Praca

Czas w biurze minął mi bardzo szybko, większość na pracy, ale także dowiedziałem się wszystkiego o kilkumiesięcznym synu głównej pani manager na Koreę. Jedną wyjątkowo ciekawą rzeczą była aplikacja na jej telefonie, bezpośrednio podpięta do kamery umieszczonej u niej w domu. Za pomocą tej aplikacji mogła w każdej chwili zobaczyć i posłuchać co się dzieje u jej synka. Wszystko to jest na tyle sprytne, że z poziomu telefonu może obracać kamerą w każdą stronę, aby nigdy nie stracić z oczu swego obiektu uwielbienia. Jakość obrazu była zdumiewająco dobra jak na takie rozwiązanie. Nie zapominajmy, że Korea płd jest w światowej czołówce krajów z szerokopasmowym łączem internetowym.

Po pracy poszliśmy do tradycyjnej koreańskiej restauracji, aby zapełnić burczące z głodu żołądki. Akurat tam, nie można wybrać sobie dania, a dostaję się, po prostu, zestaw na dany dzień. Każdy dzień tygodnia ma swój zestaw potraw i przekąsek. Kelner zastawił nam cały stół, a było tam między innymi: wołowina mielona z ryżem i warzywami, dwa rodzaje kimchi, małe a’la naleśniki z warzywami i papryczką chilli, tofu, dwa rodzaje morskiej trawy, różne marynowane grzybki, sałatka z kałamarnicy, suszone anchovies, peklowana cebulka na ostro, ryż z orzechami, słonecznikiem i fasolą oraz zupa z jakiegoś zielonego paskudztwa.
Ogólnie wszystko dało się zjeść, a niektóre z tych rzeczy miały na prawdę unikalny smak.

Świątynia Buddy

Niedaleko mojego hotelu jest świątynia Bongeunsa. Mimo że było już późno stwierdziłem, że trzeba maksymalnie wykorzystać dany mi czas i jeszcze coś dzisiaj zobaczyć. Niestety zrobiło się już ciemno więc robienie nieporuszonych zdjęć było nie lada wyzwaniem.
Miałem dziwne wrażenie, że jak tylko wszedłem na teren świątyni, nagle przestał wiać wiatr, a atmosfera zrobiła się spokojna, wyciszona i w pewien sposób dostojna. Z racji później godziny nie było wiele ludzi, więc spokojnie mogłem sobie pochodzić i popstrykać zdjęć do woli. Miałem szczęście, ponieważ za kilka dni jest dzień Buddy. Z tej okazji cała świątynia była przystrojona w najróżniejsze kolorowe lampiony, świece i małe kartoniki z życzeniami.
Tylko opuściłem teren świątyni i nagle zrobiło się chłodno, wiatr znowu zaczął wiać i chciałem jak najszybciej wrócić do hotelu.

Korea Południowa

A ja znowu w podróży. Teraz wysłali mnie do Korei, a potem znowu do Japonii.
Tym razem leciałem bezpośrednio z Londynu do Seulu, bez żadnych przesiadek. Poprzednio leciałem włoskimi liniami Alitalia, teraz Asiana Airlines. Rożnica była znaczna, na korzyść Asiana. Nic mi na głowę nie kapało, jakoś miejsca na nogi było więcej, i nic nie trzeszczało ani nie skrzypiało podczas lotu. Nawet kocyki i poduszki były lepszej jakości Dodatkowo oba miejsca obok mnie były wolne, więc mogłem się spokojnie rozłożyć na wszystkich trzech siedzeniach i przespać część podróży.
Przy rezerwacji lotu zadbałem o dobre miejsca, przy oknie. Niestety zapomniałem załatwić z “górą” bezchmurnego nieba. O ile miejsce było idealne, to i tak nie udało mi się zrobić żadnych zdjęć, bo większą część lotu odbyliśmy w nocy. Część za dnia także nie dała okazji do zdjęć, wszystko zakrywała gruba warstwa chmur.

