Część 1: Zwiedzanie Limy w jeden dzień  
Część 2: Cuzco - miasto pieczonej świnki morskiej i spalin  
Część 3: Machu Picchu - święte miasto  
Część 4: Pięciotysięcznik Rainbow Mountain (Winicunca) - największe wyzwanie

Winicunca - Rainbow Mountain - Tęczowa Góra

Po wczorajszym fiasku z transportem powrotnym, dzisiejsza atrakcja pomimo, że sama w sobie już była niezłym wyzwaniem, stała się o wiele trudniejsza. Spaliśmy może 3-4 godziny, bo znowu trzeba było wstać o 4 rano. Tęczowa Góra, po angielsku zwana Rainbow Mountain, a w języku loklanym Winicunca, czy nawet Vinicunca, jest oddalona od Cuzco jakieś 140 km, przy czym spora część tej drogi nie jest pokryta asfaltem i za szybko jechać się nie da. Na miejscu byliśmy w okolicach 8 rano, czyli po jakichś 3-4 godzinach jazdy. W pakiecie mieliśmy zapewnione śniadanie, obiad, transport i osobistego przewodnika, czego jak się okazuje wcale nie trzeba było robić. Wszędzie w internecie oferują takie pakiety, a tak naprawdę wystarczy sobie zarezerwować transport busem z Cuzco do Rainbow Mountain. Tam z bazy wypadowej można spokojnie ruszyć samemu. To nie tak jak w przypadku wczorajszego Machu Picchu, gdzie przewodnik opowiedział nam całą masę ciekawostek. Tutaj nie ma aż tak dużo do opowiadania o samej górze, więc tym razem przewodnik zasypywał nas informacjami ogólnie o Peru, kulturze Inków (a raczej Keczua) i okolicach Cuzco.
Z hotelu odebrał nas kierowca niemówiący po angielsku, a po drodze dołączył do nas przewodnik, który już bardzo dobrze posługiwał się tym językiem.
Gdzieś w połowie drogi zorganizowany był postój na rozprostowanie nóg i zjedzenie śniadania. Oprócz nas było tam jeszcze kilka osób. Ogólnie widać było, że to popularne miejsce na postój i posiłek. Jedzenie było bardzo proste, ale pożywne.
Po tej krótkiej przerwie ruszyliśmy dalej i po jakimś czasie dotarliśmy do Rainbow Mountain, skąd dalej już ruszyliśmy pieszo. Niektórzy szli na łatwiznę i wynajmowali sobie konia za 80 soli (jakieś 100 zł), który zabierał ich prawie na sam szczyt. My uznaliśmy to za oszukiwanie, więc w duchu wyzwania i przygody resztę drogi przebyliśmy z buta.

Parking dla busów i prawdziwy początek wspinaczki

Opcja dla leniwych

Mieliśmy do przejścia zaledwie kilka kilometrów, ale był to najtrudniejszy spacer w moim życiu. Baza wypadowa znajduje się na wysokości 4200 m n.p.m., a szczyt Rainbow Mountain ma 5036 m (5200 według Wikipedii). Na takich wysokościach naprawdę trudno się oddycha. Parę kroków pod górkę i już ledwo łapaliśmy oddech. Brak snu na pewno też miał duży wpływ na nasz brak sił, ale myślę że nawet jeżeli byśmy się wyspali, nie byłoby jakoś dużo łatwiej. Powietrze na takiej wysokości jest tak rzadkie, że trzeba naprawdę głęboko oddychać, żeby dostarczyć sobie standardową ilość tlenu. Nam, mieszkającym na co dzień w Londynie, położonym praktycznie na poziomie morza, oddychanie na 5000 metrów nad poziomem morza sprawiało nie lada problemy. Co kilka minut robiliśmy małe przerwy na złapanie oddechu i oczywiście pstrykanie zdjęć. Nie jest łatwo oddać te zapierające dech w piersiach widoki na zwykłych zdjęciach, ale bardzo się staraliśmy 🙂




Tęcze towarzyszyły nam przez całą podróż

Czerwona dolina

Na początku wspinaczki pogoda raczej nie sprzyjała. Siąpił lekki deszczyk, niebo zasnute było gęstymi chmurami, wszystko pokrywał śnieg i ogólnie było zimno. Dopiero kiedy byliśmy już blisko szczytu, chmury się trochę przerzedziły, śnieg zaczął topnieć, odsłaniając te niesamowite kolory, i nawet deszcz jakoś tak mniej dokuczał. Temperatura się podniosła, co niestety oznaczało że wcześniej zmarznięta ziemia teraz zamieniła się w śliskie błocko. To tak, żeby schodzenie w dół nie było przypadkiem za łatwe.

W drodze na szczyt

To samo miejsce w drodze powrotnej

W pewnym momencie, gdzieś w 2/3 drogi mieliśmy poważny kryzys. Nawet nie przeszło nam przez myśl żeby zawrócić, ale marzyliśmy o długim odpoczynku. Wtedy nasz przewodnik przyszedł z odsieczą. Wyciągnął z plecaka małą fiolkę z jakimś przezroczystym płynem. Z uśmiechem oznajmił nam że jest to "condor piss" (siuśki kondora), wylał nam po kilka kropel na dłonie, kazał rozetrzeć i mocno wciągnąć nosem. Na chwilę dostaliśmy niezłego kopa energii, ale już po paru minutach nasze ciała znowu zażądały odpoczynku. Krótki postój wystarczył i już bez większych dramatów dotarliśmy na szczyt.

Później się dopytałam i te jego siuśki kondora to tak zwana Agua de Florida, czyli jakiś szamański specyfik. Najpewniej zawiera szczątkowe ilości w pełni legalnej w Peru koki. Głęboko wdychany oczyszcza górne drogi oddechowe, przez co ułatwia oddychanie, jak i pomaga przy początkowych objawach choroby wysokościowej. Na szczęście nas choroba wysokościowa nie dopadła, ale widzieliśmy jedną osobę wymiotującą tuż pod samym szczytem. Jeżeli podczas wspinaczki miałbyś silne zawroty głowy, lub właśnie wymiotował, natychmiast się zatrzymaj, oddychaj głęboko i definitywnie zawróć z drogi. Takie niedotlenienie mózgu może mieć poważne konsekwencje.

Dla nizinnych mieszczuchów, takich jak my, dotarcie na sam szczyt było niesamowitym wysiłkiem, ale satysfakcja była ogromna i widoki podczas podejścia iście nieziemskie.

Udało się!

Sam szczyt, 5036 m n.p.m.


Sklepik prawie na szczycie

Orzeźwiająca herbata z koką

"Macie się uśmiechać i przytakiwać, zrozumiano?"

W trakcie marszu dowiedzieliśmy się, że Rainbow Mountain (Winicunca) jest taką ciekawą atrakcją turystyczną dopiero od kilku lat. Z powodu globalnego ocieplenia śnieg, normalnie dokładnie pokrywający te góry, zaczął topnieć i nie powracał na tyle długo, że ludzie mieli szansę podziwiać jej kolorowe walory. Badania geologiczne pozwoliły zidentyfikować siedem różnych minerałów wchodzących w skład gleby. Dzięki temu teraz my możemy oglądać te niesamowite kolory.
Przed uzyskaniem popularności i masowym napływem turystów, miejscowa ludność żyła w skrajnej biedzie. Na przykład, w górach nie rosną żadne drzewa, więc ludzie opalali w kominkach wyschniętymi odchodami lam i alpak. Teraz cała okoliczna ludność zarabia właśnie na turystach. Dlatego jeżeli tam już będziesz, to kup od nich kubek gorącej herbaty, batona czy inne drobiazgi oferowane zaraz pod szczytem.
Jeżeli wierzyć naszemu nadmiernie gadatliwemu przewodnikowi, to podobno mieliśmy zaszczyt iść z tym samym przewodnikiem, z którym górę zdobywał sam Antonio Banderas.

Panom strasznie podobała się moja broda, stąd te szerokie uśmiechy

Wracając do hotelu przewodnik opowiedział nam ciekawą historię o nazwie ludu Inków. Jak się okazuje, kiedy Hiszpanie przybyli do Ameryki Południowej i po raz pierwszy spotkali się z przedstawicielami plemienia Keczua, został im przedstawiony król plemienia w słowach "inka (tutaj imię króla)". Słowo inka w języku keczua oznacza król. Hiszpanie zrozumieli, że to jest lud Inka i tak zaczęli ich nazywać. Z racji że historię piszą zwycięzcy, nazwa Inkowie jest teraz powszechnie używana, zamiast poprawnej nazwy, Keczua.
Plemię Keczua było tylko jednym z wielu plemion w tych rejonach Andów. Zdobyli oni swoją potęgę przez prowadzenie wojny ekonomicznej, wchłanianie pomniejszych plemion, absorbowanie ich wiedzy i dzielenie się z nimi swoją własną wiedzą i technologią. Przez takie podejście, byli w stanie w latach swojej największej świetności objąć terytorium obecnych Peru, południowo-zachodniego Ekwadoru, zachodniej i południowo-centralnej Boliwii, północno-zachodniej Argentyny, większą część Chile i tereny południowo-zachodniej Kolumbii.

Lokalna fauna

... i flora

Koniec przygód w Peru.

Część 1: Zwiedzanie Limy w jeden dzień
Część 2: Cuzco - miasto pieczonej świnki morskiej i spalin
Część 3: Machu Picchu - święte miasto
Część 4: Pięciotysięcznik Rainbow Mountain (Winicunca) - największe wyzwanie

Machu Picchu było jednym z tych miejsc, które zawsze chciałem zobaczyć na własne oczy. Tak naprawdę był to chyba główny motor i cel tej całej wycieczki do Ameryki Południowej. Bywa tak, że kiedy czegoś się tak bardzo pragnie, buduje się nie wiadomo jakie oczekiwania i w efekcie samemu sobie psuje się końcowy efekt. Nasze oczekiwania były bardzo wysokie i Machu Picchu nas nie zawiodło!

Bilety do samych ruin trzeba kupić wcześniej. Codziennie może tam wejść ściśle określona ilość osób, więc jeżeli planujesz wycieczkę, jak najszybciej kup bilety, żeby uniknąć rozczarowania. Drugim biletem, który także trzeba kupić wcześniej (i jest on koszmarnie drogi) jest na pociąg z Ollantaytambo do miasteczka Aguas Calientes, położonego u podnóża góry z ruinami Machu Picchu. Pamiętaj, że jeszcze musisz się dostać z Cuzco do Ollantaytambo, gdzie znajduje się stacja początkowa powyższego pociągu.
Po długich poszukiwaniach u wujka Googla, kupiliśmy cały pakiet, czyli transport z Cuzco do Ollantaytambo, pociąg z Ollantaytambo to Aguas Calientes, krótki transport busem z Aguas Calientes pod bramę wejściową Machu Picchu, oraz bilet wejścia do ruin. Oczywiście transport w obie strony. Zapłaciliśmy za to całkiem sporo, ponieważ informacje w internecie nie są zbyt rzetelne i trudno było się doszukać jakie mamy opcje. Łatwiej było kupić cały pakiet, niż każdy bilet oddzielnie i jeszcze martwić się o zgranie tego wszystkiego czasowo.
Zależy od twoich planów, ale tak naprawdę to zawczasu potrzebny jest tylko bilet na pociąg z Ollantaytambo do Aguas Calientes i bilet wejścia na Machu Picchu. Resztę można ogarnąć dużo taniej już na miejscu, zakładając że masz na to czas. W naszym przypadku grafik tej całej podróży był mocno napięty, więc chciałem ogarnąć jak najwięcej na zaś, żeby nie tracić czasu na miejscu.

