Świątynia Senso-ji

Pierwszym punktem dzisiejszego programu była jedna z najsłynniejszych świątyń Tokio, Senso-ji i przyległy do niej targ. Jest to typowo turystyczna okolica. Zaraz po wyjściu ze stacji metra napotykamy rykszarzy namawiających do przejażdżki. Na samym targu znajdziemy najprzeróżniejsze pamiątki, całą masę różnorodnych przekąsek i nawet formowanych i pieczonych na naszych oczach słodyczy, jak i psa w butach

Przed świątynią mamy między innymi Buddę Nade Botokesan którego pocieranie w różnych miejscach zapewnia szczęście i przynosi ulgę w dolegliwościach. Wdychanie i owiewanie się dymem z licznych palenisk kadzideł także ma zapewnić szczęście i zdrowie.

Jeżeli ktoś potrzebuje konkretnej rady czy wróżby może za jedyne 100 jenów wylosować sobie nazwę szufladki z której to wyjmuje się karteczkę z wróżbą. Po przeczytaniu należy przywiązać tą karteczkę do specjalnie przygotowanego stojaka. Cały proces udokumentowała Monika na zdjęciach poniżej.

W ogrodach przy świątyni po raz pierwszy usłyszeliśmy polską mowę. Bynajmniej nie było to najpopularniejsze polskie słowo zaczynające się na literę “k”. Miło.

Meiji Jingu

Kolejną odwiedzoną świątynią było Meiji Jingu. Po drodze napotkaliśmy dwie ściany z beczek. Jedna zawiera wino podarowane przez francuską winiarnię a druga tradycyjne japońskie sake. Raz do roku jedno i drugie zostaje poświęcone bóstwom czczonym w pobliskiej świątyni. Kolejna rzecz której sobie kompletnie nie wyobrażam w Polsce.

Harajuku – dzielnica młodych

W pobliżu Meiji Jingu znajduje się dzielnica Harajuku, która jest centrum mody Tokio i ponoć ulubionym miejscem spotkań młodych ludzi. Rzeczywiście, zaraz po wyjściu z metra widać było że średnia wieku przeciętnego przechodnia mocno spadła. Kręcąc się po okolicy trafiliśmy na uliczkę butików z ciuchami. Muszę przyznać że połowa ludzi na tej wąskiej uliczne była mocno fantazyjnie ubrana. Co poniektórych udało nam się złapać na zdjęciach.

Shibuya

Jedną z ikon Tokio jest skrzyżowanie w dzielnicy Shibuya. 99% filmów których akcja dzieje się w Tokio pokazuje własnie to skrzyżowanie. Musieliśmy je zobaczyć na własne oczy Niestety nie jest łatwo znaleźć miejsce z którego dałoby się zrobić zdjęcie obejmując całe skrzyżowanie ale myślę że nam się udało.

Metro w Tokio

Dzisiaj lekko się zaskoczyliśmy zasadami biletowymi w metrze. Wydawało nam się że bilet na przejażdżkę z punktu A do punktu B kosztuje 160 jenów. Jak się okazało taki bilet jest tylko na trasę do 6km. Jeżeli nasza trasa jest dłuższa niż 6km to musimy kupić bilet za 190 jenów. Jakby tego było mało to powyższa zasada obowiązuje tylko w przypadku kiedy poruszamy się jedną linią metra. Jeżeli musimy się przesiąść cena biletu wzrasta do 230 jenów.
Takie jednorazowe bilety które my kupowaliśmy można wykorzystać tylko tego samego dnia. Nie można sobie kupić biletów na zapas. Całe szczęście nie ma problemu ze zwrotem niewykorzystanych. Kolejnym dziwactwem według mnie jest że bilet kupiony na danej stacji uprawnia do przejazdu tylko z tej stacji. Nie można kupić od razu biletów na podróż tam i z powrotem.