Seul – Veni, Vidi, Vici

Veni - jest już faktem, Vidi - jestem w trakcie, Vici – raczej nie zamierzam
Pierwsze co rzuciło mi się w oczy, a raczej “w nos”, po wylądowaniu to, że powietrze mają tutaj czyste jak na Śląsku 20 lat temu. Można sobie kawałek ukroić i schować do plecaka na później. Druga sprawa, już pozytywna, to świetnie zorganizowany transport z lotniska do miasta. Warszawskie Okęcie musi się jeszcze wiele nauczyć. Specjalne, tanie autobusy jeżdżące do wszystkich dużych hoteli w Seulu, odchodzą co kilka minut. Przez “tanie” rozumiem tylko cenę, bo standard jest na wysokim poziomie.

Teraz, prysznic i spać. Jutro do roboty, a prawidłowe zwiedzanie w sobotę i kawałek niedzieli

Tłukliśmy się na samą górę Irlandii właściwie w jednym celu. Aby zobaczyć Groblę Olbrzyma (Giant’s casueway). Nieoceniona gospodyni, z wczorajszej kwatery, poleciła nam kierować się na znaki “Coastal scenic view” jako, może nie najkrótszą, ale zdecydowanie najbardziej malowniczą drogę do Grobli Olbrzyma. Miała absolutną rację i dzięki jej za to. Kilka zdjęć z tej widokowej trasy poniżej.

Grobla Olbrzyma

Chwilę później już maszerowaliśmy w stronę ostatniego z punktów głównych tej wycieczki. Tutaj warto wspomnieć, iż od parkingu do samej grobli jest dobre 10-15 minut marszu. Można, oczywiście przewieść cztery litery autokarem, ale to zbrodnia oglądać to wszystko zza szyby.

Irlandzka legenda odnośnie tego miejsca jest jedną z lepszych legend jakie słyszałem
W skrócie. W Irlandii, żył sobie olbrzym imieniem Finn McCool (bardziej luzackie nazwisko chyba nie istenie). Chciał spuścić manto swojemu rywalowi, Benandonner’owi, mieszkającemu w Szkocji. Zbudował groblę z Irlandii do Szkocji i podkradł się do chałupy Benandonner’a. Tam zobaczył jak wielkim jest jego przeciwnik i w przerażeniu uciekł z powrotem do domu. Wspólnie z żoną, uknuli chytry plan. Kiedy Benandonner przeszedł na stronę Irlandzką zobaczył Finn’a przebranego za dziecko. Przeraził się, że skoro syn Finn’a jest tak wielki to jaki ogromny musi być sam Finn. Tym razem Benandonner uciekł w popłochu z powrotem do Szkocji przy okazji niszcząc groblę aby nikt za nim nie przyszedł

Legenda o dwóch rywalizujących ze sobą olbrzymach. Wydawało by się, że będziemy mieli epickie pojedynki i bitwy, a tu co? Wielkie, straszne olbrzymy boją się siebie na wzajem i uciekają jeden od drugiego Jak dla mnie legenda jest pierwszorzędna

Oczywiście to jest tylko jedna z wielu wersji, ale wszystkie mają wspólny element przebierania się za dziecko w celu wystraszenia przeciwnika.

Nie będę już przynudzał, fotki poniżej.