Ten nasz pakiet był całkiem drogi (ale na marzeniach się nie oszczędza 🙂) i okazał się być chyba wersją lekko de luxe. Z hotelu w Cuzco odebrała nas taksówka i zawiozła pod samą stację kolejową w Ollantaytambo. Bilet na pociąg kosztuje około $100 USD na trasie około 30km. Nie było źle, ale na zdjęciach reklamowych wyglądał sporo lepiej. Na przykład, miał prawie cały dach przeszklony, a pociąg którym jechaliśmy miał coś raczej na kształt małych lufcików (zdjęcie powyżej). Podczas podróży w cenie biletu serwowali herbatę z koki, małe paczki orzeszków i krakersy.

Aguas Calientes jest małym miasteczkiem (~4500 mieszkańców), położonym na wysokości 2040 m n.p.m. i nastawionym tylko i wyłącznie na turystów. Jest tam cała masa hoteli i restauracji, więc jest w czym wybierać. Pomimo tego, jeżeli planujesz tam spędzić noc, absolutnie zarezerwuj hotel wcześniej. Ilość ludzi, która się tam dziennie przewija jest ogromna.
Na stacji docelowej w Aguas Calientes czekał już na nas przewodnik z tabliczką z moim nazwiskiem. Zaprowadził nas na autobus, który jechał na górę do samego Machu Picchu. Jest opcja wejścia na górę piechotą, i taki był pierwotnie nasz plan. Okazało się, że: a) nasz pakiet takiej opcji nie przewidywał, b) to wcale nie taki dobry pomysł przy naszym napiętym grafiku. W ruinach miasta spędziliśmy cały dzień, a i tak nie zobaczyliśmy wszystkiego. W tym momencie, tracić 2 godziny na podejście na górę samemu, byłoby błędem. Zakładając, że jutro jesteśmy tu znowu, można sobie tak zrobić. Mając tylko jeden dzień, zdecydowanie polecam autobus. Tak w ogóle najciekawszą opcją jest tak zwany Inca Trail, który trwa 3-4 dni, czyli przejście całej trasy na piechotę, podążając oryginalną ścieżką, którą biegali Inkowie setki lat temu. Całkiem omijamy ten chyba jeden z najdroższych pociągów świata, albo wysiadamy w połowie drogi. Pociąg zatrzymuje się w środku lasu, wyskakują z niego ludzie z plecakami i znikają w gąszczu górskiej roślinności, a my wygodnie jedziemy dalej.

Wiele osób przychodzi niejako na własną rękę. W naszym przypadku była to pierwsza wizyta i na szczęście mieliśmy przewodnika. Najważniejszą informacją jaką nam przekazał, było to że są pewne punkty zwiedzania, po przejściu których już nie można wrócić. Gdybyśmy tego nie wiedzieli, nie zobaczylibyśmy, ani nie zrobili zdjęć wielu niesamowitych widoków.

Przewodnik zaprowadził nas w miejsce, gdzie rozchodziły się trzy drogi. Pierwsza, ta którą obiera większość turystów, prowadzi na jednokierunkowe zwiedzanie samych ruin. Druga droga prowadzi do Bramy Słońca (Sun Gate / Intipunku), z której jest świetny widok na Machu Picchu. Trzecia, najmniej uczęszczana droga, prowadzi na Inca Bridge. Tylko pierwsza droga ma jednokierunkowe odcinki, pozostałymi dwiema można chodzić w tą i z powrotem, bez ograniczeń.

Zaczęliśmy od Bramy Słońca, na którą szliśmy w gęstej mżawce. Chwilami się lekko przejaśniało, ale zaraz znowu chmury przesłaniały cały świat. Naprawdę nie ma się co dziwić, że Machu Picchu tak długo pozostawało nieodkryte. Dopiero po dotarciu do celu, około godziny 11, zaczęło się lekko przejaśniać, co dało nam świetną okazję do zdjęć (jak widać poniżej). Wcześniej wspomniany Inca Trail kończy się właśnie Bramą Słońca, gdzie przy dobrej pogodzie mamy zapierający dech w piersiach, widok całej góry i zaginionego miasta na jej szczycie. Przy złej pogodzie widzisz chmury i idziesz dalej nieświadomy co przegapiasz 🙂

Potem udaliśmy się na Inka Bridge - kamienny most zbudowany przy skalnej ścianie, podobno miał służyć jako tajna droga do Machu Picchu. Tutaj przez całą drogę minęliśmy może ze cztery osoby. Jeżeli masz lęk wysokości, to raczej nie polecam tej atrakcji. Idzie się czasami bardzo wąskimi półkami skalnymi. W niektórych miejscach jest wybudowany mały kamienny murek, ale są też takie odcinki, gdzie jest tak wąsko, że na murek już nie było miejsca. Ogólnie fajnie to wygląda, ale niewiele się traci rezygnując z tej atrakcji.

Ostatnim i głównym punktem dnia były ruiny Machu Picchu, nasza wisienka na torcie 🙂 Z tego co nam opowiedział przewodnik dowiedzieliśmy się, że miasto było niejako klasztorem, gdzie mieszkali kapłani i kapłanki. Ludzie podróżowali do Machu Picchu w celach duchowych. Król Inków miał swój własny dom w mieście, specjalnie przygotowany, tylko dla niego. W latach świetności na stałe w mieście mieszkało około 500 osób. Obecnie nie wiadomo dlaczego Inkowie porzucili swoje święte miasto. Może nie chcieli żeby Hiszpanie je odnaleźli. Co wiadomo na pewno, to że opuszczali je w pośpiechu. Archeolodzy znaleźli przygotowane kamienie u podnóża góry, co oznaczało, że budowa miasta nadal trwała. Co ich skłoniło, aby porzucić miasto nadal w trakcie budowy?

Machu Picchu nie jest tak do końca opuszczone. Nadal ma małą grupkę stałych mieszkańców. Nie są to ludzie, a bardzo łagodne lamy, które mają pełną swobodę chodzenia gdzie chcą i jak chcą po całym mieście 🙂 Byliśmy świadkami kradzieży i "nie" ucieczki z miejsca zbrodni. Grupka turystów siadła na małym placyku na odpoczynek. Jeden z nich wyciągnął kanapkę, rozwinął z papierka i odwrócił się, aby wyciągnąć coś jeszcze z plecaka. W ciągu tej sekundy kiedy nie patrzył na swoje jedzenie, podeszła jedna lama, capnęła całą kanapkę na raz i z wysoko podniesioną głową, spokojnie odeszła. Turysta został się z pustym papierkiem i wspomnieniem po kanapce 🙂

Lama na pierwszym zdjęciu poniżej dała się nawet pogłaskać. Kiedy ją dotknąłem, z jej grubego futra uniósł się tuman kurzu, czym się kompletnie nie przejęła.

Zaraz za samą bramą wyjściową z miasta, bardzo łatwo przegapić małą drewnianą wiatę. Pod wiatą na blacie leżą pieczątki, które można sobie wbić w paszport i mieć wyjątkową pamiątkę na długie lata 🙂
Ta druga pieczątka jest z tęczowej góry, atrakcji zaplanowanej na następny dzień.

Powrót już nie był tak dobrze zorganizowany. Bilet na autobus i późniejszy pociąg, mieliśmy i tu nie było żadnych problemów. Do autobusu wsiedliśmy o 15:50, a pociąg mieliśmy dopiero o 19:00, więc pokręciliśmy się trochę po targu przy stacji kolejowej. Standardowo, w takich super turystycznych miejscach, wiele straganów oferowało dokładnie takie same towary, a ceny różniły się czasami nawet dziesięciokrotnie krotnie 🙂
Niemiłym zaskoczeniem było to, że po wyjściu z pociągu na większość pasażerów czekali umówieni przewoźnicy, aby ich pozabierać do Cuzco, czy innych miejsc noclegu. Na nas nie czekał nikt, a powinien. Dzwoniłem do naszego kierowcy, ale raz odebrał, coś burknął i od razu się rozłączył. Potem już nie odbierał telefonu. Czekaliśmy na niego, aż już wszyscy się rozjechali do domów i zostaliśmy się całkiem sami na stacji. Na szczęście w oddali zauważyliśmy busa, który jak się okazało jedzie do Cuzco. Jechał na Plaza San Francisco, w centrum miasta, skąd już piechotą dotarliśmy do hotelu na godzinę mniej więcej 23:00. Nie byłoby to strasznym problemem, gdyby nie to, że następnego dnia musieliśmy znowu wstać o 4 rano.
Po dotarciu do hotelu, gdzie znowu miałem dostęp do internetu, nasz wspaniały kierowca oznajmił mi przez Whatsappa że czekał na nas, a nas nie było. Był na tyle miły, że wysłał mi zdjęcie, że on jest na miejscu a nas nie ma. Przyjechał po nas pół godziny po tym jak zabraliśmy się ostatnim busem, czyli jakąś godzinę później niż być powinien. To było jedno z niewielu niemiłych momentów tej całej podróży.

W poprzednim wpisie wspominałem o Museo Machu Picchu Casa Concha, w którym znajdziemy makietę góry i miasta Machu Picchu, jak i dużo informacji o historii tego miejsca. Muzeum nie jest duże, ale warte odwiedzenia. Polecam wejść do każdego pokoju, i zajrzeć za każde (otwarte) drzwi. Całkiem przypadkiem trafiliśmy do pomieszczenia zaaranżowanego jak stara inkaska chata, gdzie siedział pasjonat oryginalnych inkaskich instrumentów muzycznych. Nie było w muzeum zbyt dużo ludzi, więc mieliśmy go dla siebie przez ładnych kilka minut. Pokazał nam różne piszczałki imitujące odgłosy lokalnych ptaków i zwierząt. O wszystkim opowiadał z wielką pasją i widać było, że cieszył się kiedy zadawaliśmy pytania.

Poniżej jeszcze kilka zdjęć z tego niezapomnianego dnia.

Część 1: Zwiedzanie Limy w jeden dzień
Część 2: Cuzco - miasto pieczonej świnki morskiej i spalin
Część 3: Machu Picchu - święte miasto
Część 4: Pięciotysięcznik Rainbow Mountain (Winicunca) - największe wyzwanie

Prosto z Limy polecieliśmy do Cuzco, położonego na wysokości 3399 m n.p.m. Dla porównania, najwyższy szczyt w naszych polskich Tatrach ma 2655 m n.p.m. Gdybyśmy mieli więcej czasu, wybralibyśmy się autobusem. Niestety, gonił nas czas, więc wybraliśmy najszybszy środek transportu - samolot. Niecałe dwie godziny lotu w porównaniu do blisko 24 godzin w autobusie jednak jest sporą różnicą. Gdybyśmy jednak wybrali autobus, powolna zmiana wysokości podczas jazdy pozwoliłaby nam się naturalnie zaaklimatyzować do oddychania rzadkim powietrzem, znajdującym się na takiej wysokości.
Lot samolotem nie daje takiej możliwości. Po wylądowaniu czuliśmy się jak na gigantycznym kacu. Kondycja spadła nam na tyle, że nie byliśmy w stanie przejść szybkim krokiem 10 metrów, żeby się nie zasapać. Inne atrakcje to lekki ból głowy i dziwne uczucie braku równowagi. Po przespanej nocy już było o wiele lepiej, ale i tak następny dzień spędziliśmy na zwiedzaniu Cuzco i aklimatyzowaniu się do oddychania na tak dużej wysokości. Jeden dzień to minimalny czas jaki należy przeznaczyć na aklimatyzację. Podobno liście koki spożywane pod różnymi postaciami w tym pomagają. Gorliwie stosowaliśmy się do tej porady. Piliśmy herbatę z liśćmi koki, jak i jedliśmy lody i inne słodycze o smaku koki. W tym miejscu należy nadmienić, że koka w Peru jest dostępna jak każda inna roślina.