Nie wiem dokładnie co reklamuje ten billboard ale jak dla mnie tam jest napisane coś w stylu “Popraw swoje DNA, już teraz możesz stać się sprytniejsza, ładniejsza i mądrzejsza. Wszystko to dzięki naszym plazmidom”
To taki mały żart dowcip dla kolegów geeków.

Pani pogodynka podpowiedziała nam że w niedzielę ma być ładna pogoda a od poniedziałku pochmurno i deszczowo. Do zwiedzania miasta nie jest niezbędne bezchmurne niebo, za to oglądanie 3776m góry Fuji należy robić przy jak najładniejszej pogodzie. W hotelowej recepcji podpowiedzieli nam skąd odjeżdżają autobusy pod samą górę. Tutaj muszę wspomnieć że nie ma co liczyć na kupno biletów bezpośrednio w kasie autobusowej. W samym autobusie też nikt nie kupował. Bilety należy rezerwować wcześniej, telefonicznie. Dopiero za drugim telefonem trafiliśmy na kogoś mówiącego po angielsku i rezerwacja odbyła się bez problemu.

Na szczyt góry można się wspinać tylko w lipcu i sierpniu i tylko wtedy jest otwarta piąta stacja, najwyższy punkt do którego dojeżdżają autobusy. Z tej stacji wyruszają pielgrzymki na szczyt. Najczęściej odbywają się w nocy jako że celem całej wyprawy jest zobaczenie wschodu słońca ze szczytu góry. Japończycy mają powiedzenie że każdy powinien przynajmniej raz w życiu wejść na górę Fuji.
U podnóży góry jest pięć jezior. Jeden z autobusów dochodził do jeziora Kawaguchiko. W drodze pstryknęliśmy kilka zdjęć a na dworcu przywitał nas jakiś dziwny skrzat

Przy jeziorze Kawaguchiko leży miasteczko Fuji-Kawaguchiko. Mieliśmy sporo czasu do autobusu powrotnego (bilet także należy zarezerwować wcześniej) więc ruszyliśmy na zwiedzanie okolicy. W informacji turystycznej zaopatrzyliśmy się w mapkę i podpytaliśmy co warto tutaj zobaczyć.
Samo jezioro jest kawałek drogi od góry więc początkowo zmartwiliśmy się że będzie problem ze znalezieniem fajnego punktu widokowego, ale później okazało się że jest mała kolejka linowa na pobliską górę. Wyrobiliśmy się akurat na pół godziny przed zamknięciem wyciągu. Stamtąd już mieliśmy zapierający dech w piersiach widok na górę Fuji.
Zapraszam do oglądania zdjęć, tym razem autorstwa zarówno Moniki jak i mojego  Fajna świątyńka (Entsuji), cmentarzyk ze smoczym jajem w kapliczce rowery wodne w kształcie łabundków i zamarznięte gorące źródełka.

Wracając do autobusu byliśmy świadkami kłótni małżeńskiej dwóch małpek. Nie wiem skąd małpy pod góra Fuji ale tam były i to nie jedna czy dwie ale naliczyliśmy chyba z siedem. Nie było łatwo uwiecznić to na zdjęciach jako że jedna z małp (zapewne ona) latała na lewo i prawo a druga małpa (zapewne on) siedział na gałęzi ze zrezygnowaną miną

W piątek zakończyłem pracę i wreszcie mogę pozwiedzać kraj kwitnącej wiśni jak prawdziwy turysta. W zeszłym tygodniu dołączyła do mnie moja Monika i dzisiaj razem opuściliśmy Kobe. Zastanawialiśmy się czy pojechać do Nara, jak niektórzy sugerowali w komentarzach. Urlopu długiego niestety nie mam więc wybór padł na Tokio. Nie chcieliśmy tracić czasu na przejazdy, szukanie hotelu itp.