Belfast

Od teraz, to już niestety był tylko powrót do domu. Kwatera na dzisiejszą noc była zarezerwowana w Belfaście. Warunki były ok, ale po wczorajszej super gościnności, dzisiaj byliśmy przywitani jedynie z normalną gościnnością
Już na miejscu chcieliśmy zobaczyć stocznię, gdzie zbudowano, jakże ostatnio słynnego Tytanika, oraz muzeum poświęcone temuż statkowi. Jako że dopiero niedawno otworzyli to dla zwiedzających, niestety bilety były wyprzedane na najbliższe kilka miesięcy. Mimo to chcieliśmy zobaczyć na własne oczy ten imponujący budynek, chociażby tylko z zewnątrz. Byliśmy już prawie na miejscu kiedy rozpadał się taki deszcz, że musieliśmy się schronić w pobliskim pubie i pokrzepić serca zimnym Guinness’em. Zanim się obejrzeliśmy zrobił się wieczór i nie było już sensu szukać stoczni.
Puste brzuchy zaczęły dawać o sobie znać, więc z pubu ruszyliśmy na polowanie kolacji. Trafiliśmy do Irlandzkiej restauracji Darcys Bistro. Monika zamówiła wegetariańskiego strogonowa a ja zdecydowałem się na “Irish chicken and ham”. Jedzenie było wyśmienite. Nie spodziewaliśmy się że będzie to aż tak smaczne. Miły koniec podróży.

Ostatni dzień minął nam w siodle. Powrót prosto do domu z uśmiechem i ciekawymi wspomnieniami.

Wyjeżdżając z Galway nad głową mieliśmy lekkie zachmurzenie. Zaraz za miastem zaczęło padać. Deszcz lał, z przerwami, do końca dzisiejszej podroży.
Dotarliśmy do naszej kwatery przemoczeni i zmęczeni. Gospodyni okazała się być najbardziej życzliwą osobą pod słońcem. Mokry i ubłocony motocykl kazała wprowadzić do garażu, żeby nie zmókł bardziej Normalnie, garaż nie jest dostępny dla przyjezdnych. Zaproponowała rozwieszenie mokrych rzeczy w pomieszczeniu z bojlerem, gdzie od tegoż bojlera jest zawsze ciepło.
Kiedy zapytałem się gdzie można w okolicy coś zjeść, zaprotestowała że nie puści nas na taką pogodę na dwór, po czym sama zaproponowała, że może nam zaserwować lasagne i makaron z sosem pomidorowym dla mojej nie jedzącej mięsa Moniki Na początku nie chciałem nadużywać gościnności, ale z racji świąt, większość restauracji była pozamykana i musielibyśmy jechać spory kawałek do miasta.

Sam pokój był naprawdę wysokiego standardu. Prócz zwykłej kawy i herbaty na pokojowym stoliczku były także ciasteczka. Bardzo miło.

Po obiecanym obiadku dzień zakończyliśmy sesją zdjęciową owieczek pasących się na pobliskim trawniku. Po krótkiej chwili kręcenia się na zewnątrz przypałętał się do nas kot pieszczoch. Zostawił nas dopiero kiedy wpuściliśmy go z powrotem do domu.

Dublin

Po przebudzeniu stwierdziliśmy, że nie chcemy w tym przybytku nic jeść. Jedynie kawa i herbata i spadamy. Kiedy zszedłem na dół właściciel ”hotelu” nadal prasował :) Chcieliśmy szybko napić się czegoś ciepłego, najlepiej w zaciszu naszego pokoju. Nie podobała mu się ta koncepcja, ale zgodził się po zapewnieniu, że będziemy ostrożni. Myślałem, że tylko zaprowadzi mnie do kuchni, ale sam zaczął robić herbatę zadając przy tym całą masę pytań. Od słowa do słowa okazało się, że ja tworzę strony internetowe, więc przedsiębiorczy hindus od razu zapytał czy mogę mu wypromować jego stronę. Oczywiście kilkukrotnie powtarzając słowo ”tanio”. Późnej wyznał mi że zapomniał hasła do swojej skrzynki emailowej, przez co traci dużo klientów. Długo się opierałem, ale w końcu zgodziłem się zerknąć czy dam radę mu pomóc. To już jest odrębna historia sama w sobie. Krotko mówiąc, nie byłem w stanie nic zrobić, a i przy okazji utwierdziłem się w przekonaniu, że “tanio” prawie nigdy nie znaczy dobrze.