Przestroga na dzień dobry, uwaga na taksówkarzy. Przed wyjściem z lotniska zapytałem na informacji turystycznej, ile powinien kosztować kurs taksówką na adres naszego hotelu. Kobieta powiedziała że około 20 soli, a wracając z miasta na lotnisko, możemy zapłacić nawet 10 soli. To dlatego, że w mieście nie ma oficjalnych taksówek i jeżdżą tylko prywaciarze, więc ceny nie są w żaden sposób regulowane.
Zaraz za wyjściem z budynku lotniska, taksówkarze stoją przy barierce i głośno nawołują wychodzących ludzi. Podeszliśmy do jednego z nich i zapytałem ile będzie kosztował kurs do naszego hotelu. Krzyknął sobie 10 USD (w przeliczeniu, jakieś 35 soli), powiedziałem że dam mu 20 soli na co on że chce 25. Uparliśmy się na nasze 20 i zagroziliśmy że pójdziemy do kogoś innego. Zgodził się. Wsiedliśmy do samochodu, a ten od razu wyciąga bilet za parking i chce 5 soli od nas, żeby zapłacić opłatę parkingową. Kolejna próba naciągania, na którą zaprotestowaliśmy znowu grożąc, że wysiądziemy i pójdziemy do innego taksówkarza. Niechętnie się zgodził i nas zabrał na miejsce, ale był mocno niezadowolony i okazywał to chrząkaniem i sapaniem. Zdecydowanie nie był tak przyjazny jak ten taksówkarz w Limie.

Hotelik, w którym się zatrzymaliśmy, wewnątrz wyglądał trochę jak stara góralska chata. Wnieśliśmy bagaże po schodach, na pierwsze piętro, a w bonusie dostaliśmy konkretnej zadyszki. Jednak te 3399 m n.p.m. robi swoje.
Wieczorem, kiedy temperatura sporo spadła, w pokoju zrobiło się całkiem zimno. Po pobieżnych oględzinach okazało się, że w oknie w łazience brakuje sporego kawałka szyby, a główne okno w pokoju ma pół centymetrowe szpary między framugą okna a ścianą. Zeszliśmy na dół do recepcji, zapytać czy można włączyć jakieś ogrzewanie. Nic takiego nie było możliwe, nie mieli nawet zwykłej farelki. Wspomnę jeszcze, że w umywalce nie było ciepłej wody. Nic nie dało się zrobić, więc wyciągnęliśmy śpiwory i poszliśmy spać w ubraniach.

Rano na szybko znaleźliśmy inny hotel, zaraz po drugiej stronie ulicy, który miał wszelkie burżujskie wygody cywilizacji (szczelne okna, ciepłą wodę w kranie i ogrzewanie), a do tego cena za noc była zbliżona. Jakby tego było mało, to niesamowicie mile się zaskoczyliśmy, kiedy zapytałem czy będzie ktoś na recepcji, żeby nas wypuścić o 4 rano. O tej porze bowiem miał nas odbierać bus i zabierać na stację kolejki do Machu Picchu (więcej o tym w kolejnym wpisie). Pani w recepcji powiedziała, że oczywiście ktoś nam otworzy drzwi, a do tego przygotują nam "box breakfast", czyli śniadanie na drogę. No po prostu kompletnie mnie tym zaskoczyła.

Ten jeden wolny dzień w Cuzco spędziliśmy na zwiedzaniu głównego rynku (Plaza de Armas), muzeum (Museo Machu Picchu Casa Concha), bezcelowym błąkaniu się po ciasnych uliczkach miasta i, co było chyba najciekawsze, odwiedziliśmy targ San Pedro Market, który uważam za pozycję obowiązkową. Targ jest całkiem spory i jest podzielony na tematyczne sekcje. Ciuchy i pamiątki, świeże owoce i soki, świeże mięso, wszelkiego rodzaju przyprawy i oczywiście jedzenie przygotowywane na miejscu. Za jedyne 6 soli za osobę zjedliśmy sycące danie z ryżu, kurczaka, soczewicy i surówki. Najedliśmy się po kokardy. Pani, która przygotowywała nasze jedzenie miała, małego dzieciaka na plecach, zawiniętego w chustę. Zasuwała przy garach swojego ciasnego stanowiska pracy, a dzieciak wszystko sobie spokojnie oglądał przez jej ramię.
Bardzo nam się podobała sekcja ze świeżo wyciskanymi sokami z owoców. Wybór był ogromny. Oczywiście musieliśmy spróbować :) Pani zmierdliła wybrane przez nas owoce i nalała sok do szklanych pucharków. Po wypiciu oddaliśmy pucharki i ku naszemu zdziwieniu dostaliśmy dolewkę. Po wypiciu drugiej porcji ponownie oddaliśmy pucharki, po czym ona włożyła je do wiadra z wodą, pomachała ręką, wyjęła i odstawiła już "umyty" pucharek na tackę :) Żadnego detergentu, żadnego szorowania i o dziwo jakoś nam to kompletnie nie przeszkadzało.

Słyszałem legendy o setkach gatunków ziemniaków, ale nigdy ich na własne oczy nie widziałem. Dzisiaj ta legenda została potwierdzona niezaprzeczalnym faktem. Niestety byliśmy w Cuzco bardzo krótko i nie było czasu, żeby je wszystkie wypróbować. Może następnym razem.
Pani przez chwilę widoczna na filmiku była jedną z tych osób, która otwarcie i bez zażenowania skomentowała moją brodę. Śmiała się do Moniki, że pewnie jak jestem niegrzeczny, to mnie za nią ciągnie, aby doprowadzić mnie do porządku :)

Przysmakiem peruwiańczyków jest pieczona świnka morska. W Europie są to zwierzaki domowe i raczej nikt o nich nie myśli jako o jedzeniu. Monika nie je mięsa, ja twierdzę, że jem niemal wszystko, ale jednak nie mogłem się zdobyć na odwagę aby zamówić świnkę morską na obiad. Szczególnie jeżeli miałaby być podana w całości, jak na zdjęciu poniżej.

Chyba jedynym minusem są wszędzie obecne samochody. I to nie są najnowsze modele hybryd, czy w pełni elektrycznych Tesli. Są to raczej stare rzęchy, duże samochody terenowe albo rozklekotane autobusy przypominające nasze polskie "ogórki". Wszystkie tak samo stoją w korkach w ciasnych uliczkach zabytkowego centrum miasta. Z tego powodu chodzenie po stromych uliczkach jest o wiele trudniejsze. Nasze nieprzyzwyczajone do tak rzadkiego powietrza organizmy, próbują łapać każdy gram tlenu, a tu w pakiecie dostajemy sporą dawkę spalin samochodowych. Zdecydowanie nie pomaga to w aklimatyzacji i zmusza do częstszych przerw na złapanie oddechu. A jak już stajemy, to można przecież zajrzeć do małego sklepiku, przy którym przypadkiem stoimy. A jak już jesteśmy w sklepiku, to w co drugim znajdzie się coś fajnego do kupienia i interes się kręci. Może w tym szaleństwie jest jakaś metoda.

W miejscach bardziej turystycznych można natknąć się na panie ubrane w tradycyjne stroje, trzymające młodziutkie alpaki i namawiające przechodniów do zrobienia sobie zdjęć. Oczywiście po wszystkim oczekują dobrowolnej darowizny, ale nie mniej niż 20 soli za osobę ;)

Cuzco, w języku keczua oznacza pępek świata. Miasto było historyczną stolicą imperium Inków od 13 do 16 wieku, kiedy to hiszpanie je spalili i wybudowali swoje miasto na zgliszczach.
Przy kilku okazjach pytaliśmy ludzi, czy nadal żywią niechęć do hiszpanów. W odpowiedzi słyszeliśmy, że wydarzyło się to tak dawno, minęło już tyle pokoleń, że nie ma sensu hodować w sercach nienawiści do ludzi, którzy nie mieli z tym absolutnie nic wspólnego.

Część 1: Zwiedzanie Limy w jeden dzień
Część 2: Cuzco - miasto pieczonej świnki morskiej i spalin
Część 3: Machu Picchu - święte miasto
Część 4: Pięciotysięcznik Rainbow Mountain (Winicunca) - największe wyzwanie

Dawno temu, jako nastolatek obejrzałem serial animowany Tajemnicze Złote Miasta i zapragnąłem odwiedzić Amerykę Południową. Na własne oczy zobaczyć te ruiny miast cywilizacji Inków i Majów. To był zawsze dla mnie nieosiągalny koniec świata. W tym roku chyba musiałem wyjątkowo dobrze przykładać się do swojej pracy, bo bez problemu dostałem zgodę na trzy tygodnie urlopu. Lepszej okazji na spełnienie powyższego marzenia mogę już nie mieć. Ułożyliśmy bardzo ambitny plan, ale szybko okazało się, że lekko przesadziliśmy. Trzy tygodnie wydaje się być ogromną ilością czasu, ale kiedy ma się do przebycia tysiące kilometrów i zobaczenie dziesiątki miejsc, nagle trzy tygodnie okazują się niestety niewystarczające. Ostateczny plan, który i tak niektórzy twierdzili, że jest zbyt ambitny wyglądał następująco: zaczynamy od Peru, potem Boliwia, jednodniowy wypad do Argentyny i zakończenie podróży na samym południu Chile.

Sam lot z Londynu do Limy, stolicy Peru przebiegł bez problemów, ale jak się okazało po wylądowaniu, mój bagaż został w Londynie. Na szczęście to była moja walizka, nie Moniki, więc tylko ja nie miałem się w co przebrać następnego dnia. Nieszczęście było jednak takie, że wszystkie kosmetyki były w mojej walizce. Pierwszy dzień wakacji, czyli zwiedzanie Limy, gdzie wyjątkowo mocno świeciło słońce, musiałem spędzić w dżinsach i ciężkich butach. Bagaż do nas dotarł późnym wieczorem dnia następnego i już do końca wyjazdu podróżował razem z nami :)

Drugą niezbyt miłą niespodzianką było to, że nasze angielskie telefony przestały działać. Po dłuższej chwili grzebania okazało się, że nasz operator komórkowy nie ma podpisanej żadnej umowy na roaming z Peru ani z Chile. Na szczęście mój firmowy telefon nadal działał, więc w razie jakiegoś nieszczęścia nie bylibyśmy odcięci od świata.

Zaplanowaliśmy sobie jeden, pełny dzień zwiedzania w Limie, więc żeby nie tułać się bez celu po mieście, skorzystaliśmy z Free Lima Walking Tour. Jest to kompletnie darmowa wycieczka z przewodnikiem, płaci się tylko 2,50 sola na osobę, za bilet autobusowy. Przewodniczka zarabia na dobrowolnych napiwkach, już po wszystkim. Na zwiedzanie wyruszyliśmy o 10 rano, z ich biura w dzielnicy Miraflores. Stamtąd pojechaliśmy autobusem do centrum miasta, gdzie zaczyna się zwiedzanie. Przewodniczka prowadziła całą grupę zabytkowymi uliczkami opowiadając o ciekawych miejscach. Co drugi budynek jest tam oznaczony znakiem światowego dziedzictwa UNESCO. Firmy chcące mieć swoje sklepy w śródmieściu, w zabytkowych budynkach, są zmuszone do zmiany swoich logo na czarny kolor. Wszystko to po to, aby nie niszczyć kolonialnego klimatu dzielnicy. Dzięki temu mamy takie ciekawostki jak całkiem czarne logo McDonald's.
Łącznie zwiedzanie trwa jakieś 3 godziny, z małymi przerwami w trakcie na zdjęcia i siku. Zaczęliśmy od Plaza San Martín z pomnikiem wyzwoliciela Peru, José de San Martín'a. To te zdjęcia z dużą ilością kolorowo ubranych ludzi. Mieliśmy to szczęście, że akurat tego dnia odbywał się tam jakiś festyn regionalnej muzyki Peru.






