Japonia - Kobe

Ach jak ja lubię Japonię. Pomimo tego, że na dzień dobry, czekając na windę na lotnisku, pewien pan stojący tuż przede mną spierdział mi się prosto w twarz i jakoś za bardzo go to nie obeszło. Lubię tu wracać, lubię to jedzenie, lubię tych przesadnie uprzejmych ludzi (poza incydentami jak powyżej). Pomimo pewnych wad, jest to miejsce do którego chętnie wracam.
Miałem nic nie pisać o tym wyjeździe, jako że jest to bardzo intensywny wyjazd z pracy, ale nie mogłem się powstrzymać. Ostatni raz w Kobe byłem 4 lata temu. Spędziłem tu całkiem sporo czasu, więc poznałem nieźle okolice biura, czyli centrum miasta. To pozwoliło mi teraz zauważyć jak wiele się w mieście zmieniło od mojej ostatniej wizyty. Powstały nowe sklepy, małe wąskie budynki wciśnięte pomiędzy inne, gdzie kiedyś była wolna przestrzeń. Byłem mile zaskoczony rozpoznając uliczki i zauważając, że coś się w nich zmieniło.

Skoro Japonia, to oczywiście musiał się pojawić temat jedzenia. Jadłem trzy rodzaje Okonomiyaki: z kalmarów z makaronem soba, z krewetek z kapustą oraz z wieprzowiny z zieloną cebulką. To podobno uprawnia mnie do stwierdzenia, że jadłem wszystkie oficjalne wersje okonomiyaki. Jednak, co w dużej mierze mnie skłoniło do napisania tego wpisu to jedzenie surowizny. Ale, nie byle jakiej! To żadna sztuka zjeść surową rybę w Japonii. Jednego wieczoru ludzie z pracy zabrali mnie do restauracji gdzie serwują surową koninę, oczywiście ryby i co najdziwniejsze surowe mięso z kurczaka. Nigdy się nie spodziewałem, że będzie mi dane jeść surowe piersi z kurczaka, a już na pewno nie podejrzewałem, że mi to posmakuje. Tak czy inaczej nie próbował bym tego w domu z kurczakiem z supermarketu.

Później przy piwku dowiedziałem się, że Japonia posiada jedynie szczątkową armię, ponieważ Amerykanie nie pozwalają im mieć regularnego wojska. To nadal konsekwencje udziału w Drugiej Wojnie Światowej po niewłaściwej stronie. Amerykanie mają na terenie Japonii swoje bazy wojskowe, których koszty utrzymania w 70% pokrywa Japonia. Ludzie są podzieleni w kwestii czy to dobra sytuacja czy nie. Jedni nie chcą obcej armii na terenie swojego kraju, a zarazem chcieliby, aby Japonia miała możliwość posiadania własnego wojska. Zwolennicy obecnego stanu rzeczy, z kolei argumentują że jeżeli Amerykanie się wyniosą, nic już nie będzie powstrzymywało Chińczyków przed inwazją. Już od niejednej osoby słyszałem, że Japończycy boją się ataku Chińczyków. Tak samo jak południowa Korea ciągle mówi o niechybnej inwazji ze strony Korei Północnej.

Korea - Seul

Po czterech dniach w Japonii, odbyłem krótki lot do Seulu, gdzie miałem zostać niecałe dwa dni. Wylądowałem w okolicach godziny 22-giej, a z lotniska wyszedłem grubo po 23-ciej. Strasznie dużo czasu zajęła kontrola paszportowa. Popełniłem błąd wybierając tani autobus do miasta, zamiast droższą taksówkę. Ostatni przystanek autobusu był kilka kilometrów od hotelu, w sławnej imprezowej dzielnicy Gangnam, co w moim mniemaniu nie stanowiło żadnego problemu. Stwierdziłem, że wezmę taksówkę z przystanku autobusowego i w kilka minut będę u celu. Jakże błędne było to założenie. Zaraz obok przystanku, przy ulicy stało zaparkowanych chyba z 10 taksówek. Po czterech próbach rozłożyłem ręce i zrezygnowałem. Każdy taksówkarz na pytanie, czy mnie zabierze pod podany adres kręcił głową, machał rękami i zamykał okno, ewidentnie kończąc rozmowę (słabo u nich z angielskim, stąd ta żywa gestykulacja). Zostało mi zasuwanie na piechotę. Okazało się, że w Seulu taksówkarze mają idiotyczną zasadę olewania krótkich kursów mniej więcej od godziny 23-ciej. Interesują ich tylko kursy "na drugą stronę miasta". Dopytałem się następnego dnia w biurze o co im może chodzić. Oczywiście, jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Podobno nie kalkuluje im się jeździć na krótkich trasach i tylko biorą pasażerów jadących daleko. Ruszając w drogę niejako tracą miejsce w kolejce na postoju, więc musi im się to opłacić. Widziałem na twarzach moich rozmówców lekkie zażenowanie, kiedy mi o tym opowiadali.
Piesza wycieczka nie była tak banalna jakby się mogło wydawać. Nieświadomy niczego wyciągnąłem telefon, włączyłem niezawodne Google Maps, i stałem przez kilka minut, jak pacan nie pojmując jakim cudem Google nie potrafi znaleźć adresu hotelu, a po tym jak znalazłem go sam na mapie, także nie potrafił mi wyznaczyć trasy którą mam iść. Ponownie z wyjaśnieniami przyszli ludzie z biura. Jak się okazuje, Korea Południowa jest cały czas w stanie wojny. Jest to oczywiście spowodowane niestabilną sytuacją z ich północnym sąsiadem. W związku z tym mapy Googlowe celowo mają bardzo ograniczone możliwości, aby nie pomagać potencjalnemu najeźdźcy.