Klify Moheru

Część podróżniczą dzisiejszego dnia rozpoczęliśmy od, dla mnie, sentymentalnej wycieczki do Maynooth, gdzie jakieś 5 lat temu pomieszkiwałem i w ciągu dnia pracowałem na budowie, a w nocy sprzątałem basen w hotelu.
Po małym śniadanku w towarzystwie Kasi i Łukasza ruszyliśmy w stronę klifów Moheru. Część drogi śmignęliśmy autostradą, a reszta minęła nam na powolnej jeździe wąskimi i krętymi uliczkami z niesamowitymi widokami na kamieniste góry i te ich kamienne murki rozgraniczające posesje.

Same klify zrywają beret i zamiatają bierki. Nie ma co tu się rozpisywać, zdjęcia poniżej :)

Oczywiście sporo ludzi wyłaziło poza ogrodzenie, totalnie ignorując pana z obsługi, który na nich gwizdał i kazał wracać na wyznaczoną ścieżkę.
Podczas łażenia w tą i z powrotem po klifach, wiele osób przyglądało nam się z uśmiechem i zaciekawieniem. Jedna pani nawet wykrzyczała w stronę Moniki “Jaki fajny kombinezon”. Kaski zostawiliśmy przy motocyklu, wiec wywnioskowaliśmy iż ludzie myślą, że my się tak ubraliśmy aby nie zmoknąć na wypadek deszczu :) Żadna inna teoria nam do głowy nie przyszła.

Galway

Z klifów ruszyliśmy do Galway, gdzie zarezerwowaliśmy kwaterę na dzisiejszą noc. Gdybym miał porównać warunki wczorajszego i dzisiejszego noclegu to najlepszym określeniem by było ”niebo a ziemia”. Totalnie inna bajka. Przyjęła nas bardzo mila i gadatliwa pani. My od razu wypytaliśmy się gdzie w okolicy zjeść obiad, a w zamian ona dowiedziała się o naszych dotychczasowych przygodach w Irlandii. Pokój był czysty i zadbany, a klimatem przypominał stany zjednoczone z lat 60-tych. Nie wiem jak to się stało, ale nie zrobiliśmy ani jednego zdjęcia rzeczonego pokoju.

Dzisiejszą kolację zjedliśmy we włoskiej restauracji, gdzie większa część personelu to nasi rodacy. Wracając z kolacji przed barem usłyszeliśmy kawałek konwersacji dwóch Irlandczyków. Jeden z nich opowiadał o tym jak to pewien Czech oburzył się gdy tamten wziął go za Polaka.
Myślałem że w Londynie jest nas dużo, ale zaczęliśmy dochodzić do wniosku, że w Irlandii to niedługo będą już sami Polacy.

Jutro, kierunek północ.

W tym roku tak się złożyło, że nie jechaliśmy do kraju raju na Wielkanoc. Po prostu siedzieć w domu to nie w naszym stylu, więc zdecydowaliśmy się na małą podróż po Irlandii, jako że jest relatywnie niedaleko. Zaplanowaliśmy trasę, porezerwowaliśmy kwatery (bed & breakfast) na każdy dzień i w piątek z samego rana ruszyliśmy w drogę. Tym razem motocyklem a nie samolotem

Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch

Tak, tak, wszystko się zgadza. To jest oryginalna nazwa miejscowości w Walii :) Jako że była po drodze do Holyhead, skąd odchodził nasz prom, trzeba było ją odwiedzić. Jest to maleńka mieścina, której jedyną atrakcją jest właśnie jej nazwa, ponoć trzecia najdłuższa nazwa geograficzna na świecie.

Po odwiedzeniu sklepu z pamiątkami nie było tutaj nic więcej do roboty, więc ruszyliśmy dalej w kierunku promu, na którym jak się okazało cała obsługa bufetu to Polacy. Pomimo sporej odległości (jakieś 110km) płynęliśmy niecałe dwie godziny. Prom śmigał z zawrotną prędkością 65 km/h – według TomTom’a.