Shinkansen (bullet train)

Z Kobe do Tokio mogliśmy się dostać na wiele sposobów. Wybraliśmy taki, który jest możliwy tylko tutaj, a mianowicie super szybki pociąg Shinkansen. Mieliśmy do przejechania prawie 600km co nam się udało w niecałe 3 godziny. Myślę że wynik całkiem imponujący. Niestety nie jest to tania impreza ale z szybkości i komfortu podróżowania byliśmy zadowoleni. W pociągu był dostępny bezprzewodowy internet ale trzeba było się wcześniej zarejestrować na stronie NTT docomo, gdzie dostajemy hasło umożliwiające połączenie się z internetem w podróży.
Małym “szokiem” kulturowym było kiedy konduktor wszedł do naszego wagonu, zatrzymał się w drzwiach, ukłonił i dopiero przystąpił do sprawdzania biletów. Potem zwróciłem uwagę że za każdym razem jak wychodził z wagonu lub do niego wchodził przystawał na chwilkę przy drzwiach i się kłaniał.
O ile w Kobe było zimno ale śnieg widziałem tylko raz przez chwilkę tak w okolicach Nagoya czuliśmy się prawie jak w Polsce. Śnieg całkowicie pokrywał dachy domów i zalegał na ziemi przy drogach.

Tokyo

Nooooo wreszcie. To jest Japonia jakiej się spodziewałem. Dziwność i odmienność na każdym kroku Pod wieloma względami Kobe było “inne” ale nie tak bardzo jak Tokio. Tutaj zaszliśmy do najbliższego sklepu spożywczego i nawet znane nam z polski warzywa wyglądały inaczej.

Ruszyliśmy na zwiedzanie okolicy naszego hotelu. Jak się okazało jest to jedna z główniejszych ulic z niezliczoną ilością sklepów, barów i kafejek. Drapacze chmur i ludzie mówiący po angielsku. Dla nas, w Kobe, niemałym problemem było dogadanie się z autochtonami. Błąkając się po okolicy natknęliśmy się na budynek CSS (internetowe geeki zrozumieją ), małe przedstawienie dwóch gejszy, kamiennego kotka i mangowy samochód

Dzisiejsze zdjęcia udostępnia Monika Chwiejczak

Po wyjściu z zamku Nijo chciałem się udać lekko na północ miasta zobaczyć pałac imperatora . Niestety tam nie można po prostu pokazać się na wejściu i kupić sobie bilet. Jest tyle chętnych że trzeba wcześniej rezerwować bilety przez internet. Pani w informacji w zamian poleciła mi udać się do dzielnicy Kiyomizu jako że jest tam wiele świątyń a i ponoć gejsze biegają całymi stadami po tamtejszych uliczkach. Niezwłocznie wskoczyłem w najbliższy autobus i już byłem o krok od przeżycia duchowych uniesień.

Podczas jazdy autobusem na rogu jakiegoś budynku zobaczyłem szyld z napisem “Making office”. Zdecydowanie nie wyglądało to jakby właśnie to biuro było w trakcie remontu czy coś takiego, wręcz przeciwnie siedział ktoś w środku przy komputerku i pracował. Bardzo zastanawiające jest co oni tak właściwie robią. Pewnie gdybym tam zajrzał to wyszedł bym stamtąd nieźle zrobiony
Jadąc główną ulicą miasta widziałem małe bilbordy z  informacją że wzdłuż całej głównej ulicy miasta jest darmowy internet. Bez rejestracji, bez kłopotów, wpisujesz podane hasło i jesteś online.

Dotarłem do Kiyomizu.

Przy pierwszej świątyni do której dotarłem, Yasaka, akurat trafiłem na ceremonię weselną. Rozgonili wszystkich turystów z placu przed świątynią aby zrobić miejsce dla małego orszaku weselnego.