Po nie do końca miłym początku, następnego dnia na lunch zabrali mnie na wyśmienitą chińszczyznę. Była to koreańska chińszczyzna, całkiem inna iż ta, którą można zjeść w Londynie. Wieczorem na kolację poszliśmy na niesamowitą koreańską wersję kuchni włoskiej. Szczególnie wyjątkowy był krab miękkoskorupowy (Soft-shell crab) usmażony w całości i obtoczony w chrupiącej panierce, a do tego korniszony pokrojone w plasterki i usmażone w panierce na głębokim tłuszczu. Dla kogoś kto lubi chrupiące rzeczy, był to raj w gębie :)
Restauracja nazywała się Melting Shop, którą gorąco polecam.

Po jedzeniu poszliśmy na tradycyjny ryżowy napój wyskokowy zwany Makgeolli. Wygląda jak kremowe mleko i smakuje lekko drożdżami. Pije się go z cynowych miseczek i pogryza owocami morza. Spróbowałem raz, i chyba na tym poprzestanę.

Następnego dnia rano, już bez kombinowania, zamówiłem taksówkę i udałem się na lotnisko, aby po męczącym i pełnym wrażeń tygodniu wrócić do domu.

Tak, a ja znowu w Japonii. Tym razem tylko na tydzień i to cały tydzień w Tokio. Pora roku sprzyja, nadzieje są wielkie, ale czy cel misji zostanie osiągnięty? Czas pokaże 🙂

Podróż

Lot miałem bezpośredni z Londynu do Tokio i szczęśliwie siedziałem przy oknie, a siedzenie obok mnie było puste. Dzięki temu mogłem się rozwalić z moim wszelakim sprzętem fotograficznym i pstryknąć kilka ciekawych zdjęć Morza Barentsa i nie tylko.

Kolejne trzy zdjęcia są już z wewnątrz lądu, z okolic Jakucka. Stuprocentowej pewności nie mam, ale ta rzeka to najpewniej Ałdan.

Tokio

Wylądowałem na lotnisku Narita około godziny 9 rano, w hotelu byłem lekko po południu. Tu niestety spotkała mnie niemiła niespodzianka, mój pokój będzie gotowy dopiero od 15-ej. Bagaże zostawiłem w hotelowej przechowalni i trochę zmęczony ruszyłem w miasto.

Pierwszym punktem dzisiejszego programu była stacja Shibuya i pomnik najwierniejszego psa na świecie Hachikō. Dla niewtajemniczonych, pies ten codziennie odprowadzał i odbierał swojego pana na i ze stacji metra. Pewnego dnia właściciel Hachikō zmarł w pracy, a pies przez kolejne dziesięć lat codziennie przychodził wieczorem na stację i czekał na powrót swojego pana. Japończycy postawili mu pomnik, jako symbol wierności i lojalności do rodziny.

Dalej udałem się na ulicę Takeshita, gdzie pokazują się wszystkie najpopularniejsze dzieci w szkole. Jest to niezapomniane widowisko samo w sobie. Żadne zdjęcia nie oddadzą pełnego obrazu tych indywiduów, które tam można spotkać. Ciekawostka, ta w czerwonym to dziewczyna, pozostałe dwa okazy były płci męskiej. Szczególnie trudno w to uwierzyć patrząc na tego z tablicą nad głową, ale słyszałem jak głośno namawiał do zakupów w tym sklepie. Tak, to jest chłopak 🙂

Hotel

Po niewielkich atrakcjach dnia dzisiejszego wróciłem do hotelu, aby wreszcie odpocząć. Kuriozum, z którym się jeszcze nigdy nie spotkałem, była recepcja hotelowa na szesnastym piętrze. Zgadza się, na szesnastym 🙂 Ulokowali mnie w maleńkim pokoiku, ale o bardzo wysokim standardzie i z całkiem przyjemnym widokiem przez okno z dwudziestego drugiego piętra.