Skończyliśmy na Plaza De Armas De Lima, czyli na głównym placu miasta, przy którym stoi pałac prezydencki, katedra oraz kilka rządowych budynków. Te pomalowane na biało oznaczają wolność, zaś te pomalowane na żółto, szczęście.

To nie my jesteśmy na zdjęciu, ale kolejka była za duża i nie chcieliśmy marnować czasu na czekanie

Tu już my :)

Panorama placu Plaza De Armas De Lima

Katedra metropolitalna św. Jana Ewangelisty w Limie

Urząd miejski w Limie

Siedziba arcybiskupa Limy



Super miła obsługa w restauracji El Pacifico, gdzie jedliśmy słynne ceviche

Wspomniane ceviche jest w przegródce po prawej

Rano, idąc do biura turystycznego trafiliśmy na małą scenę ustawioną na środku ulicy. Z głośników wydobywała się muzyka latynoska, a na scenie tańczyła instruktorka pokazująca wszystkim obecnym na ulicy, jak tańczyć (zdjęcie poniżej). Każdy kto chciał, mógł się przyłączyć, nikt na nikogo krzywo nie patrzył, nie było ważne jak kto się rusza, aby tylko czerpał przyjemność z muzyki i tańca.
Z kolei wieczorem, wracając do hotelu, przechodziliśmy przez park Kennedy'ego, gdzie mieszka dziesiątki kotów. Tam znowu natrafiliśmy na tańczących ludzi. Tym razem już to wyglądało bardziej spontanicznie. Radość i beztroskę widać na filmiku poniżej.

Przypadkiem trafiliśmy na ludzi tańczących na ulicy

Z centrum postanowiliśmy wrócić do hotelu miejskim autobusem. W Limie nie ma podziemnego metra, ale są specjalne autobusy, które mają własny pas ruchu, oddzielony od reszty użytkowników drogi małym murkiem. Dzięki temu jeżdżą przez miasto bez korków. Jak już wspomniałem wcześniej, bilet kosztuje 2,50 sola. Na przystanku są automaty, w których można kupić bilet. Drobnych mieliśmy tylko jakieś 4,50, więc brakowało około pół sola na dwa bilety. Banknot mieliśmy tylko 20 solowy, który był za duży żeby automat wydał resztę, więc pan z obsługi machnął ręką, kazał wrzucić do maszyny wszystkie drobne które mieliśmy i nas wpuścił do autobusu. Bez problemu, bez stresu i z uśmiechem na twarzy.

Z rana niebo było zasnute grubą warstwą chmur, gdzieś około godziny 11 chmury się rozeszły, wyszło słońce i nagle zrobiło się jakieś 25 stopni ciepła. Wieczorem, gdzieś koło 17 znowu niebo zasłoniła gruba warstwa chmur. Wtedy dopiero okazało się jak bardzo się zjaraliśmy na twarzy i na rękach. Filtr przeciwsłoneczny był w mojej walizce, tej która została w Londynie, więc nawet gdybyśmy jednak pomyśleli o jego użyciu, to i tak by nam się to nie udało. Szczególnie ja sobie zmasakrowałem skórę na twarzy, przez co cierpiałem jeszcze przez kilka następnych dni. Kiedy ta spalona skóra już mi zeszła, spod spodu wyszła skórka miękka jak u niemowlaka. Czyli nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło :)

Taksówkarz wiozący nas z lotniska do hotelu na Miraflores (koszt 60 soli albo 19 USD) dał nam swoją wizytówkę i powiedział, żebyśmy się odezwali na Whatsupie kiedy będziemy wylatywać, to nas zawiezie na lotnisko za 50 soli.

Ogólne spostrzeżenia po pierwszych kilku dniach:

• Peruwiańczycy są bardzo mili i zawsze uśmiechnięci.
• Wszyscy używają Whatsupa, włącznie z hotelami i obsługą klienta na lotnisku.
• Samochodami jeżdżą jak potłuczeni, ciągle ktoś trąbi i rzadko używają kierunkowskazów.
• Przewodniczka zarzekała się że najlepsze Ceviche jest tylko w Limie.
• Jeżeli masz kartę płatniczą w Revolut, Monzo czy podobnym banku, to możesz płacić kartą za rzeczy w dolarach. Revolut nie daje możliwości płacenia bezpośrednio w Peruwiańskich solach, ale wszędzie przyjmą zapłatę w amerykańskich dolarach. Prawie nie trzeba wozić gotówki.

P.S.
Na wakacje wyjechaliśmy 2 listopada, a do domu wróciliśmy 22-go.

W całej tej masie różnych newsletterów, na które się nigdy nie zapisywałem czasami nawet coś ciekawego może się trafić. Tak właśnie było tym razem. Dostałem email'a o wdzięcznym temacie z rodzaju "Nieznane turystom miejsca w Londynie, piąte Cię przerazi...". To mnie zainspirowało to pogooglania o właśnie takich, niekoniecznie oczywistych turystycznych atrakcjach. Efektem tego googlowania była kilkukilometrowa piesza wycieczka po Londynie.

[

Kyoto Garden

Zaczęliśmy od Ogrodu Kyoto, w samym centrum Londynu. Ufundowany przez przedsiębiorców z Kyoto w 1991 roku, w ramach festiwalu kultury japońskiej odbywającego się w 1992 roku.

Dzielnica Kensington i inne ciekawe miejsca

Nos jest jednym z siedmiu Nosów Soho artysty Rick'a Buckley'a. Ucho, zaś jest jednym z siedmiu Uszu Soho artysty Tim'a Fishlock'a. Obie instalacje powstały jako protest przeciwko, niegdyś kontrowersyjnej, instalacji kamer w Londynie.

Zbliżał się długi weekend, a my nie mieliśmy żadnego konkretnego planu czy coś z nim zrobić. Stosunkowo późno zdecydowaliśmy się na małą weekendową wycieczkę. Początkowo planowaliśmy Szkocję, ale oczy nam zbielały kiedy zobaczyliśmy ceny wynajmu pokoju hotelowego czy innego bed & breakfast, na tak bliski termin. Dodać do tego jeszcze czas jazdy samochodem z Londynu na północ i nagle okazuje się, że z długiego weekendu zostaje może jeden dzień zwiedzania. Po szybkim rozważeniu alternatywnych opcji padło na odwiedzimy Kaśki i Łukasza w Dublinie.
Zapakowaliśmy się w samolot i w "oka mgnieniu" byliśmy na miejscu. To był piątkowy wieczór, wiec pobłąkaliśmy się trochę po centrum Dublina i wieczorem udaliśmy się na kolację do rzekomo najlepszej pizzerii w mieście, Skinflint. Miejsce było super hipsterskie, obsługa bardzo przyjazna, a pizza całkiem dobra. Pizzeria godna polecenia.

W sobotę wybraliśmy się w plener. Najpierw łąki i wzgórza na Howth Hill. Wiało niemożebnie, ale nie padało i widoki były wspaniałe.

Potem mroczny, 12-to wieczny zamek Malahide z otaczjącymi go ogrodami. Już na miejscu się zorientowałem, że byłem tutaj w czasach, kiedy mieszkałem w Irlandii (kilkanaście lat wcześniej). Nazwa nic mi nie mówiła, dopiero widok zamku poruszył moją pamięć.

Niedziela była bogata w inne wrażenia. Pogoda się mocno popsuła, rozpdało się całkiem nieźle, ale na szczęście i tak mieliśmy zaplanowane zwiedzanie miejsc, gdzie nam na głowę padać nie powinno. Zaczęliśmy dzień od browaru Guinnessa. Lekko się rozczarowaliśmy tym, że bilet nie jest tani, a wycieczka jest bez żadnego przewodnika. Wpuszczają ludzi do środka i zostawiają ich samym sobie. Nie ma jasno oznaczonego kierunku zwiedzania, poza owczym instynktem dreptania w tym samym kierunku, w którym kierują się masy innych ludzi. Nie wiem czy to kwestia długiego weekendu, ale ludzi było strasznie dużo.
Poza tą małą niedogodnością jest tam na prawdę ciekawie, dużo do zwiedzania i co najważniejsze, można zdobyć certyfikat nalewacza idealnego kufla piwa Guinness (zdjęcie poniżej).

Japonia - Kobe

Ach jak ja lubię Japonię. Pomimo tego, że na dzień dobry, czekając na windę na lotnisku, pewien pan stojący tuż przede mną spierdział mi się prosto w twarz i jakoś za bardzo go to nie obeszło. Lubię tu wracać, lubię to jedzenie, lubię tych przesadnie uprzejmych ludzi (poza incydentami jak powyżej). Pomimo pewnych wad, jest to miejsce do którego chętnie wracam.
Miałem nic nie pisać o tym wyjeździe, jako że jest to bardzo intensywny wyjazd z pracy, ale nie mogłem się powstrzymać. Ostatni raz w Kobe byłem 4 lata temu. Spędziłem tu całkiem sporo czasu, więc poznałem nieźle okolice biura, czyli centrum miasta. To pozwoliło mi teraz zauważyć jak wiele się w mieście zmieniło od mojej ostatniej wizyty. Powstały nowe sklepy, małe wąskie budynki wciśnięte pomiędzy inne, gdzie kiedyś była wolna przestrzeń. Byłem mile zaskoczony rozpoznając uliczki i zauważając, że coś się w nich zmieniło.

Skoro Japonia, to oczywiście musiał się pojawić temat jedzenia. Jadłem trzy rodzaje Okonomiyaki: z kalmarów z makaronem soba, z krewetek z kapustą oraz z wieprzowiny z zieloną cebulką. To podobno uprawnia mnie do stwierdzenia, że jadłem wszystkie oficjalne wersje okonomiyaki. Jednak, co w dużej mierze mnie skłoniło do napisania tego wpisu to jedzenie surowizny. Ale, nie byle jakiej! To żadna sztuka zjeść surową rybę w Japonii. Jednego wieczoru ludzie z pracy zabrali mnie do restauracji gdzie serwują surową koninę, oczywiście ryby i co najdziwniejsze surowe mięso z kurczaka. Nigdy się nie spodziewałem, że będzie mi dane jeść surowe piersi z kurczaka, a już na pewno nie podejrzewałem, że mi to posmakuje. Tak czy inaczej nie próbował bym tego w domu z kurczakiem z supermarketu.

Później przy piwku dowiedziałem się, że Japonia posiada jedynie szczątkową armię, ponieważ Amerykanie nie pozwalają im mieć regularnego wojska. To nadal konsekwencje udziału w Drugiej Wojnie Światowej po niewłaściwej stronie. Amerykanie mają na terenie Japonii swoje bazy wojskowe, których koszty utrzymania w 70% pokrywa Japonia. Ludzie są podzieleni w kwestii czy to dobra sytuacja czy nie. Jedni nie chcą obcej armii na terenie swojego kraju, a zarazem chcieliby, aby Japonia miała możliwość posiadania własnego wojska. Zwolennicy obecnego stanu rzeczy, z kolei argumentują że jeżeli Amerykanie się wyniosą, nic już nie będzie powstrzymywało Chińczyków przed inwazją. Już od niejednej osoby słyszałem, że Japończycy boją się ataku Chińczyków. Tak samo jak południowa Korea ciągle mówi o niechybnej inwazji ze strony Korei Północnej.