Po tym chciałem ruszyć dalej ale jedyna mapa jaką znalazłem była po japońsku. Tutaj warto wspomnieć o tym, że jak do tej pory życie turysty w kraju kwitnącej wiśni jest bardzo trudne. Stosunkowo niewiele osób mówi po angielsku a większość map jest po japońsku co sprawia że są dla nas raczej niejasne.
Niewiele się zastanawiając ruszyłem przed siebie nie zwracając uwagi czy idę zgodnie z kierunkiem zwiedzania. Zgubiłem się po kilku minutach chodząc od kapliczki do świątyńki. Błądząc po wąskich uliczkach trafiłem na parkę spacerujących gejszy. Pod koniec dnia szczęśliwie trafiłem w okolice świątyni Kiyomizu i otaczających ją setek straganów i sklepików. Tam znalazłem sklep z Harrego Pottera, ten z magicznymi różdżkami. Różnica była taka że tutaj wszystkie różdżki są sprzedawane parami

Rytuał oczyszczenia umysłu i ciała

Błąkając się bez większego celu trafiłem do miejsca ze zdjęcia obok. Kiedy pstrykałem zdjęcia podeszła para młodych Japończyków. Wzięli te długie łychy, nabrali wody, wylali sobie troszkę na lewą rękę potem na prawą, dalej przelali trochę wody na dłoń którą to przemyli usta. Resztę wody w łychy wylali w sposób taki aby spływała ona po tym długim drewnianym trzonku.
Zaciekawiony tym co się właśnie wydarzyło zapytałem ich o to gdy odchodzili. Wtedy wytłumaczyli mi że jest to rytuał oczyszczenia umysłu i ciała i zaczęli gorąco namawiać bym sam spróbował. Tak oto przeszedłem swój pierwszy w życiu rytuał w świątyni shinto

Drogie dzieci, słuchacze ptasiego radia i inni milicjanci. Obiecanego na dzisiaj wpisu nie będzie.
Z pracowych klimatów, angielski podwykonawca dał ciała na całej linii i teraz my musimy dzisiaj pracować przynajmniej 25 godzin.
Jak widać dla Japońców to chleb powszedni

W sobotę rano zaraz po śniadaniu ruszyłem na stację kolejową Kobe Sannomiya z nadzieją szybkiego dotarcia do Kyoto. Z Kobe do Kyoto jest około 70 km więc stosunkowo niedaleko. Jak się okazało jest bezpośredni pociąg. Muszę przyznać że oznakowanie peronów i potem pociągów nie jest szczególnie jasne. Wielokrotnie musiałem pytać o kierunek.
Patrząc na wyświetlacz pokazujący najbliższe pociągi kompletnie nie miałem pojęcia do którego powinienem wsiąść. Przed wejściem do pociągu dopytałem się kobiety sprzątającej peron czy ten pociąg jedzie do Kyoto. Według niej, tak. Rozsiadłem się wygodnie ale coś mi nie pasowało. Kiedy studiowałem tablicę z zaznaczonymi przystankami mojego pociągu podeszła do mnie przypadkowa pasażerka z pytaniem czy potrzebuję pomocy. Muszę przyznać że taka sytuacja zdarzyła mi się tutaj już kilkukrotnie i zawsze jest to bardzo miłe że ktoś sam, bez pytania oferuje pomoc zagubionemu turyście.
Całe szczęście że współpasażerka się zainteresowała bo okazało się że jadę niewłaściwym pociągiem. Na najbliższej stacji przesiadłem się już na właściwe połączenie i dojechałem do celu bez problemu.
Po drodze zrobiłem kilka fajnych fotek, między innymi wielki neon “ACTA MORE“, bynajmniej bez związku z ostatnio głośną ustawą oraz, chyba nowy produkt Apple – iCoca
Prawie pod koniec podróży chciałem zerknąć jak wyszły te zdjęcia. Otworzyłem wyświetlacz aparatu, włączyłem funkcję przeglądania zdjęć tylko po to aby zobaczyć napis “Brak karty pamięci”. W pierwszej chwili załamałem się że wybrałem się na całodniową wycieczkę z aparatem bez karty pamięci
Na szczęście po chwili zorientowałem się że karta siedzi sobie spokojnie w portfelu i pomimo straty kilku zdjęć z drogi, jestem uratowany