Przez najbliższe pięć dni praca, ale może wieczorami uda mi się zwiedzić chociaż mały wycinek tej metropolii.

O ile ostatnia moja wycieczka to Japonii była dla mnie totalną nowością, o tyle tym razem spałem w tym samym hotelu i chodziłem do pracy już znanymi mi ścieżkami. W Kobe wylądowałem w niedzielę wieczorem, a opuścić miałem w piątek. Żadnego wolnego weekendu a i godziny pracy przekraczają wszelkie standardy. Na zwiedzanie czasu za bardzo nie było, za to był czas na piwko z koleżankami z biura 🙂 W ten sposób dowiedziałem się wielu ciekawostek o Japonii i ich kulturze, jakże odmiennej od naszej:

• Japonia jest zwana "Azjatyckimi wyspami Galapagos" z racji, że są tak inni od reszty świata.
• Gdziekolwiek zobaczymy listę ichnich prefektur, odpowiednik naszych województw, będą one wylistowane w porządku geograficznym, a nie alfabetycznym. Od północy do południa.
• W kulturze zachodniej zasady dobrego wychowania nakazują w przejściu puścić przodem kobietę. W Japonii przodem puszcza się szefa, bez względu na płeć.
• Przyjmując nowego pracownika, najważniejszym czynnikiem jest wiek. Młody pracownik może być materiałem na żonę / męża dla szefa. "Stary" pracownik, nie daj boże dzieciaty i mężaty jest niewiele wart w oczach szefa. Można by zapytać o wartość wiedzy czy doświadczenia starszego pracownika, ale oni wychodzą z założenia, że każdego można wszystkiego nauczyć.
• Na zachodzie sex się sprzedaje, tutaj jest tematem tabu, a roznegliżowana pani na plakacie odstrasza klientów miast ich przyciągać. W to miejsce mają swoje słodkie nastolatki.

Kobe Beef

Miasto Kobe jest słynne, szczególnie w kręgach miłośników czerwonego mięsa, ze swojej specyficznej wołowiny. Wołowina z Kobe zawdzięcza swoją popularność delikatności mięsa i unikalnemu smakowi. Poprzednim razem nie udało się spróbować ale tym razem, już wcześniej poprosiłem o rezerwację w restauracji. Wreszcie, po długim dniu pracy udaliśmy się na wyczekiwaną przeze mnie kolację. Zasiedliśmy wokół specyficznego blatu grzewczego i wybraliśmy swoje potrawy. Jedynym minusem całego wyjścia był fakt, że nasz kucharz był bardzo młody i ewidentnie uczył się zawodu. Wielokrotnie próbował sprawnie przerzucić mięsko czy warzywa z miejsca na miejsce, ale niestety mu to za bardzo nie wychodziło. Całe szczęście efekt końcowy był wyśmienity. Mięso było tak kruche że rozpływało się w ustach. Przy pierwszym kęsie przypomniałem sobie wizytę w londyńskim Angus Steakhouse. Stek dobry ale musiałem się nieźle namęczyć przy krojeniu a potem przy przeżuwaniu. Tutaj o niczym takim nie było mowy. Mięso mogłem sobie "pokroić" pałeczkami, a pogryźć mógłbym nawet samymi dziąsłami 🙂 O smaku i delikatności wołowiny z Kobe mógłbym napisać cały esej, ale to i tak nie będzie nawet blisko ekstazy jaką odczuwałem podczas jedzenia.

Te małe, żółte płatki u szczytu talerza to prażony czosnek. Pyszności. W piątek wieczorem ruszyłem w drogę powrotną do Londynu z przesiadką w Dubaju. Taka okazja nie zdarza się często. Oczywiście musiałem ją wykorzystać i zwiedzić Dubaj. Szczegóły jutro 🙂

Ostatni dzień w Seulu. Przenoszę się na kolejne pięć dni do Kobe w Japonii. Lot mam dopiero wieczorem, więc trzeba maksymalnie wykorzystać wolny czas. Wstałem rano, zwinąłem swoje zabawki i ruszyłem w stronę najwyższego punktu widokowego w Seulu. Bagaż zostawiłem w przechowalni w hotelu. Tutaj muszę wspomnieć, że Koreański oddział firmy zakwaterował mnie w bardzo fajnym hotelu, zdjęcie lobby obok 🙂

Seoul Tower (Namsan Tower)