Korea - Seul

Po czterech dniach w Japonii, odbyłem krótki lot do Seulu, gdzie miałem zostać niecałe dwa dni. Wylądowałem w okolicach godziny 22-giej, a z lotniska wyszedłem grubo po 23-ciej. Strasznie dużo czasu zajęła kontrola paszportowa. Popełniłem błąd wybierając tani autobus do miasta, zamiast droższą taksówkę. Ostatni przystanek autobusu był kilka kilometrów od hotelu, w sławnej imprezowej dzielnicy Gangnam, co w moim mniemaniu nie stanowiło żadnego problemu. Stwierdziłem, że wezmę taksówkę z przystanku autobusowego i w kilka minut będę u celu. Jakże błędne było to założenie. Zaraz obok przystanku, przy ulicy stało zaparkowanych chyba z 10 taksówek. Po czterech próbach rozłożyłem ręce i zrezygnowałem. Każdy taksówkarz na pytanie, czy mnie zabierze pod podany adres kręcił głową, machał rękami i zamykał okno, ewidentnie kończąc rozmowę (słabo u nich z angielskim, stąd ta żywa gestykulacja). Zostało mi zasuwanie na piechotę. Okazało się, że w Seulu taksówkarze mają idiotyczną zasadę olewania krótkich kursów mniej więcej od godziny 23-ciej. Interesują ich tylko kursy "na drugą stronę miasta". Dopytałem się następnego dnia w biurze o co im może chodzić. Oczywiście, jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Podobno nie kalkuluje im się jeździć na krótkich trasach i tylko biorą pasażerów jadących daleko. Ruszając w drogę niejako tracą miejsce w kolejce na postoju, więc musi im się to opłacić. Widziałem na twarzach moich rozmówców lekkie zażenowanie, kiedy mi o tym opowiadali.
Piesza wycieczka nie była tak banalna jakby się mogło wydawać. Nieświadomy niczego wyciągnąłem telefon, włączyłem niezawodne Google Maps, i stałem przez kilka minut, jak pacan nie pojmując jakim cudem Google nie potrafi znaleźć adresu hotelu, a po tym jak znalazłem go sam na mapie, także nie potrafił mi wyznaczyć trasy którą mam iść. Ponownie z wyjaśnieniami przyszli ludzie z biura. Jak się okazuje, Korea Południowa jest cały czas w stanie wojny. Jest to oczywiście spowodowane niestabilną sytuacją z ich północnym sąsiadem. W związku z tym mapy Googlowe celowo mają bardzo ograniczone możliwości, aby nie pomagać potencjalnemu najeźdźcy.

Po nie do końca miłym początku, następnego dnia na lunch zabrali mnie na wyśmienitą chińszczyznę. Była to koreańska chińszczyzna, całkiem inna iż ta, którą można zjeść w Londynie. Wieczorem na kolację poszliśmy na niesamowitą koreańską wersję kuchni włoskiej. Szczególnie wyjątkowy był krab miękkoskorupowy (Soft-shell crab) usmażony w całości i obtoczony w chrupiącej panierce, a do tego korniszony pokrojone w plasterki i usmażone w panierce na głębokim tłuszczu. Dla kogoś kto lubi chrupiące rzeczy, był to raj w gębie :)
Restauracja nazywała się Melting Shop, którą gorąco polecam.

Po jedzeniu poszliśmy na tradycyjny ryżowy napój wyskokowy zwany Makgeolli. Wygląda jak kremowe mleko i smakuje lekko drożdżami. Pije się go z cynowych miseczek i pogryza owocami morza. Spróbowałem raz, i chyba na tym poprzestanę.

Następnego dnia rano, już bez kombinowania, zamówiłem taksówkę i udałem się na lotnisko, aby po męczącym i pełnym wrażeń tygodniu wrócić do domu.

Część 1: Meksyk - Tulum i kilka pierwszych dni
Część 2: Meksyk - Park Xcaret, flamingi, papugi i Dzień Zmarłych
Część 3: Meksyk - Ruiny Chichen Itza
Część 4: Meksyk - podsumowanie

Wszystko co dobre musi się kiedyś skończyć. Tak i nasza podróż do Meksyku musiała kiedyś dobiec końca. Dwa tygodnie, które udało nam się tam spędzić i tak uważam za całkiem długi okres. W ciągu takiego czasu można oswoić się ze wszystkimi nowościami danego miejsca, a także doświadczyć lokalnego klimatu. O ile po raz pierwszy byliśmy w ośrodku all inclusive i żyliśmy niejako w enklawie turystycznej, a nie wśród prawdziwych autochtonów, to i tak udało nam się zobaczyć całkiem sporo prawdziwego Meksyku. Następnym razem (jeżeli taki będzie) na pewno będę optował za mniej "zindustrializowanym" noclegiem.

Nasze ogólne spostrzeżenia co do Meksyku:

• Rano robi się jasno w ciągu pół godziny, z ciemnego i względnie zimnego powietrza do pełnej jasności i 30 stopniowej duchoty. Zapewne ma na to wpływ pora roku (listopad). W końcu to nadal była pora deszczowa.
• Deszcz jest wręcz zbawieniem. Nadal jest ciepło, ale przynajmniej nie tak duszno. Po kilku dniach można się przyzwyczaić nawet do duchoty i ta różnica nie jest taka znacząca.
• Klimatyzację w autokarach wykręcają na 19 stopni, przy temperaturach na zewnątrz powyżej 30, i po prostu łatwo zmarznąć.
• Każdy chętnie bierze zapłatę w amerykańskich dolarach albo w ichnich peso. Nawet w supermarketach są podane ceny w obu walutach.
• Wszędzie i za wszystko oczekują napiwku. Nawet we wcześniej, słono opłaconym busie z lotniska do hotelu, wiszą kartki z napisem "napiwek mile widziany". Amerykanie ich zepsuli.
• Nie jeździj na wakacje do ośrodków gdzie jeżdżą Amerykanie, chyba że jesteś gotów dawać napiwki ZA WSZYSTKO, albo czasami spotykać się z zawiedzionymi lub rozczarowanymi spojrzeniami.
• Zaskakująco dużo ludzi jak już się zorientuje że jesteśmy Polakami zagaduje do nas "jak się masz".
• Jedzenie w niepozornej knajpie dla lokalsów było o niebo lepsze od tego w naszym cztero-gwiazdkowym hotelu.
• W wyżej wspomnianej lokalnej knajpce trzy quesadillas'y (wystarczające za normalny obiad) kosztowały 70 peso (jakieś 14 złotych).
• Miejscowe piwo, Corona jest o wiele lepsze od jego eksportowej wersji dostępnej w europie.
• Nie wszędzie, ale w większości miejsc można się targować. Jeden straganiarz chciał nam wcisnąć ponczo za 800 peso. Na początku byliśmy zainteresowani, ale potem stwierdziliśmy, że jednak nie będziemy nic u niego kupować. Pod koniec sprzedawca targował się sam ze sobą i był gotów dobić targu za jedyne 250 peso. Zszedł z ceny ponad trzykrotnie!
• Bez żadnej organizowanej wycieczki odwiedziliśmy miasteczko Playa del Carmen. Zaczęliśmy od głównej turystycznej ulicy, a potem zagłębiliśmy się w raczej czysto mieszkalne okolice. Różnica w zachowaniu ludzi pomiędzy tą główną turystyczną ulicą, a normalnymi uliczkami, zaledwie 200m dalej, jest ogromna. Z jednej strony non-stop straganiarze cię zaczepiają i chcą ci coś wcisnąć, a z drugiej ludzie prawie na ciebie nie zwracają uwagi i zajmują się wyłącznie swoimi sprawami.
• W rejonach turystycznych wszyscy mówią po angielsku, a 2 ulice dalej, w restauracji kelner nawet słowa po angielsku nie rozumiał.
• Poza ściśle turystycznymi ulicami pełnymi przepychu widać biedę, ale także i wrodzoną pogodę ducha i życzliwość tych ludzi.
• Ciekawostka, Meksyk jest największym na świecie producentem srebra.
• Obecnie znane jest 80% hieroglifów pisma Majów, a dzieciaki uczą się ich w szkole zaraz obok hiszpańskiego.
• Ryby w morzu były tak wyluzowane, że same ocierały się o nasze nogi :)

Wycieczkę uważam za bardzo udaną i każdemu polecam odwiedzenie Meksyku. Chętnie tutaj wrócę.

Część 1: Meksyk - Tulum i kilka pierwszych dni
Część 2: Meksyk - Park Xcaret, flamingi, papugi i Dzień Zmarłych
Część 3: Meksyk - Ruiny Chichen Itza
Część 4: Meksyk - podsumowanie

Ostatnią z wcześniej zaplanowanych wycieczek były ruiny miasta Chichen Itza. Jest to jedno z najważniejszych, jeżeli nie najważniejsze, świadectwo potęgi cywilizacji Majów.

Wyjazd

Bus z hotelu miał odjechać o 7:55 rano. Poprzedniego wieczoru nastawiliśmy budziki i poszliśmy spać podekscytowani jutrzejszym dniem. Rano budzik chyba dzwonił, kompletnie tego nie kojarzę. Zastanawianie się nad tym nie jest najważniejsze, kiedy budzisz się o 7:54, a twój transport odjeżdża o 7:55! Zerwałem się na równe nogi, złapałem za telefon i zadzwoniłem do recepcji prosząc, aby na nas poczekali. Na szczęście spakowaliśmy się poprzedniego dnia, więc dzisiaj dokonując cudów zręczności ogarnęliśmy poranną toaletę i stawiliśmy się w hotelowej recepcji około 10 minut później. Ogromnie nam ulżyło gdy się okazało, że bus na nas czekał. Chwilę po tym jak ruszył zorientowaliśmy się, że zapomnieliśmy okularów przeciwsłonecznych. Będzie ciężko.
Bus zajechał jeszcze do dwóch innych hoteli zgarniając ludzi, po czym zawieźli nas wszystkich na parking, gdzie przesiedliśmy się do dużego, klimatyzowanego autobusu. Autobus był pełny, nie było ani jednego wolnego miejsca. Podczas drogi jeden z przewodników (a było ich chyba z pięciu) zaczął nam opowiadać ciekawostki zarówno o samym Chichen Itza jak i ogólnie o Majach.

Zorganizowane wycieczki mają to do siebie, że w ich trakcie wciskana uczestnikom jest cała masa dodatkowych "atrakcji", czy innych pamiątek. Oczywiście sprzedawanych przez tą samą firmę.
Najpierw zawieźli nas do dużego sklepu z ogromną ilością najprzeróżniejszych rzeczy związanych z szeroko pojętą kulturą Majów. Zanim tam dotarliśmy przewodnik zapewniał nas wielokrotnie, że wszystko w tym sklepie jest wyprodukowane lokalnie w Meksyku. Natomiast to co jest sprzedawane na straganach w Chichen Itza, to są tanie podróby niewiadomego pochodzenia i nie należy ich kupować. W skrócie, nasz sklep jest cacy, każdy inny jest be. W całym tym marketingowym bełkocie właściwie dostaliśmy jedną dobrą radę. Przestrzegli nas, że wszyscy straganowi sprzedawcy będą krzyczeć "1 dollar", "all 1 dollar". Jak już się zatrzymamy przy straganie oglądać te cuda za jednego dolara, okaże się że dostajemy upust w wysokości jednego dolara od oryginalnej ceny, a nie jak by się mogło wydawać, jeden dolar jest pełną ceną. Ich celem jest ściągnąć turystę do straganu, a jak już nas mają, to szansa że coś wcisną jest o wiele większa.
Następnym przystankiem po zakupach na szczęście były już same ruiny.

Chichen Itza

Jadąc tam po raz pierwszy, rzeczywiście dobrze jest pojechać z przewodnikiem. Wiedząc jak sprawa wygląda, jeżeli będziemy mieli okazję, drugi raz na pewno pojedziemy sami.
Na miejscu zostaliśmy podzieleni na dwie grupy, anglo- i hiszpańskojęzyczną. Przewodnik oprowadzał nas po głównych budowlach i opowiadał różne historie z nimi związane. Podczas tego oprowadzania cały czas powtarzał, żeby słuchać a nie robić zdjęcia. Na zdjęcia będziemy mieli później czas wolny. Strasznie byliśmy rozczarowani kiedy się okazało, że tego czasu wolnego mamy zaledwie godzinę, na zwiedzenie terenu zajmującego powierzchnię 5km kwadratowych. Podejrzewam, że robią to celowo, abyśmy jedynie zasmakowali tego co tu mają i wrócili ponownie w przyszłości. Pędem przelecieliśmy się po głównym placu i jego okolicy, a już trzeba było wracać.