Kyoto

Wysiadłem z pociągu i natychmiast zwalił mnie z nóg wygląd dworca kolejowego. Przypomniałem sobie Lublin czy Warszawę i zrobiłem się malutki. Może powinienem podesłać te zdjęcia naszemu ZUS’owi
Szukając księgarni żeby sobie kupić mapkę Kyoto natknąłem się na pucybuta. Myślałem że ten zawód już przestał istnieć.
 

Kiedy stałem przy wyjściu z dworca z mapą miasta planując trasę zwiedzania, ponownie dzisiejszego dnia ktoś sam z siebie do mnie podszedł pytając czy potrzebuję pomocy. Tym razem był to młody chłopak który najpierw odwiódł mnie od pomysłu pieszego dojścia do zamku Nijo a potem zaprowadził mnie na odpowiedni przystanek autobusowy (przed dworcem jest ich dziewięć) i wytłumaczył jak tutaj się ”jeździ” autobusami. Musicie mi uwierzyć na słowo, tutaj płaci się przy wyjściu z autobusu. Wyobrażacie sobie coś takiego w Polsce? Wsiadamy, jedziemy gdzie chcemy i dopiero przy wysiadaniu wrzucamy pieniądze do automatu przy kierowcy. W tym samym miejscu także można rozmienić pieniądze jeżeli nie mamy odliczonej kwoty. Nie ważne czy jedziemy jeden czy dziesięć przystanków, opłata to zawsze 220 jenów czyli jakieś 9 PLN.
Czymś czego nie widziałem nigdzie indziej jest to że autobusy, jak i taksówki, gaszą silnik stojąc w korku lub na światłach. Domyślam się że jest to kwestia ochrony środowiska, ale zawsze mi się wydawało że najwięcej energii jest zużywane na odpalenie silnika i takie jego częste gaszenie i zapalanie jest nawet gorsze. Z drugiej strony skoro tutaj tak robią to muszą mieć ku temu dobre powody.

Zamek Nijo

Budowa zamku została ukończona w 1626 roku w czasie szogunatu rodu Tokugawa i był siedzibą siogunów przez wiele lat. Japoński zamek jest czymś całkowicie innym od europejskiego odpowiednika. Niestety w środku nie wolno robić zdjęć, a przed wejściem trzeba zdjąć buty i dalej człapać w specjalnych skórzanych ciapkach. Dowiedziałem się także że drewniana podłoga celowo skrzypi aby z daleka było słychać że ktoś się zbliża korytarzem.

Jutro reszta opisu Kyoto jak to pogubiłem się w “dzielnicy” świątyń i przeszedłem rytuał oczyszczenia ciała i umysłu przy świątyni Kodai.

Dzisiaj do Japonii zawitała zima! Co prawda tylko na jakąś godzinkę, ale zawsze. Padający śnieg był drobny i wątły. Bałwana ulepić się nie dało, chyba że w powietrzu bo śnieg zaraz topniał po zetknięciu z ziemią. Pod koniec tej “śnieżycy” niebo już było czyste i świeciło słońce. Najstarsi górale Japończycy mówią że zima może jeszcze raz zaatakować w tym roku, lecz zapewne nie z taką siłą

Herbata ryżowa

O czymś takim jeszcze nie słyszałem – herbata ryżowa. Ta którą zostałem poczęstowany była z osobistych zapasów jednej z pracownic biura. Akurat ta nie jest czystą herbatą ryżową a mieszanką tejże z zieloną herbatą, a do tego podobno to taka z górnej półki.
Nie czekając długo zaparzyłem. Kolor miała zielonkawo-żółty, tutaj ludzie bardziej świadomi kolorowo zapewne powiedzieliby “seledynowy”.
Na pierwszy ogień poszedł zapach – idealny z waflami ryżowymi.
Smak – hmmm wafle ryżowe w płynie. Nie inaczej tylko właśnie dokładnie tak jak smakują zwykłe wafle ryżowe ze stokrotki. Lekko papierowy posmak prażonego ryżu.
Ktokolwiek jadł takie wafle może spokojnie powiedzieć że pił herbatę ryżową.