Wieża jest najwyższym punktem widokowym, na który można wejść / wjechać. Wyżej to już tylko samolotem. Wieża stoi na szczycie wzgórza Namsan. Na samą górę nie można wjechać samochodem, ale są ładne, widokowe ścieżki dla pieszych turystów, oraz co chwilę odjeżdżają autobusy. Z najwyższego przystanku, to już tylko kilka minut piechotką i docieramy na mały placyk z kafejkami, tarasami widokowymi i o dziwno "bamba lamba" Indianinem. Oni są wszędzie 🙂
Wielokrotnie, w różnych krajach widziałem bardzo fajny zwyczaj przypinania kłódek do lampy, płotu czy ogrodzenia. Na tych kłódkach zakochani zapisują swoje imiona i tym aktem zapinania kłódki przypieczętowują swoją miłość. Gdziekolwiek się z tym zwyczajem spotykałem, co najwyżej mógłbym powiedzieć, że kłódek było "sporo". Koreańczycy się nie cackają, a kłódek było tam baaaardzo dużo, spokojnie można powiedzieć tysiące. Z jednej strony wieży calutkie ogrodzenie było obczepione kłódkami, a z drugiej ustawione były specjalne metalowe drzewka, także całkowicie pokryte kłódkami. Takiej ilości kłódek w jednym miejscu jeszcze nigdzie nie widziałem.

Widok ze szczytu wieży jest na prawdę imponujący. Na każdym z okien widokowych jest naklejona nazwa innego miasta leżącego tysiące kilometrów w prostej linii od nas.

Żegnaj Koreo Południowa

Z ciężkim sercem opuszczam Seul, bo chętnie bym tu jeszcze posiedział i pozwiedzał, szczególnie okolice pozamiejskie.

Na lotnisku okazało się, że mój samolot ma godzinne opóźnienie, więc zacząłem się błąkać po lotniskowych sklepach i knajpach. Zagrzałem na chwilę miejsce w jakiejś kafejce gdzie zauważyłem, że mają koreańską wersję sushi czyli gimbap. Kolejna tradycyjna potrwa zaliczona 🙂

Kilka ogólnych spostrzeżeń:

• Prawie wszyscy mają wielkie telefony typu Samsung Galaxy Note,
• w metrze mają zasięg w telefonach i dostępne, płatne WiFi,
• bardzo często na przejściu dla pieszych, na chodniku można spotkać czekającego na zielone światło motocyklistę, a raczej skuterowca. Również często jeżdżą oni bez kasków,
• taksówki są stosunkowo tanie,
• w większości przypadków, bez problemów dogadamy się po angielsku,
• ogólnie ludzie są bardzo życzliwi.

Poniżej krótki filmik Osaki z lotu ptaka.

Seul, żegnaj – Osaka / Kobe, witaj 🙂

Po wyjściu z zamku Nijo chciałem się udać lekko na północ miasta zobaczyć pałac cesarski. Niestety tam nie można po prostu pokazać się na wejściu i kupić sobie bilet. Jest tyle chętnych, że trzeba wcześniej rezerwować bilety przez internet. Pani w informacji w zamian poleciła mi udać się do dzielnicy Kiyomizu jako, że jest tam wiele świątyń, a i ponoć gejsze biegają całymi stadami po tamtejszych uliczkach. Niezwłocznie wskoczyłem w najbliższy autobus i już byłem o krok od przeżycia duchowych uniesień.

Podczas jazdy autobusem na rogu jakiegoś budynku zobaczyłem szyld z napisem "Making office". Zdecydowanie nie wyglądało to jakby właśnie to biuro było w trakcie remontu czy coś takiego, wręcz przeciwnie siedział ktoś w środku przy komputerku i pracował. Bardzo zastanawiające jest co oni tak właściwie robią. Pewnie gdybym tam zajrzał to wyszedł bym stamtąd nieźle zrobiony 🙂
Jadąc główną ulicą miasta widziałem małe bilbordy z informacją, że wzdłuż całej głównej ulicy miasta jest darmowy internet. Bez rejestracji, bez kłopotów, wpisujesz podane hasło i jesteś online.

Dotarłem do Kiyomizu

Przy pierwszej świątyni do której dotarłem, Yasaka, akurat trafiłem na ceremonię weselną. Rozgonili wszystkich turystów z placu przed świątynią, aby zrobić miejsce dla małego orszaku weselnego.