Nazwę miasta można przetłumaczyć jako "at the mouth of the well of the Mayan people". Zostawiam po angielsku, bo po prostu nie wiem jak to jednoznacznie przetłumaczyć na język polski.
Największa budowla zwana po hiszpańsku El Castillo (zamek) lub tłumacząc bezpośrednio z języka Majów, Piramida Kukulkana składa się z 9 poziomów i 91 schodów, ze świątynią na szczycie. Ja jestem lekko sceptycznie nastawiony do takich rewelacji, ale przewodnik się zachwycał, że 91 schodów pomnożone przez cztery boki piramidy, daje 364 plus jeden (za świątynię na szczycie), daje 365. Bum, ilość dni w roku kalendarzowym Majów (także i w naszym kalendarzu).
Przewodnik opowiadał, że piramida została wybudowana na starej, mniejszej i że jest to zwykła praktyka u Majów. Ostatnio nawet okazało się, że w środku jest jeszcze trzecia, najmniejsza piramida.
Podobno Majowie mieli w zwyczaju co 52 lata budować nową świątynię na starej. Niejako nadbudowywali nową na starej. Dlaczego akurat co 52 lata? Ano, dla nich 52 lata były odpowiednikiem naszego wieku, czyli naszych 100 lat.
Podczas dni przesilenia letniego i zimowego światło słoneczne pada pod takim kątem, że cienie na schodach północnej ściany stwarzają iluzję węża. Podczas przesilenia zimowego wąż schodzi z góry na dół i odwrotnie, podczas przesilenia letniego cienie tak się układają, że mamy wrażenie iż wąż wchodzi po schodach na górę.
Odrestaurowane są tylko dwie zewnętrzne ściany, po to aby pokazać w jakim stanie odnaleziono miasto i jak dużo pracy wykonano przy restauracji ruin.

Zaraz obok znajduje się świątynia wojowników. Ze strony zachodniej i południowej otoczona jest kilkoma szeregami kolumn. Kolumny na początku są kwadratowe, a z każdym następnym rzędem stają się coraz bardziej okrągłe, aż w końcu są idealnymi kołami. Na każdej z nich jest wyrzeźbiony wojownik. Nie pamiętam dokładnie, ale wydaje mi się, że według przewodnika miało to symbolizować życie i śmierć wojownika.

Kiedyś można było wszędzie, do każdego budynku wejść do środka, ale ponieważ ludzie wydrapywali na murach swoje imiona i po prostu sikali w środku (nigdy nie rozumiałem takiego zachowania), teraz wszystko jest ogrodzone i opatrzone tabliczkami z zakazem wstępu. Strasznie to smutne, ale rozumiem potrzebę takiego zakazu.
Nie tylko turyści zachowują się tak idiotycznie. W bezpośredniej okolicy Chichen Itza jest pięć hoteli, a właściciele jednego z nich byli na tyle pomysłowi, że ukradli reliefy ze świątyń i wykorzystali je na podłogę w swoim hotelu. Takich idiotów powinno się szczególnie surowo karać.

Ostatnią imponującą budowlą, jaką udało nam się zobaczyć było boisko do tradycyjnej gry w piłkę, w której gracze odbijali piłkę biodrem lub ramieniem i musieli ją przerzucić przez niewielką obręcz umieszczoną kilka metrów nad ziemią. Po meczu kapitan zwycięskiej drużyny był rytualnie składany w ofierze bogom. Był to ogromny honor i nagroda.
Na reliefach otaczających boisko mamy przedstawioną scenę składania kapitana w ofierze. Z jego głowy wychodzi siedem węży symbolizujących upływającą krew. Każda z drużyn liczyła sobie po siedmiu graczy. Głośno klaszcząc usłyszymy echo odbijające się od ścian boiska dokładnie siedem razy. Majowie uważali liczbę 7 za idealną, co doskonale ilustrują powyższe przykłady.

Obecnie ruiny są szare lub lekko żółtawe i wyglądają raczej ponuro. Majowie wcale nie żyli w tak ponurym otoczeniu. Ich miasta były kolorowe. Tak na przykład Chichen Itza było utrzymane w tonacji czerwonej, a wcześniej przez nas odwiedzone miasto Tulum było w tonacji niebieskiej.

Ogółem szacuje się, że do naszych czasów dotrwało około 11 000 miast Majów. Oczywiście w tym przypadku "miastem" nazywa się nawet kilka niewielkich kamiennych budowli skupionych razem.

Majowie zajmowali tereny obecnego półwyspu Jukatan i jego bezpośrednich okolic, Aztekowie zajmowali tereny na zachód od Majów, czyli większość terenów obecnego Meksyku. Bardzo ciekawym jest że te dwa narody nigdy ze sobą nie walczyły, a wręcz żyły ze sobą w symbiozie.
Majowie mieli pod dostatkiem wapienia używanego jako budulec, oraz byli jedynym producentem wysokoenergetycznego napoju obecnie znanego jako kakao. Aztekowie, dla odmiany mieli pod dostatkiem złota i srebra. Handel pomiędzy tymi dwiema cywilizacjami kwitł w najlepsze.

Ik Kil Cenote

W drodze powrotnej zajechaliśmy na godzinkę do Ik Kil Cenote. Cenote to po prostu naturalny, podziemny zbiornik wodny. A to w Ik Kil jest o tyle wyjątkowe, że ma bardzo czystą i silnie mineralizowaną wodę. Podobno 20 minutowa kąpiel oznacza odmłodzenie skóry o 5 lat. Miejsce było piękne, mam nadzieję że zdjęcia chociaż troszkę to pokażą. Ludzi było strasznie dużo, ale na szczęście nie aż tyle aby zepsuć nam wizytę. Woda była stosunkowo ciepła i smakowała bardzo specyficznie.

Do hotelu wróciliśmy późno wieczorem, po dniu pełnym niesamowitych i pozytywnych wrażeń.

Część 1: Meksyk - Tulum i kilka pierwszych dni
Część 2: Meksyk - Park Xcaret, flamingi, papugi i Dzień Zmarłych
Część 3: Meksyk - Ruiny Chichen Itza
Część 4: Meksyk - podsumowanie

Drugą większą atrakcją tego wyjazdu był Park Xcaret (czyt. eszkaret). Wybraliśmy się tam drugiego listopada, kiedy to obchody Meksykańskiej wersji Święta Zmarłych są bardziej nastawione na dorosłych. Bus odjeżdżał z przed hotelu o 7:00 rano. Po drodze zgarnęliśmy ludzi z innego kurortu, a u celu byliśmy w ciągu godziny. Podczas jazdy opowiadano nam o czekających na nas atrakcjach. Pomimo zapewnienia przez przewodnika, że można zadawać pytania, wydaje mi się, że go zdenerwowałem zadając jedno. Po przyjeździe na miejsce otworzył drzwi busa i kazał nam wysiadać. Wszyscy wysiedli i stoją jak barany patrząc się na siebie, bo po prostu nie wiedzieliśmy co robić dalej. Stoimy na środku wielkiego parkingu ze wszystkich stron otoczonego wysokimi drzewami. Nie widać żadnego konkretnego znaku w którą stronę iść, więc grzecznie zadałem drugie pytanie tego poranka. W odpowiedzi usłyszałem jedynie "wyluzuj się, jesteś na wakacjach". Bardzo rzeczowa i wyczerpująca odpowiedź. Na widok mojej wielce uradowanej miny wreszcie raczył nam odpowiedzieć, żebyśmy usiedli pod pobliską wiatą i zaraz nam wszystko wytłumaczy. Po usłyszeniu kilku konkretów co do powrotu i uzyskaniu informacji jak wejść na teren parku wszyscy ruszyliśmy dalej.
Zaraz za bramą wejściową przywitał nas egzotyczny widok flamingów i wielkich kolorowych papug. Z papugami można sobie robić zdjęcia, ale jak się dowiedzieliśmy, że jedno zdjęcie, co prawda dostajemy je wydrukowane i oprawione, kosztuje 17 dolarów to nam lekko mina zrzedła. Na odchodne chcieli nas zachęcić super promocją polegającą na opłacie jedynych 80 dolarów za nieograniczoną ilość zdjęć z papugami, które już dostajemy w formie elektronicznej. Jakoś się nie skusiliśmy.
Na początku trochę się błąkaliśmy bez celu, aby zapoznać się z terenem. Mapka którą dostajemy nie jest jakoś super jasna. Park oferuje ogromną ilość najprzeróżniejszych atrakcji począwszy od ruin starych budowli Majów, przez egzotyczne zwierzęta i spływy podziemnymi rzekami, kończywszy na spektaklu teatralnym zrealizowanym w prawdziwym rozmachem.

Zwiedzanie zaczęliśmy od akwarium. Poza rybkami i innymi małymi stworzeniami morskimi można zobaczyć tam rekiny, delfiny, krokodyla, płaszczki, lwy morskie oraz żółwie w każdym stadium rozwoju. Ciekawym jest, że żółwie po osiągnięciu odpowiedniego wieku / rozmiaru są wypuszczane na wolność. Na stałe trzymanych jest ich tylko kilka.

Powyższe było jedynie rozgrzewką przed prawdziwym wyzwaniem, a mianowicie spływem podziemną rzeczką. Monika nie była tym pomysłem szczególnie podekscytowana. Może się mylę, ale fakt że nie umie pływać mógł mieć na to jakiś wpływ :) Tak czy inaczej stanęła na wysokości zadania i przepłynęła całą trasę trzymając się mnie dla dodania sobie otuchy.

Po takim wysiłku zasłużyliśmy na odpoczynek. Zjedliśmy sowity lunch i ucięliśmy sobie króciutkie drzemki na hamakach. Muszę sobie sprawić taki hamak do domu, niezmiernie wygodna rzecz.

Następnie udaliśmy się do wioski Majów, gdzie chaty i stragany były udekorowane specjalnie na obchody Meksykańskiego Dnia Zmarłych (Día de Muertos). Zaraz obok niej był kolorowy cmentarz i duży targ z niezliczoną ilością pamiątek i straganowych bibelotów. Na cmentarzu panowała wesoła atmosfera. Ta kultura jest tak diametralnie inna od naszej, że aż się nie chce wierzyć. Kto przy zdrowych zmysłach zażyczyłby sobie nagrobek cały wyklejony kapslami od piwa?

Idąc dalej, całkiem przypadkiem natknęliśmy się na tłumy ludzi stojących przy barierkach. Dopiero kiedy w końcu dopchaliśmy się gdzieś, gdzie było widać na co patrzą, zorientowaliśmy się co jest tam takiego interesującego. Był to spektakl pokazujący codzienne życie w wiosce Majów włącznie z rytuałem pogrzebu władcy.
Tak jak wspomniałem wcześniej, jedyne co dostaliśmy to bardzo kolorową mapkę poglądową terenów. Program imprez był na wielkiej tablicy przy wejściu do parku, ale nikt nie rozdawał wersji papierowej do której moglibyśmy sobie zerknąć w każdej chwili. Szkoda, bo takich przedstawień mogło być więcej, a my je po prostu przegapiliśmy.