Dublin

Po zjechaniu na brzeg skierowaliśmy się bezpośrednio do wcześniej zarezerwowanej kwatery. Miejsce znaleźliśmy bez problemu. Już zewnętrze budynku wyglądało lekko dziwnie. Na drzwiach wejściowych były dwa nie podpisane dzwonki. Nacisnąłem jeden, chwilę poczekaliśmy, nacisnąłem drugi, znowu chwilę poczekaliśmy i już miałem zamiar dzwonić na numer telefonu podany w potwierdzeniu rezerwacji, kiedy drzwi wreszcie się otwarły. Przywitał nas uśmiechnięty hindus. Po przekroczeniu progu uderzył nas specyficzny zapach zatęchłego, dawno nie wietrzonego pomieszczenia.
Zostaliśmy zaprowadzeni do “biura”, które okazało się być deską do prasowania. Gospodarz odsunął na bok jakąś koszulkę, wyciągnął zeszyt i odnotował nasze przybycie, po czym zażądał zapłaty za pokój. Zaprowadził nas na górę i stało się jasne, dlaczego kazał sobie najpierw zapłacić. Takiego syfu dawno nie widziałem. Włosy pod prysznicem, w połowie zużyta kostka mydła na zlewie, koty kurzu w rogach przy ścianie, martwa mucha w lampce nocnej, wielka pajęczyna na żyrandolu a w koszu śmieci poprzednich gości. Ogólnie mało przyjemnie. Na szczęście pościel wyglądała na czystą więc stwierdziliśmy że nie będziemy już szukać niczego innego i zostaniemy tutaj.

Dublin nie był jednym z głównych celów tej podróży, więc nie zamierzaliśmy tu długo zabawić. Pomimo niezbyt pozytywnego początku wieczór spędziliśmy na zwiedzaniu ulicy Temple Bar i okolic centrum miasta. Los chciał że akurat trafiliśmy na jeden z niewielu, jeżeli nie jedyny dzień w roku, kiedy w Irlandii jest zakaz sprzedaży alkoholu. W związku z tym przesławny Temple Bar świecił pustkami

Resztę wieczoru spędziliśmy w wyborowym towarzystwie Kasi (większego zła) i Łukasza. Późno w nocy wróciliśmy do “hotelu” na zasłużony odpoczynek. Rano ruszamy na zachodni kraniec Irlandii.

Świątynia Senso-ji

Pierwszym punktem dzisiejszego programu była jedna z najsłynniejszych świątyń Tokio, Senso-ji i przyległy do niej targ. Jest to typowo turystyczna okolica. Zaraz po wyjściu ze stacji metra napotykamy rykszarzy namawiających do przejażdżki. Na samym targu znajdziemy najprzeróżniejsze pamiątki, całą masę różnorodnych przekąsek i nawet formowanych i pieczonych na naszych oczach słodyczy, jak i psa w butach

Przed świątynią mamy między innymi Buddę Nade Botokesan którego pocieranie w różnych miejscach zapewnia szczęście i przynosi ulgę w dolegliwościach. Wdychanie i owiewanie się dymem z licznych palenisk kadzideł także ma zapewnić szczęście i zdrowie.

Jeżeli ktoś potrzebuje konkretnej rady czy wróżby może za jedyne 100 jenów wylosować sobie nazwę szufladki z której to wyjmuje się karteczkę z wróżbą. Po przeczytaniu należy przywiązać tą karteczkę do specjalnie przygotowanego stojaka. Cały proces udokumentowała Monika na zdjęciach poniżej.

W ogrodach przy świątyni po raz pierwszy usłyszeliśmy polską mowę. Bynajmniej nie było to najpopularniejsze polskie słowo zaczynające się na literę “k”. Miło.