Po tym chciałem ruszyć dalej, ale jedyna mapa jaką znalazłem była po japońsku. Tutaj warto wspomnieć o tym, że jak do tej pory życie turysty w kraju kwitnącej wiśni jest bardzo trudne. Stosunkowo niewiele osób mówi po angielsku, a większość map jest po japońsku co sprawia że są dla nas raczej niejasne.
Niewiele się zastanawiając ruszyłem przed siebie nie zwracając uwagi czy idę zgodnie z kierunkiem zwiedzania. Zgubiłem się po kilku minutach chodząc od kapliczki do świątyńki. Błądząc po wąskich uliczkach trafiłem na parkę spacerujących gejszy. Pod koniec dnia szczęśliwie trafiłem w okolice świątyni Kiyomizu i otaczających ją setek straganów i sklepików. Tam znalazłem sklep z Harrego Pottera, ten z magicznymi różdżkami. Różnica była taka że tutaj wszystkie różdżki są sprzedawane parami 😉

Rytuał oczyszczenia umysłu i ciała

Błąkając się bez większego celu trafiłem do miejsca ze zdjęcia obok. Kiedy pstrykałem zdjęcia podeszła para młodych Japończyków. Wzięli te długie łychy, nabrali wody, wylali sobie troszkę na lewą rękę potem na prawą, dalej przelali trochę wody na dłoń którą to przemyli usta. Resztę wody w łychy wylali w sposób taki, aby spływała ona po tym długim drewnianym trzonku.
Zaciekawiony tym co się właśnie wydarzyło zapytałem ich o to gdy odchodzili. Wytłumaczyli mi, że jest to rytuał oczyszczenia umysłu i ciała i zaczęli gorąco namawiać bym sam spróbował. Tak oto przeszedłem swój pierwszy w życiu rytuał w świątyni shinto 🙂

W sobotę rano zaraz po śniadaniu ruszyłem na stację kolejową Kobe Sannomiya z nadzieją szybkiego dotarcia do Kyoto. Z Kobe do Kyoto jest około 70 km więc stosunkowo niedaleko. Jak się okazało jest bezpośredni pociąg. Muszę przyznać że oznakowanie peronów i potem pociągów nie jest szczególnie jasne. Wielokrotnie musiałem pytać o kierunek.
Patrząc na wyświetlacz pokazujący najbliższe pociągi kompletnie nie miałem pojęcia do którego powinienem wsiąść. Przed wejściem do pociągu dopytałem się kobiety sprzątającej peron czy ten pociąg jedzie do Kyoto. Według niej, tak. Rozsiadłem się wygodnie ale coś mi nie pasowało. Kiedy studiowałem tablicę z zaznaczonymi przystankami mojego pociągu podeszła do mnie przypadkowa pasażerka z pytaniem czy potrzebuję pomocy. Muszę przyznać że taka sytuacja zdarzyła mi się tutaj już kilkukrotnie i zawsze jest to bardzo miłe że ktoś sam, bez pytania oferuje pomoc zagubionemu turyście.
Całe szczęście że współpasażerka się zainteresowała bo okazało się że jadę niewłaściwym pociągiem. Na najbliższej stacji przesiadłem się już na właściwe połączenie i dojechałem do celu bez problemu.
Po drodze zrobiłem kilka fajnych fotek, między innymi wielki neon “ACTA MORE“, bynajmniej bez związku z ostatnio głośną ustawą oraz, chyba nowy produkt Apple – iCoca 😛
Prawie pod koniec podróży chciałem zerknąć jak wyszły te zdjęcia. Otworzyłem wyświetlacz aparatu, włączyłem funkcję przeglądania zdjęć tylko po to aby zobaczyć napis “Brak karty pamięci”. W pierwszej chwili załamałem się że wybrałem się na całodniową wycieczkę z aparatem bez karty pamięci 🙁
Na szczęście po chwili zorientowałem się że karta siedzi sobie spokojnie w portfelu i pomimo straty kilku zdjęć z drogi, jestem uratowany 🙂

Kyoto

Wysiadłem z pociągu i natychmiast zwalił mnie z nóg wygląd dworca kolejowego. Przypomniałem sobie Lublin czy Warszawę i zrobiłem się malutki. Może powinienem podesłać te zdjęcia naszemu ZUS’owi 🙂
Szukając księgarni żeby sobie kupić mapkę Kyoto natknąłem się na pucybuta. Myślałem że ten zawód już przestał istnieć.

Kiedy stałem przy wyjściu z dworca z mapą miasta planując trasę zwiedzania, ponownie dzisiejszego dnia ktoś sam z siebie do mnie podszedł pytając czy potrzebuję pomocy. Tym razem był to młody chłopak który najpierw odwiódł mnie od pomysłu pieszego dojścia do zamku Nijo a potem zaprowadził mnie na odpowiedni przystanek autobusowy (przed dworcem jest ich dziewięć) i wytłumaczył jak tutaj się “jeździ” autobusami. Musicie mi uwierzyć na słowo, tutaj płaci się przy wyjściu z autobusu. Wyobrażacie sobie coś takiego w Polsce? Wsiadamy, jedziemy gdzie chcemy i dopiero przy wysiadaniu wrzucamy pieniądze do automatu przy kierowcy. W tym samym miejscu także można rozmienić pieniądze jeżeli nie mamy odliczonej kwoty. Nie ważne czy jedziemy jeden czy dziesięć przystanków, opłata to zawsze 220 jenów czyli jakieś 9 PLN.
Czymś czego nie widziałem nigdzie indziej jest to że autobusy, jak i taksówki, gaszą silnik stojąc w korku lub na światłach. Domyślam się że jest to kwestia ochrony środowiska, ale zawsze mi się wydawało że najwięcej energii jest zużywane na odpalenie silnika i takie jego częste gaszenie i zapalanie jest nawet gorsze. Z drugiej strony skoro tutaj tak robią to muszą mieć ku temu dobre powody.