Dzień zbliżał się już do końca, a z tego co zdołaliśmy odczytać z niezbyt jasnego programu za niecałą godzinę miał się zacząć spektakl specjalnie wystawiany na Día de Muertos. Sprawdziliśmy trasę i ruszyliśmy z kopyta. Po jakichś 50-ciu metrach natrafiliśmy na przeszkodę. Spora liczba straganów, na których serwowali najprzeróżniejsze lokalne jedzenie. Nie mogliśmy takiej okazji odpuścić.

Pod bramę wejściową amfiteatru dotarliśmy na pół godziny przed spektaklem. Tam się dowiedzieliśmy że ten półkilometrowy "wąż ludzki" to jest kolejka do wejścia. Ustawiliśmy się na końcu i cierpliwie czekaliśmy aż zaczną wpuszczać. Po chwili ruszyliśmy do przodu w iście żółwim tempie. Niestety nasze rozczarowanie było ogromne kiedy bramka została zamknięta na jedną osobę przed nami. Oczywiście zarówno facet przed nami, my jak i kilka osób za nami próbowało się wykłócić żeby nas wpuścili. Nic z tego. Trochę podłamani zaczęliśmy się rozpytywać, jakie inne spektakle teraz są wystawiane. Powiedziano nam że główny show dnia właśnie się zaczyna i powinny być jeszcze miejsca. Najpierw się zdziwiliśmy, bo według programu to ten spektakl na który się nie dostaliśmy wyglądał na główny. Nie zastanawiając się długo ruszyliśmy na ostatnią atrakcję tego dnia.
Na miejscu okazało się, że było jeszcze całkiem sporo wolnych miejsc, a ten amfiteatr był naprawdę ogromny. Mam nadzieję, że poniższe zdjęcia oddadzą majestat tej budowli.
Spektakl przedstawiał historię Meksyku, począwszy od najstarszej znanej historii Majów, a kończywszy na obecnym, bardzo chrześcijańskim Meksyku. Zaczęło się od rytualnych tańców plemiennych, potem aktorzy rozegrali krótki mecz w tradycyjną grę pitz, po którym nastąpiła bardzo widowiskowa gra w specyficzny rodzaj hokeja na trawie, ale płonącą żywym ogniem piłką. Dalej krótka historia przybycia i krwawego podbicia Majów przez Hiszpanów. Cały spektakl zakończył się tradycyjną muzyką z kilku wybranych stanów Meksyku. Każdemu gorąco to polecam, bo jest to widowisko jedyne w swoim rodzaju.

Po wszystkim wróciliśmy do hotelu późnym wieczorem, wyczerpani ale bardzo zadowoleni. Xcaret, pomimo że dosyć drogi, około $100 za osobę, w zależności od wybranego pakietu, polecam każdemu. Jeden dzień nie wystarczy, aby wszystko zobaczyć. Jeżeli jeszcze kiedyś wrócimy w te rejony, na pewno odwiedzimy Park Xcaret ponownie.

Część 1: Meksyk - Tulum i kilka pierwszych dni
Część 2: Meksyk - Park Xcaret, flamingi, papugi i Dzień Zmarłych
Część 3: Meksyk - Ruiny Chichen Itza
Część 4: Meksyk - podsumowanie

Zawsze ciekawiła mnie kultura Majów, Azteków, Inków i innych cywilizacji Centralnej i Południowej Ameryki. Długo musiałem czekać na odwiedzenie tej części świata. W tym roku nie wzięliśmy urlopu w standardowym okresie tylko po to, aby móc wyjechać gdzieś gdzie lato zaczyna się kiedy Europa wita jesień. Po wielu godzinach spędzonych na analizowaniu pogody i stopnia fajności okolicznych atrakcji, wybraliśmy Riviera Maya na Półwyspie Jukatan w Meksyku. Po raz pierwszy także zdecydowaliśmy się na hotel "all inclusive". Kompletnie nie znając lokalnych realiów, zdecydowaliśmy że będzie to rozsądniejsze.

Podróż i hotel

Opuściliśmy zimny i deszczowy Londyn 29 października i po "zaledwie" dziesięciu godzinach lotu wylądowaliśmy w Cancun. Hotel jest w odległości około 70km od lotniska. Sprawdzaliśmy wcześniej w internecie ile może kosztować transport z lotniska do hotelu. Wychodziło około 100 funtów. Stwierdziliśmy, że w tak obleganym przez turystów miejscu, jakim jest Cancun powinno być sporo firm świadczących usługi transportowe. Nic bardziej mylnego. Zdecydowanie trzeba było wcześniej kupić bilety. Na miejscu okazało się, że na terenie lotniska swoją siedzibę ma tylko jedna firma transportowa. Bardzo miła pani w okienku oznajmiła nam, że mamy dwie możliwości. Taksówka w jedną stronę to jedyne 100 Amerykańskich dolarów, a jeżeli zamówimy od razu w obie strony dostaniemy super promocję i zapłacimy tylko $160. Przedstawiła nam te dwie świetne opcje i zamilkła czekając na naszą decyzję. Nad okienkiem przy którym siedziała wisiał wielki szyld reklamujący busy rozwożące ludzi do hoteli. Dopiero kiedy o to zapytałem wskazując palcem na szyld, okazało się że jest jeszcze trzecia opcja. Bus za $60, ale trzeba na niego czekać około 20 minut. Wybór był oczywisty. Kupiliśmy bilety i udaliśmy się na wskazany przystanek. Dopiero tam się okazało, że musimy czekać aż zbierze się 6-8 osób, co może potrwać dłużej niż wcześniej obiecane 20 minut. Koniec końców ruszyliśmy po jakichś 40 minutach. To był pierwszy raz, kiedy dostaliśmy sprzeczne lub niejasne informacje. Jeszcze kilka razy nam się to przytrafi podczas tego wyjazdu. Do hotelu dotarliśmy późnym wieczorem, ale jeszcze daliśmy radę zrobić szybki obchód najbliższej okolicy. Następny dzień minął nam na zapoznawaniu się z usługami oferowanymi przez hotel, pakietami atrakcji i ogólnie zaaklimatyzowaniu się po podróży.
Aklimatyzacja nie była łatwa. Nasz pierwszy dzień w Meksyku był jednym z dni z najwyższą wilgotnością od dłuższego czasu. Nawet obsługa hotelowa zagadnięta czy tutaj tak jest zawsze, mówiła że dawno nie było takiej wilgoci w powietrzu. W całym hotelu są marmurowe podłogi,a przy takiej wilgotności były śliskie jak lodowisko.
Hotel ma sześć restauracji, spa, małe delfinarium, kilka basenów z barami i prywatną plażę w małej zatoczce. Pływanie z delfinami kosztuje jedyne 80 do 120 dolarów, w zależności od wybranej opcji. Nie wspieramy inicjatyw trzymania zwierząt na uwięzi ku uciesze turystów, więc nie mamy zamiaru z tego korzystać. Niemniej kilka zdjęć kliknęliśmy. Teren jest otwarty i każdy może sobie przyjść i pooglądać. Najsmutniejszy widok był wieczorem, kiedy kilka delfinów cały czas pływało przy wysokiej kracie oddzielającej ich basen od otwartego morza.

All inclusive to jednak nie jest nasza broszka. Niby w tym pakiecie dostajemy "wszystko", ale na każdym kroku proponują dodatkowo płatne atrakcje. Tak się jakoś składa, że cena jest zawsze około $100 i więcej. Sieć hoteli z której korzystamy próbuje wypromować jedną ze swoich placówek w pobliskim mieście, Tulum. Oferują super promocję. Opłacony transport do tego drugiego hotelu, śniadanie na miejscu i kupon na romantyczną kolację. Ceną jest obejrzenie prezentacji promującej ten inny hotel i odpowiedzenie na szereg pytań. Zgodziliśmy się na tą ofertę, z racji że i tak Tulum chcemy zwiedzić, a tutaj przynajmniej pokryją nam transport. Około godziny 11 rano byliśmy wolni i ruszyliśmy na pierwsze zwiedzanie. Ten hotel w Tulum rozciąga się na o wiele większym terenie niż ten w którym się zatrzymaliśmy. Także z obu stron jest otoczony po prostu lasem, w przeciwieństwie do naszego, mieszczącego się na Riviera Maya, czyli na wybrzeżu będącym jednym długim pasmem hoteli. Taka dzika okolica ma swoje plusy i minusy. Na pewno jest ciszej, ale też i przyroda łatwiej zagląda nam przez okno. Mam na myśli wszędzie obecne jaszczurki i iguany (legwany). Pod co drugim krzakiem i na co drugim drzewie siedział jakiś stwór.
Meksykanie właśnie teraz obchodzą swoją wersję Dnia Zmarłych (Día de Muertos). Pierwszy listopada jest bardziej skierowany do dzieci, a drugi listopada do dorosłych. Przyznam się, że to był jeden z powodów dla których wybraliśmy Meksyk. Chcieliśmy zobaczyć to ich wyjątkowo kolorowe święto. Przyhotelowa plaża była fantazyjnie udekorowana na jego obchody.

Tulum

Po opuszczeniu terenów hotelowych i dotarciu do samego miasteczka, zaczęliśmy z grubej rury, czyli od ruin miasta Majów, Tulum. Niegdyś było to jedno z głównych miast handlowych tej starej cywilizacji. Całkiem sporo z niego dotrwało do dzisiaj i jest dostępne dla turystów.
Miasto, mimo że jest stosunkowo niewielkie, obejmuje w swoich granicach dwie małe plaże. Jedna z nich dzisiaj była zamknięta dla turystów, ponieważ wylęgają się na niej żółwie. Okres ich lęgu już się kończy, ale plaża jeszcze przez jakiś czas jeszcze jest niedostępna dla turystów. Druga plaża jak najbardziej była otwarta i wiele osób z niej korzystało. My też :)

W odległości kilku kilometrów od ruin jest czwarta najpiękniejsza plaża na świecie według National Geographic, Playa Pescadores. Jeżeli wierzyć kobiecie w informacji turystycznej ;) Nie można było nie skorzystać z takiej okazji. Bilet wstępu do ruin ładnie łączył się z ofertą mini rejsu w najlepsze miejsce na snorkeling (niby nurkowanie z maską i rurką do pływania). Dostaliśmy kapoki, maski i płetwy i wraz z przewodnikiem ruszyliśmy na "zwiedzanie" rafy koralowej. Nie jest to Australijska Wielka Rafa Koralowa, ale i tak było ciekawie. Głównymi atrakcjami była ogromna płaszczka, którą nasz przewodnik musiał kilka razy zaczepić, żeby się ruszyła i też całkiem pokaźnych rozmiarów żółw.
Po samej plaży biegają małe, śmieszne ptaszki, gdzieniegdzie da się zauważyć malutkie białe kraby, a w oddali widać ruiny miasta Tulum.

Na jeden dzień wrażeń mieliśmy aż nadto. Po pływaniu wróciliśmy do hotelu na zasłużony odpoczynek. Więcej atrakcji już zaplanowane na najbliższe dni.

Część 1: USA - Nowy Jork
Część 2: USA - Nowy Jork i Lexington

Reszta pobytu w Nowym Jorku minęła na pracy. Kilka wolnych chwil spędziłem oczywiście na zwiedzaniu. Nie mogłem nie zobaczyć Central Parku, zwłaszcza że hotel był w odległości zaledwie trzech przecznic.

Central Park

Pierwsze wrażenie, niezbyt pozytywne z powodu nieznośnego zapachu końskiego łajna. Na szczęście nie w całym parku, a głównie przy bramach wjazdowych. Podobno przyczyną tego są te romantyczne dorożki z konnym zaprzęgiem, których jeździ po parku całkiem sporo.