Meiji Jingu

Kolejną odwiedzoną świątynią było Meiji Jingu. Po drodze napotkaliśmy dwie ściany z beczek. Jedna zawiera wino podarowane przez francuską winiarnię a druga tradycyjne japońskie sake. Raz do roku jedno i drugie zostaje poświęcone bóstwom czczonym w pobliskiej świątyni. Kolejna rzecz której sobie kompletnie nie wyobrażam w Polsce.

Harajuku – dzielnica młodych

W pobliżu Meiji Jingu znajduje się dzielnica Harajuku, która jest centrum mody Tokio i ponoć ulubionym miejscem spotkań młodych ludzi. Rzeczywiście, zaraz po wyjściu z metra widać było że średnia wieku przeciętnego przechodnia mocno spadła. Kręcąc się po okolicy trafiliśmy na uliczkę butików z ciuchami. Muszę przyznać że połowa ludzi na tej wąskiej uliczne była mocno fantazyjnie ubrana. Co poniektórych udało nam się złapać na zdjęciach.

Shibuya

Jedną z ikon Tokio jest skrzyżowanie w dzielnicy Shibuya. 99% filmów których akcja dzieje się w Tokio pokazuje własnie to skrzyżowanie. Musieliśmy je zobaczyć na własne oczy Niestety nie jest łatwo znaleźć miejsce z którego dałoby się zrobić zdjęcie obejmując całe skrzyżowanie ale myślę że nam się udało.

Metro w Tokio

Dzisiaj lekko się zaskoczyliśmy zasadami biletowymi w metrze. Wydawało nam się że bilet na przejażdżkę z punktu A do punktu B kosztuje 160 jenów. Jak się okazało taki bilet jest tylko na trasę do 6km. Jeżeli nasza trasa jest dłuższa niż 6km to musimy kupić bilet za 190 jenów. Jakby tego było mało to powyższa zasada obowiązuje tylko w przypadku kiedy poruszamy się jedną linią metra. Jeżeli musimy się przesiąść cena biletu wzrasta do 230 jenów.
Takie jednorazowe bilety które my kupowaliśmy można wykorzystać tylko tego samego dnia. Nie można sobie kupić biletów na zapas. Całe szczęście nie ma problemu ze zwrotem niewykorzystanych. Kolejnym dziwactwem według mnie jest że bilet kupiony na danej stacji uprawnia do przejazdu tylko z tej stacji. Nie można kupić od razu biletów na podróż tam i z powrotem.

Nie wiem dokładnie co reklamuje ten billboard ale jak dla mnie tam jest napisane coś w stylu “Popraw swoje DNA, już teraz możesz stać się sprytniejsza, ładniejsza i mądrzejsza. Wszystko to dzięki naszym plazmidom”
To taki mały żart dowcip dla kolegów geeków.

Pani pogodynka podpowiedziała nam że w niedzielę ma być ładna pogoda a od poniedziałku pochmurno i deszczowo. Do zwiedzania miasta nie jest niezbędne bezchmurne niebo, za to oglądanie 3776m góry Fuji należy robić przy jak najładniejszej pogodzie. W hotelowej recepcji podpowiedzieli nam skąd odjeżdżają autobusy pod samą górę. Tutaj muszę wspomnieć że nie ma co liczyć na kupno biletów bezpośrednio w kasie autobusowej. W samym autobusie też nikt nie kupował. Bilety należy rezerwować wcześniej, telefonicznie. Dopiero za drugim telefonem trafiliśmy na kogoś mówiącego po angielsku i rezerwacja odbyła się bez problemu.