Zamek Nijo

Budowa zamku została ukończona w 1626 roku w czasie szogunatu rodu Tokugawa i był siedzibą siogunów przez wiele lat. Japoński zamek jest czymś całkowicie innym od europejskiego odpowiednika. Niestety w środku nie wolno robić zdjęć, a przed wejściem trzeba zdjąć buty i dalej człapać w specjalnych skórzanych ciapkach. Dowiedziałem się także że drewniana podłoga celowo skrzypi aby z daleka było słychać że ktoś się zbliża korytarzem.

Jutro reszta opisu Kyoto jak to pogubiłem się w “dzielnicy” świątyń i przeszedłem rytuał oczyszczenia ciała i umysłu przy świątyni Kodai.

Dzisiaj do Japonii zawitała zima! Co prawda tylko na jakąś godzinkę, ale zawsze. Padający śnieg był drobny i wątły. Bałwana ulepić się nie dało, chyba że w powietrzu bo śnieg zaraz topniał po zetknięciu z ziemią. Pod koniec tej “śnieżycy” niebo już było czyste i świeciło słońce. Najstarsi górale Japończycy mówią że zima może jeszcze raz zaatakować w tym roku, lecz zapewne nie z taką siłą 🙂

Herbata ryżowa

O czymś takim jeszcze nie słyszałem – herbata ryżowa. Ta którą zostałem poczęstowany była z osobistych zapasów jednej z pracownic biura. Akurat ta nie jest czystą herbatą ryżową a mieszanką tejże z zieloną herbatą, a do tego podobno to taka z górnej półki.
Nie czekając długo zaparzyłem. Kolor miała zielonkawo-żółty, tutaj ludzie bardziej świadomi kolorowo zapewne powiedzieliby “seledynowy”.
Na pierwszy ogień poszedł zapach – idealny z waflami ryżowymi.
Smak – hmmm wafle ryżowe w płynie. Nie inaczej tylko właśnie dokładnie tak jak smakują zwykłe wafle ryżowe ze stokrotki. Lekko papierowy posmak prażonego ryżu.
Ktokolwiek jadł takie wafle może spokojnie powiedzieć że pił herbatę ryżową.

Pozostając w temacie jedzenia, dzisiaj na lunch zafundowałem sobie “german steak”. Brzmi ciekawie, jak się okazuje jest to najzwyklejszy kotlet mielony 🙂
Od prawie tygodnia okoliczności zmuszają mnie do jedzenia pałeczkami. Ogólnie nie mam z tym problemu dopóki jedzenie jest w większych kawałkach. Dzisiejszy lunch był dla mnie nie lada wyzwaniem w postaci groszku. Uwierzcie mi na słowo, nie jest łatwo jeść groszek pałeczkami. Dlatego kiedy udało mi się złapać dwa ziarenka groszku za jednym razem poczułem się co najmniej jakbym zdobył Mount Everest albo wylądował na księżycu 🙂 Byłem z siebie tak dumny że musiałem to uwiecznić na zdjęciu 🙂
Poniżej widać także zieloną bułeczkę. W zestawie była jeszcze pomarańczowa. O ile pomarańczowa bułka jest po prostu z dodatkiem marchewki to ta zielona była z dodatkiem zielonej herbaty. Kolejna nowość – chleb z dodatkiem herbaty!

Na koniec dwie ciekawostki:

• Zawsze zastanawiałem się o co dokładnie chodzi z tymi maskami chirurgicznymi, które na co dzień noszą Japończycy. Okazuje się że głównym powodem jest fakt, że osoba w takiej masce napewniej jest chora i nie chce rozsiewać zarazków i zarażać innych. Kolejnym powodem jest to że taka maska chroni od wiatru i zimna. Patrząc na temperatury w Polsce to Japończycy chyba by musieli ubierać się w kombinezony kosmonautów żeby przeżyć w takich warunkach 🙂
• Tutaj ludzie nie mówią “na zdrowie” po kichnięciu. Nikt nie zwraca na to większej uwagi.