W parku jest ogromna ilość skał wystających z ziemi i wielkich głazów, na których ludzie uwielbiają siedzieć. Oprócz zadbanych i mocno uczęszczanych alejek, są też i takie bardziej zarośnięte, na których można się poczuć jakbyśmy spacerowali w lesie. Idąc jedną z takich alejek natknąłem się na trzech starszych panów siedzących na ławeczce. Kiedy przechodziłem, jeden z nich skomplementował mojego t-shirt'a. Grzecznie podziękowałem i skomentowałem ciekawy zapach pewnego specyficznego zioła. Pan się rozpromienił i gorąco zapraszał abym się do nich przyłączył. Nie skorzystałem z propozycji gdyż, ponieważ, bo niezmiernie się spieszyłem ;)
Wieczorem bawiłem się na firmowej kolacji, gdzie po raz pierwszy jadłem lody o smaku oliwy z oliwek, dziwne.

Lexington

Po dwóch dniach w Nowym Jorku poleciałem do Lexington w stanie Kentucky. Tam znajduje się główna siedziba firmy. Mój dwudniowy pobyt ograniczył się wyłącznie do pracy. Lexington słynie ze swoich stadnin i targów koni. To taki odpowiednik naszego, ostatnio wyjątkowo sławnego Janowa Podlaskiego. Akurat w czasie mojego pobytu odbywały się tam jakieś imprezy, ale niestety musiałem szybko wracać i nie miałem możliwości w nich uczestniczyć.
Najsmutniejsze jest to, że nawet nie było okazji zjeść w KFC. W końcu byłem w domu Kentucky Fried Chicken :(

Rezerwując lot powrotny cieszyłem się na 6-cio godzinną przerwę w Detroit. Myślałem, że wyjdę z lotniska i zwiedzę trochę to, niegdyś "samochodowe" miasto. Każda jedna pytana osoba, bez wyjątku, gorąco odradzała taką przygodę. Podobno Detroit to ruina i trzeba by jechać ponad godzinę z lotniska, aby dotrzeć w bezpieczne i warte zobaczenia okolice.
Skończyło się na tym, że siedziałem na lotnisku, czytałem książkę i przyglądałem się wygłupom dwóch małych wróbli mieszkających na podwieszanym suficie.

Podsumowanie

• W hotelach sprzątaczki wykręcają klimatyzację na 18 stopni C. Wracając do takiego pokoju trzęsłem się z zimna przez kilka minut, zanim powietrze się znowu zagrzało. Najwyraźniej Amerykanie są do tego przyzwyczajeni, bo w biurze było tak samo zimno, a oni uważali, że jest nawet za ciepło.
• Te niesławne szpary przy drzwiach w publicznych toaletach są prawdą! Strasznie dziwne jest to uczucie, że w każdej chwili ktoś może zobaczyć co robi lokator kabiny. Pytałem się autochtonów o co z tym chodzi. W odpowiedzi usłyszałem, że ponoć w hurtowniach dostępne są kabiny ze szparami, a także i takie bez szpar. Po prostu te "z" są tańsze i dlatego są wybierane. Dlaczego niby miały być tańsze już nie potrafili wytłumaczyć.
• Kilkakrotnie miałem raczej wątpliwą przyjemność jechać taksówką, zarówno w Nowym Jorku jak i w Lexington. Te samochody w środku wyglądają strasznie. Albo wszystko jest w pseudo skórze, albo wyściełane grubą wykładziną. Cała część dla pasażera jest zrobiona niejako na jedno kopyto. Nie wygląda to dobrze. Ogólnego doświadczenia nie poprawiają sami taksówkarze. Układ ulic w NY jest banalnie prosty. Dwa razy musiałem wyciągać telefon z mapami Google, aby pokazać gdzie chcę jechać. Po jednym dniu pobytu, gdyby ktoś mi podał adres wiedziałbym mniej więcej ile czasu potrzebuję i jak dotrzeć na miejsce, a te pacany nawet tego nie potrafili ogarnąć.
• Nigdzie indziej na świecie nie widziałem takiej ilości poobijanych, podrapanych i powgniatanych samochodów jeżdżących po ulicach. Domyślam się, że z racji iż są one tam takie tanie, po prostu ludzie o nie nie dbają.
• Przez ten niecały tydzień pobytu, prawdopodobnie mógłbym policzyć na palcach obu rąk ile razy kierowcy włączali kierunkowskaz przy skręcaniu. A to jeszcze nie jest najgorsze. Szczególnie w Nowym Jorku ludzie po prostu nagle stają na bocznym pasie blokując wszystkich za sobą. Inni trąbią i się wkurzają, a stojący delikwent ma wszystko bardzo głęboko w mniej szlachetnej części pleców.
• Gdy chodziłem po mieście ani razu nie minęła nawet minuta żeby ktoś na kogoś nie trąbił. Nieważne, że zielone światło zapaliło się pół sekundy temu. Już wszyscy na siebie trąbią.
• Strasznie męczący są ludzie zbierający pieniądze na ulicy. A zbierają na wszystko, począwszy od najprzeróżniejszych organizacji charytatywnych, kończywszy na boiskach do kosza dla lokalnej społeczności. Nie obchodzi ich fakt, że jestem turystą i nie mam ochoty wspierać ich lokalnych inicjatyw. Do tego wszyscy chcą "tylko" 20 dolarów.
• W porównaniu do Japonii, tutaj brak mi jakiegoś takiego ogólnego porządku i zorganizowania. Wszystko jest tak na zasadzie "jakoś to będzie".

Jakoś tak to podsumowanie nie brzmi zbyt pozytywnie, ale takie po prostu było moje pierwsze wrażenie. Tak czy inaczej, chętnie odwiedzę Nowy Jork ponownie.

Część 1: USA - Nowy Jork
Część 2: USA - Nowy Jork i Lexington

Skłamałbym mówiąc, że nie czekałem na taki wyjazd. Nigdy w Stanach nie byłem, a zawsze chciałem odwiedzić ten jakże gloryfikowany wszędzie kraj. Nadarzyła się wreszcie okazja wyjazdu z pracy. Dwa dni w Nowym Jorku, potem dwa dni w Lexington, Kentucky.
Lot przebiegł bez szczególnych rewelacji. Po wylądowaniu na lotnisku w Newark i postawieniu stopy na amerykańskiej ziemi, chciałem aby pierwsze zdjęcie było adekwatne do sytuacji. Maszerując korytarzami lotniska w kierunku kontroli granicznej, natknąłem się na duży, lśniący, podręcznikowo amerykański napis "Welcome to United States of America". Rozejrzałem się dookoła, nikogo nie było poza kilkoma moimi współpasażerami, jeden z nich nawet właśnie ustawiał się do selfie. Wyciągnąłem telefon, włączyłem aparat i już miałem robić zdjęcie, gdy ktoś mnie delikatnie postukał w ramię. Był to facet z obsługi lotniska pokazujący palcem duży znak zakazu robienia zdjęć. Wystarczyłoby żeby zrobił to dwie sekundy później, a już bym miał fajne zdjęcie, ale niestety nie udało się :( Niezadowolony poszedłem dalej.

Wylądowałem po godzinie 20, zanim przeszedłem przez wszystkie punkty kontroli zrobiła się 21. Mój hotel był w Nowym Jorku, więc jeszcze musiałem się tam jakoś dostać. W informacji dowiedziałem się, że transport taksówką z Newark do mojego hotelu będzie kosztował w okolicach 60-80 dolarów, za to bus rzekomo jadący pod mój hotel, to zaledwie $21. Oczywiście zdecydowałem się na busa, jako że zostałem zapewniony iż maksymalny czas oczekiwania to 30 minut. To by było na tyle teorii. W praktyce czekałem 45 minut, po czym mnie i kilku innych pasażerów zaprowadzono do busa. Tam się okazało, że bus jest zamknięty, a kierowcy nigdzie nie ma. Po jakichś 10 minutach wreszcie kierowca się znalazł i mrukliwym głosem "poprosił" nas o bilety. Sprawdzanie biletów i usadzanie pasażerów zajęło kolejnych kilka minut. W efekcie ruszyliśmy po godzinie, czyli równo dwa razy dłużej niż ten obiecywany, maksymalny czas oczekiwania. Nie byłem zbyt szczęśliwy tym obrotem wypadków, gdyż mój pobyt w NY będzie bardzo krótki i chciałem każdą wolną chwilę wykorzystać na zwiedzanie, a nie bezproduktywne czekanie.
Niemniej wieczorem wyszedłem na miasto, jako że w końcu Nowy Jork to podobno miasto, które nigdy nie śpi. Chciałem się sam o tym przekonać i zdecydowanie muszę się zgodzić z tym stwierdzeniem. Do hotelu wróciłem mocno po północy, a ludzi na ulicach nadal było sporo. Nie przedłużając, kilka zdjęć z wieczornego zwiedzania.

W sobotę z rana ruszyłem w miasto z pełnym ekwipunkiem turysty. Tydzień wcześniej zakupiłem bilety na wyspę gdzie stoi Statua Wolności. Niestety już było za późno, aby wejść do środka i jedyne dostępne bilety były na sam prom na wyspę. Potem Empire State Building, aby zobaczyć panoramę miasta. To tyle jeżeli chodzi o wcześniejsze rezerwacje, dalej chodziłem po publicznie dostępnych miejscach, gdzie nie potrzebne były żadne bilety.

Statua Wolności

Financial District

Most Brookliński

Empire State Building i okolica

Grand Central Terminal i okolica

Times Square

W weekend wybraliśmy się na małą wycieczkę po angielskiej wsi. Zaczęliśmy od domu rodzinnego Charles’a Darwin’a. Dalej, w niedalekiej okolicy zamek Eynsford, a skończyliśmy na Lullingstone Roman Villa.

Dom Darwina

W środku, niestety nie wolno było robić zdjęć.

Zamek Eynsford

... a raczej to co z niego pozostało.

Lullingstone Roman Villa i okolica

Część 1: Hello Tokio
Część 2: Miał być Pałac Cesarski, a wyszło...
Część 3: Jokohama i Kamakura

Niedziela

Po wczorajszej porażce postanowiłem pojechać gdzieś za miasto. Wybrałem trasę na południe od Tokio. Najlepsze w tym było, że do samej Jokohamy można dojechać metrem. Tam ze stacji wsiadłem w autobus prosto do ogrodu Sankei-en. Po raz kolejny, jest to miejsce gdzie najlepiej jest przyjść w towarzystwie, w upalny dzień i spędzić tam trochę czasu w sielankowej atmosferze. Niemniej to miejsce było dużo ładniejsze od ogrodów cesarskich w Tokio.

Kręciły się tam dwie pary ubrane w tradycyjne japońskie stroje. Akurat w momencie robienia zdjęcia jednej z nich, oboje fotografowani spojrzeli w moją stronę, czego efektem jest powyższe, bardzo fajne zdjęcie.

Kōtoku-in

Później udałem się dalej na południe, już pociągiem, do miasta Kamakura. Znajduje się tam wzniesiony w 1252 roku, ważący 121 ton i wykonany z brązu posąg Buddy. Okalająca go świątynia jest niewielka, ale sam posąg jest całkiem imponujący.
Ze stacji kolejowej czeka nas jakiś 15 minutowy spacer do Kōtoku-in, ale jak najbardziej warto jest zasmakować tego małomiasteczkowego klimatu.

Budda jest pusty w środku i za niebotyczną kwotę 10 jenów (jakieś 30 groszy) można wejść do środka. Nigdy wcześniej nie byłem wewnątrz żadnego posągu 🙂

Ofuna Kan’non

Wracając wieczorem do domu zauważyłem z okna pociągu, jeszcze większy posąg niż wcześniej opisywany budda. Szczęśliwie udało mi się strzelić kilka zdjęć. Jak później doczytałem jest to wykonane z betonu popiersie bogini łaski, Kan’non. Sam posąg ma 25,4 metry wysokości, czyli prawie dwa razy więcej niż wcześniejszy budda liczący sobie jedynie 13,35m.