Na szczyt góry można się wspinać tylko w lipcu i sierpniu i tylko wtedy jest otwarta piąta stacja, najwyższy punkt do którego dojeżdżają autobusy. Z tej stacji wyruszają pielgrzymki na szczyt. Najczęściej odbywają się w nocy jako że celem całej wyprawy jest zobaczenie wschodu słońca ze szczytu góry. Japończycy mają powiedzenie że każdy powinien przynajmniej raz w życiu wejść na górę Fuji.
U podnóży góry jest pięć jezior. Jeden z autobusów dochodził do jeziora Kawaguchiko. W drodze pstryknęliśmy kilka zdjęć a na dworcu przywitał nas jakiś dziwny skrzat

Przy jeziorze Kawaguchiko leży miasteczko Fuji-Kawaguchiko. Mieliśmy sporo czasu do autobusu powrotnego (bilet także należy zarezerwować wcześniej) więc ruszyliśmy na zwiedzanie okolicy. W informacji turystycznej zaopatrzyliśmy się w mapkę i podpytaliśmy co warto tutaj zobaczyć.
Samo jezioro jest kawałek drogi od góry więc początkowo zmartwiliśmy się że będzie problem ze znalezieniem fajnego punktu widokowego, ale później okazało się że jest mała kolejka linowa na pobliską górę. Wyrobiliśmy się akurat na pół godziny przed zamknięciem wyciągu. Stamtąd już mieliśmy zapierający dech w piersiach widok na górę Fuji.
Zapraszam do oglądania zdjęć, tym razem autorstwa zarówno Moniki jak i mojego  Fajna świątyńka (Entsuji), cmentarzyk ze smoczym jajem w kapliczce rowery wodne w kształcie łabundków i zamarznięte gorące źródełka.

Wracając do autobusu byliśmy świadkami kłótni małżeńskiej dwóch małpek. Nie wiem skąd małpy pod góra Fuji ale tam były i to nie jedna czy dwie ale naliczyliśmy chyba z siedem. Nie było łatwo uwiecznić to na zdjęciach jako że jedna z małp (zapewne ona) latała na lewo i prawo a druga małpa (zapewne on) siedział na gałęzi ze zrezygnowaną miną

W piątek zakończyłem pracę i wreszcie mogę pozwiedzać kraj kwitnącej wiśni jak prawdziwy turysta. W zeszłym tygodniu dołączyła do mnie moja Monika i dzisiaj razem opuściliśmy Kobe. Zastanawialiśmy się czy pojechać do Nara, jak niektórzy sugerowali w komentarzach. Urlopu długiego niestety nie mam więc wybór padł na Tokio. Nie chcieliśmy tracić czasu na przejazdy, szukanie hotelu itp.

Shinkansen (bullet train)

Z Kobe do Tokio mogliśmy się dostać na wiele sposobów. Wybraliśmy taki, który jest możliwy tylko tutaj, a mianowicie super szybki pociąg Shinkansen. Mieliśmy do przejechania prawie 600km co nam się udało w niecałe 3 godziny. Myślę że wynik całkiem imponujący. Niestety nie jest to tania impreza ale z szybkości i komfortu podróżowania byliśmy zadowoleni. W pociągu był dostępny bezprzewodowy internet ale trzeba było się wcześniej zarejestrować na stronie NTT docomo, gdzie dostajemy hasło umożliwiające połączenie się z internetem w podróży.
Małym “szokiem” kulturowym było kiedy konduktor wszedł do naszego wagonu, zatrzymał się w drzwiach, ukłonił i dopiero przystąpił do sprawdzania biletów. Potem zwróciłem uwagę że za każdym razem jak wychodził z wagonu lub do niego wchodził przystawał na chwilkę przy drzwiach i się kłaniał.
O ile w Kobe było zimno ale śnieg widziałem tylko raz przez chwilkę tak w okolicach Nagoya czuliśmy się prawie jak w Polsce. Śnieg całkowicie pokrywał dachy domów i zalegał na ziemi przy drogach.

Tokyo

Nooooo wreszcie. To jest Japonia jakiej się spodziewałem. Dziwność i odmienność na każdym kroku Pod wieloma względami Kobe było “inne” ale nie tak bardzo jak Tokio. Tutaj zaszliśmy do najbliższego sklepu spożywczego i nawet znane nam z polski warzywa wyglądały inaczej.