Pozostając w temacie jedzenia, dzisiaj na lunch zafundowałem sobie “german steak”. Brzmi ciekawie, jak się okazuje jest to najzwyklejszy kotlet mielony
Od prawie tygodnia okoliczności zmuszają mnie do jedzenia pałeczkami. Ogólnie nie mam z tym problemu dopóki jedzenie jest w większych kawałkach. Dzisiejszy lunch był dla mnie nie lada wyzwaniem w postaci groszku. Uwierzcie mi na słowo, nie jest łatwo jeść groszek pałeczkami. Dlatego kiedy udało mi się złapać dwa ziarenka groszku za jednym razem poczułem się co najmniej jakbym zdobył Mount Everest albo wylądował na księżycu Byłem z siebie tak dumny że musiałem to uwiecznić na zdjęciu
Poniżej widać także zieloną bułeczkę. W zestawie była jeszcze pomarańczowa. O ile pomarańczowa bułka jest po prostu z dodatkiem marchewki to ta zielona była z dodatkiem zielonej herbaty. Kolejna nowość – chleb z dodatkiem herbaty!

Na koniec dwie ciekawostki:

1. Zawsze zastanawiałem się o co dokładnie chodzi z tymi maskami chirurgicznymi, które na co dzień noszą Japończycy. Okazuje się że głównym powodem jest fakt że osoba w takiej masce nie chce rozsiewać zarazków i zarażać innych. Kolejnym powodem jest to że taka maska chroni od wiatru i zimna. Patrząc na temperatury w Polsce to Japończycy chyba by musieli ubierać się w kombinezony kosmonautów żeby przeżyć w takich warunkach
2. Tutaj ludzie nie mówią “na zdrowie” po kichnięciu. Nikt nie zwraca na to większej uwagi.

Mówi się że technologia użytkowa jest dużo bardziej zaawansowana u  Japończyków niż gdzie indziej. Tutaj niestety muszę powrócić do tematu kibelków. W jednym z poprzednich wpisów widzieliśmy kibelek kucany. Dzisiaj tematem relacji jest znana nam wszystkim normalna, wydawać by się mogło, muszla klozetowa (nie no, nie mogę, ponownie piszę o sraczach a do tego jeszcze robię to z bananem na mordzie – przyp. autora). Otóż japońskie muszle klozetowe posiadają swój własny panel sterowania.  Do czegoż on służy, można by zapytać. Z łatwością można powiedzieć iż kible w Japonii są wielofunkcyjne. Oprócz dla nas standardowych funkcjonalności, taki kibelek potrafi spryskać mgiełką wodną naszą mniej szlachetną część pleców, jak też i mamy wbudowaną funkcję bidetu z kontrolą ciśnienia wody. Siadając na rzeczonym kibelku od razu niewielka ilość wody jest spuszczana – w jakim celu to jest jeszcze  do końca nie pojąłem. Jednak najlepszą funkcją za którą wynalazca mam nadzieję dostał jakąś nagrodę jest podgrzewana deska. Nigdy więcej trupio zimnej deski! Zdecydowanie komfort świątyni dumania wzrósł o 100 punktów.