Mówi się że technologia użytkowa jest dużo bardziej zaawansowana u Japończyków niż gdzie indziej. Tutaj niestety muszę powrócić do tematu kibelków. W jednym z poprzednich wpisów widzieliśmy kibelek kucany. Dzisiaj tematem relacji jest znana nam wszystkim normalna, wydawać by się mogło, muszla klozetowa (nie no, nie mogę, ponownie piszę o sraczach, a do tego jeszcze robię to z bananem na mordzie 😛 – przyp. autora). Otóż, japońskie muszle klozetowe posiadają swój własny panel sterowania. Do czegoż on służy, można by zapytać. Z łatwością można powiedzieć iż kible w Japonii są wielofunkcyjne. Oprócz dla nas standardowych funkcjonalności, taki kibelek potrafi spryskać mgiełką wodną naszą mniej szlachetną część pleców, jak też i mamy wbudowaną funkcję bidetu z kontrolą ciśnienia wody. Siadając na rzeczonym kibelku od razu niewielka ilość wody jest spuszczana – w jakim celu, jeszcze do końca nie pojąłem. Jednak najlepszą funkcją za którą wynalazca mam nadzieję dostał jakąś nagrodę jest podgrzewana deska. Nigdy więcej trupio zimnej deski! Zdecydowanie komfort świątyni dumania wzrósł o 100 punktów.

Będąc przy temacie łazienki warto wspomnieć o innym ciekawym udogodnieniu, a mianowicie podgrzewane lustro. Po kąpieli czy prysznicu lustro w mojej łazience zawsze jest zaparowane. Tutaj miło się zaskoczyłem widząc obrazek jak na zdjęciu obok 🙂

Inne ciekawostki

Wspominałem już chyba wcześniej że w Kobe jest bardzo czysto na ulicach. Wczoraj rano wracając z Ikuta shrine natknąłem się na młodzież sprzątającą śmiecie z ulic, zapewne w czynie społecznym, bo im szkoła kazała. Widać można nastoletnie bachory zaprząc to jakiejś pożytecznej pracy 🙂

Może to tylko moja wyobraźnia, ale jak dla mnie to oni są tak zaawansowani technologicznie że nawet stare myśliwce kosmiczne służą u nich jako znaki na drodze 🙂

Kilka dodatkowych zdjęć, mam nadzieję oddających klimat Japonii

Dzisiaj udało mi się wyjść z biura wcześniej czyli lekko po 20 więc złapałem aparat i ruszyłem ochoczo w miasto. Mój hotel jak się okazuje jest w samym centrum więc mam blisko do kilku atrakcji turystycznych. O tej godzinie niestety większość tychże atrakcji jest już pozamykana ale wieczorne podróże opuszczonymi uliczkami zdecydowanie mają swój magiczny urok. Tak oto bez większego wstępu prezentuję zdjęcia z tejże niewielkiej wyprawy.

China Town

Podobno Polacy są wszędzie ale Chińczycy są “wszędziej” 🙂

Świątynia Ikuta

Według niektórych jedna z najstarszych świątyń Shintō w Japonii. O 20:00 zamykają bramę wejściową więc wiele zobaczyć nie mogłem, ale następnego dnia zerwałem się rano aby jeszcze przed pracą w świetle dnia odwiedzić to miejsce.

Jak już wspomniałem wcześniej wysłano mnie tutaj do pracy. Jeżeli wam się wydaje że dużo pracujecie to muszę was wyprowadzić z błędu. W Polsce, w Anglii czy zapewne gdziekolwiek indziej w “zachodnim” świecie praca to wakacje. Osiem godzin dziennie, przerwa na lunch itp. Tutaj przyszedłem do biura lekko przed 9 rano i już kilka osób było. Wyszedłem po 22 wieczorem i to nie jako ostatni. Kyoko, z którą blisko współpracuję pracowała w niedzielę od 12 w południe, do 11 wieczorem. Tak, tak, w niedzielę. Nie każdy pracuje tutaj w weekend ale też to nie jest czymś dziwnym. Więc cieszcie się chłopcy i dziewczynki że pracujecie tylko osiem godzin dziennie i pięć dni w tygodniu 🙂

Biuro jest w odległości pięciominutowego spaceru od hotelu. Z racji braku nazw ulic czy numerów na budynkach znalezienie właściwego adresu graniczy z cudem. Oczywiście jeżeli szukamy sklepu to takowy posiada szyld, wystawę czy inne logo które łatwo zauważyć. Sytuacja się mocno komplikuje w momencie kiedy szukamy biura firmy a dookoła nas są same kilkunastopiętrowe biurowce. Całe szczęście że ludzie tutaj są życzliwi i nawet mimo że nie rozumieliśmy wzajemnie co jeden mówi do drugiego, byliśmy w stanie jakoś się “dogadać” i w końcu trafiłem do celu.