Ruszyliśmy na zwiedzanie okolicy naszego hotelu. Jak się okazało jest to jedna z główniejszych ulic z niezliczoną ilością sklepów, barów i kafejek. Drapacze chmur i ludzie mówiący po angielsku. Dla nas, w Kobe, niemałym problemem było dogadanie się z autochtonami. Błąkając się po okolicy natknęliśmy się na budynek CSS (internetowe geeki zrozumieją ), małe przedstawienie dwóch gejszy, kamiennego kotka i mangowy samochód

Dzisiejsze zdjęcia udostępnia Monika Chwiejczak

Po wyjściu z zamku Nijo chciałem się udać lekko na północ miasta zobaczyć pałac imperatora . Niestety tam nie można po prostu pokazać się na wejściu i kupić sobie bilet. Jest tyle chętnych że trzeba wcześniej rezerwować bilety przez internet. Pani w informacji w zamian poleciła mi udać się do dzielnicy Kiyomizu jako że jest tam wiele świątyń a i ponoć gejsze biegają całymi stadami po tamtejszych uliczkach. Niezwłocznie wskoczyłem w najbliższy autobus i już byłem o krok od przeżycia duchowych uniesień.

Podczas jazdy autobusem na rogu jakiegoś budynku zobaczyłem szyld z napisem “Making office”. Zdecydowanie nie wyglądało to jakby właśnie to biuro było w trakcie remontu czy coś takiego, wręcz przeciwnie siedział ktoś w środku przy komputerku i pracował. Bardzo zastanawiające jest co oni tak właściwie robią. Pewnie gdybym tam zajrzał to wyszedł bym stamtąd nieźle zrobiony
Jadąc główną ulicą miasta widziałem małe bilbordy z  informacją że wzdłuż całej głównej ulicy miasta jest darmowy internet. Bez rejestracji, bez kłopotów, wpisujesz podane hasło i jesteś online.

Dotarłem do Kiyomizu.

Przy pierwszej świątyni do której dotarłem, Yasaka, akurat trafiłem na ceremonię weselną. Rozgonili wszystkich turystów z placu przed świątynią aby zrobić miejsce dla małego orszaku weselnego.

Po tym chciałem ruszyć dalej ale jedyna mapa jaką znalazłem była po japońsku. Tutaj warto wspomnieć o tym, że jak do tej pory życie turysty w kraju kwitnącej wiśni jest bardzo trudne. Stosunkowo niewiele osób mówi po angielsku a większość map jest po japońsku co sprawia że są dla nas raczej niejasne.
Niewiele się zastanawiając ruszyłem przed siebie nie zwracając uwagi czy idę zgodnie z kierunkiem zwiedzania. Zgubiłem się po kilku minutach chodząc od kapliczki do świątyńki. Błądząc po wąskich uliczkach trafiłem na parkę spacerujących gejszy. Pod koniec dnia szczęśliwie trafiłem w okolice świątyni Kiyomizu i otaczających ją setek straganów i sklepików. Tam znalazłem sklep z Harrego Pottera, ten z magicznymi różdżkami. Różnica była taka że tutaj wszystkie różdżki są sprzedawane parami

Rytuał oczyszczenia umysłu i ciała

Błąkając się bez większego celu trafiłem do miejsca ze zdjęcia obok. Kiedy pstrykałem zdjęcia podeszła para młodych Japończyków. Wzięli te długie łychy, nabrali wody, wylali sobie troszkę na lewą rękę potem na prawą, dalej przelali trochę wody na dłoń którą to przemyli usta. Resztę wody w łychy wylali w sposób taki aby spływała ona po tym długim drewnianym trzonku.
Zaciekawiony tym co się właśnie wydarzyło zapytałem ich o to gdy odchodzili. Wtedy wytłumaczyli mi że jest to rytuał oczyszczenia umysłu i ciała i zaczęli gorąco namawiać bym sam spróbował. Tak oto przeszedłem swój pierwszy w życiu rytuał w świątyni shinto