Będąc przy temacie łazienki warto wspomnieć o innym ciekawym udogodnieniu, a mianowicie podgrzewane lustro. Po kąpieli czy prysznicu lustro w mojej łazience zawsze jest zaparowane. Tutaj miło się zaskoczyłem widząc obrazek jak na zdjęciu obok

Inne ciekawostki

Wspominałem już chyba wcześniej że w Kobe jest bardzo czysto na ulicach. Wczoraj rano wracając z Ikuta shrine natknąłem się na młodzież sprzątającą śmiecie z ulic, zapewne w czynie społecznym, bo im szkoła kazała. Widać można nastoletnie bachory zaprząc to jakiejś pożytecznej pracy

Może to tylko moja wyobraźnia, ale jak dla mnie to oni są tak zaawansowani technologicznie że nawet stare myśliwce kosmiczne służą u nich jako znaki na drodze

Kilka dodatkowych zdjęć, mam nadzieję oddających klimat Japonii

Dzisiaj udało mi się wyjść z biura wcześniej czyli lekko po 20 więc złapałem aparat i ruszyłem ochoczo w miasto. Mój hotel jak się okazuje jest w samym centrum więc mam blisko do kilku atrakcji turystycznych. O tej godzinie niestety większość tychże atrakcji jest już pozamykana ale wieczorne podróże opuszczonymi uliczkami zdecydowanie mają swój magiczny urok. Tak oto bez większego wstępu prezentuję zdjęcia z tejże niewielkiej wyprawy.

China Town

Podobno Polacy są wszędzie ale Chińczycy są “wszędziej”

Świątynia Ikuta

Według niektórych jedna z najstarszych świątyń Shintō w Japonii. O 20:00 zamykają bramę wejściową więc wiele zobaczyć nie mogłem, ale następnego dnia zerwałem się rano aby jeszcze przed pracą w świetle dnia odwiedzić to miejsce.

Jak już wspomniałem wcześniej wysłano mnie tutaj do pracy. Jeżeli wam się wydaje że dużo pracujecie to muszę was wyprowadzić z błędu. W Polsce, w Anglii czy zapewne gdziekolwiek indziej w “zachodnim” świecie praca to wakacje. Osiem godzin dziennie, przerwa na lunch itp. Tutaj przyszedłem do biura lekko przed 9 rano i już kilka osób było. Wyszedłem po 22 wieczorem i to nie jako ostatni. Kyoko, z którą blisko współpracuję pracowała w niedzielę od 12 w południe, do 11 wieczorem. Tak, tak, w niedzielę. Nie każdy pracuje tutaj w weekend ale też to nie jest czymś dziwnym. Więc cieszcie się chłopcy i dziewczynki że pracujecie tylko osiem godzin dziennie i pięć dni w tygodniu

Biuro jest w odległości pięciominutowego spaceru od hotelu. Z racji braku nazw ulic czy numerów na budynkach znalezienie właściwego adresu graniczy z cudem. Oczywiście jeżeli szukamy sklepu to takowy posiada szyld, wystawę czy inne logo które łatwo zauważyć. Sytuacja się mocno komplikuje w momencie kiedy szukamy biura firmy a dookoła nas są same kilkunastopiętrowe biurowce. Całe szczęście że ludzie tutaj są życzliwi i nawet mimo że nie rozumieliśmy wzajemnie co jeden mówi do drugiego, byliśmy w stanie jakoś się “dogadać” i w końcu trafiłem do celu.

W ciągu dnia opuściliśmy biuro na chwilę w celu zdobycia pożywienia. Będąc w sklepie Kyoko pokazywała mi różne gotowe obiadki tłumacząc co to jest. Były to same dania ryżowe lub noodelsy. Zapytałem dlaczego nie ma sushi na co usłyszałem odpowiedź że oni wcale tak dużo sushi nie jedzą i to jest bardziej Japońska potrawa dla turystów niż, jakby się mogło wydawać, danie narodowe
Koniec końców w ciągu mojego długiego dnia pracy jadłem dwa obiadki i nie było to sushi.

W pewnym momencie zaszła potrzeba wyprawy do przybytku gdzie nawet król chodzi piechotą. O ile takie duże pisuary już widywałem i raczej nie są niczym specjalnym to ubikacji kucanej jeszcze chyba na żywo nie widziałem