W ciągu dnia opuściliśmy biuro na chwilę w celu zdobycia pożywienia. Będąc w sklepie Kyoko pokazywała mi różne gotowe obiadki tłumacząc co to jest. Były to same dania ryżowe lub noodelsy. Zapytałem dlaczego nie ma sushi na co usłyszałem odpowiedź że oni wcale tak dużo sushi nie jedzą i to jest bardziej Japońska potrawa dla turystów niż, jakby się mogło wydawać, danie narodowe 🙂
Koniec końców w ciągu mojego długiego dnia pracy jadłem dwa obiadki i nie było to sushi.

W pewnym momencie zaszła potrzeba wyprawy do przybytku gdzie nawet król chodzi piechotą. O ile takie duże pisuary już widywałem i raczej nie są niczym specjalnym to ubikacji kucanej jeszcze chyba na żywo nie widziałem 🙂

Mój obecny klient wysłał mnie na dwa tygodnie do Japonii aby pomóc oddziałowi firmy w uruchomieniu nowej strony internetowej. Oczywistym jest że korzystam z takiej okazji i pozwiedzam troszkę Japonię 🙂

Leciałem z Londynu do Osaki z przesiadką w Paryżu. Przy odprawie poprosiłem panią o miejsce przy oknie, jako że chciałem popstrykać trochę zdjęć z samolotu. Pani zapytała czy nie przeszkadza mi miejsce przy wyjściu awaryjnym. Na co ja odparłem, że nie, aby tylko było przy oknie. Jak się później okazało moje “miejsce przy oknie” nie do końca było takie jak je sobie wyobrażałem. Okno było, a jakże, ale za moim siedzeniem. Do tego nie było siedzenia przede mną, więc nie miałem stoliczka ani monitorka w zagłówku przed sobą tak jak wszyscy inni. Zacząłem się lekko podłamywać że będzie to baaaaardzo długi lot. Pomyślałem sobie, że gorzej to już chyba trafić nie mogłem. Wystartowaliśmy i chwile później okazało się że jednak może być gorzej. Zaczęło mi coś kapać na głowę. Tu już mnie coś po prostu trafiło (dosłownie). Zagadnąłem najbliższa osobę z obsługi a ten wytarł chusteczką zbierające się nade mną krople wody i przyniósł mi zapas papierowych chusteczek żebym sobie później sam wycierał. Po czym magicznie z oparcia mojego fotela, ze spodu wyciągnął telewizorek na małym wysięgniku, a z górnej części tegoż samego oparcia, mały rozkładany stoliczek. Świat znowu stał się piękny 🙂

Wbrew pozorom taki kilkunastogodzinny lot może być całkiem produktywny. Przeczytałem od deski do deski Haruki Murakami – Po zmierzchu, obejrzałem w tragicznej jakości i z jeszcze gorszym dźwiękiem Cowboys and Aliens, Super 8 i Real Steel. Muszę przyznać, że mają całkiem niezły wybór filmów. Teraz co prawda padam na pysk z niewyspania, bo nie potrafię spać w samolocie, autobusie czy innym pociągu.

Wylądowałem w Osace.

Z Osaki do mojego celu czyli Kobe jest bezpośredni autobus, co jest ładnie oznaczone. Za to już znalezienie zarezerwowanego hotelu w Kobe to był nie lada wyczyn. O ile nazwy ulic czasami tutaj mają, tak już numeru budynku nie widziałem ani razu. Adres hotelu z email’a rezerwacyjnego oczywiście taki numer posiada 🙂 Szukając drogi zaczepiłem kilka osób włączając w to trzech bardzo roześmianych policjantów. Nie znali ani jednego słowa po angielsku, ale za to cieszyli się cały czas podczas gdy próbowali mi wytłumaczyć gdzie mam iść.
Najbardziej pomocny okazał się jakiś młodziak z iPhone'm. Koniec końców hotel znalazłem, ale jak się okazało doba hotelowa zaczyna się od godziny 15, a ja tam dotarłem lekko po 12. Nie ma rady trzeba było poczekać. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że w hotelu w ogóle nie mają wifi :/ Całe szczęście że jest internet po kablu w pokoju.

Pierwsze spostrzeżenia co do Japonii:

• Wszyscy maja wielgachne kolorowe, błyszczące komórki, albo iPhone'y.
• Jestem w centrum miasta, a jest tu tak cicho i spokojnie jakbym był na wsi. Samochody jeżdżą ale są jakieś jakby cichsze niż gdzie indziej.
• Spotkałem się już z czymś takim jak strefa niskiej emisji spalin (vide centrum Londynu), ale tutaj w centrum miasta maja strefę nie palenia papierosów! Ciekawe czy to tylko w Kobe czy ogólnie w Japonii to norma.

Teraz czas odespać podróż. Jutro do roboty.

Na koniec kilka zdjęć zrobionych z autobusu w drodze z Osaki do Kobe.