Japonia - Kobe

Ach jak ja lubię Japonię. Pomimo tego, że na dzień dobry, czekając na windę na lotnisku, pewien pan stojący tuż przede mną spierdział mi się prosto w twarz i jakoś za bardzo go to nie obeszło. Lubię tu wracać, lubię to jedzenie, lubię tych przesadnie uprzejmych ludzi (poza incydentami jak powyżej). Pomimo pewnych wad, jest to miejsce do którego chętnie wracam.
Miałem nic nie pisać o tym wyjeździe, jako że jest to bardzo intensywny wyjazd z pracy, ale nie mogłem się powstrzymać. Ostatni raz w Kobe byłem 4 lata temu. Spędziłem tu całkiem sporo czasu, więc poznałem nieźle okolice biura, czyli centrum miasta. To pozwoliło mi teraz zauważyć jak wiele się w mieście zmieniło od mojej ostatniej wizyty. Powstały nowe sklepy, małe wąskie budynki wciśnięte pomiędzy inne, gdzie kiedyś była wolna przestrzeń. Byłem mile zaskoczony rozpoznając uliczki i zauważając, że coś się w nich zmieniło.

Skoro Japonia, to oczywiście musiał się pojawić temat jedzenia. Jadłem trzy rodzaje Okonomiyaki: z kalmarów z makaronem soba, z krewetek z kapustą oraz z wieprzowiny z zieloną cebulką. To podobno uprawnia mnie do stwierdzenia, że jadłem wszystkie oficjalne wersje okonomiyaki. Jednak, co w dużej mierze mnie skłoniło do napisania tego wpisu to jedzenie surowizny. Ale, nie byle jakiej! To żadna sztuka zjeść surową rybę w Japonii. Jednego wieczoru ludzie z pracy zabrali mnie do restauracji gdzie serwują surową koninę, oczywiście ryby i co najdziwniejsze surowe mięso z kurczaka. Nigdy się nie spodziewałem, że będzie mi dane jeść surowe piersi z kurczaka, a już na pewno nie podejrzewałem, że mi to posmakuje. Tak czy inaczej nie próbował bym tego w domu z kurczakiem z supermarketu.

Później przy piwku dowiedziałem się, że Japonia posiada jedynie szczątkową armię, ponieważ Amerykanie nie pozwalają im mieć regularnego wojska. To nadal konsekwencje udziału w Drugiej Wojnie Światowej po niewłaściwej stronie. Amerykanie mają na terenie Japonii swoje bazy wojskowe, których koszty utrzymania w 70% pokrywa Japonia. Ludzie są podzieleni w kwestii czy to dobra sytuacja czy nie. Jedni nie chcą obcej armii na terenie swojego kraju, a zarazem chcieliby, aby Japonia miała możliwość posiadania własnego wojska. Zwolennicy obecnego stanu rzeczy, z kolei argumentują że jeżeli Amerykanie się wyniosą, nic już nie będzie powstrzymywało Chińczyków przed inwazją. Już od niejednej osoby słyszałem, że Japończycy boją się ataku Chińczyków. Tak samo jak południowa Korea ciągle mówi o niechybnej inwazji ze strony Korei Północnej.

Korea - Seul

Po czterech dniach w Japonii, odbyłem krótki lot do Seulu, gdzie miałem zostać niecałe dwa dni. Wylądowałem w okolicach godziny 22-giej, a z lotniska wyszedłem grubo po 23-ciej. Strasznie dużo czasu zajęła kontrola paszportowa. Popełniłem błąd wybierając tani autobus do miasta, zamiast droższą taksówkę. Ostatni przystanek autobusu był kilka kilometrów od hotelu, w sławnej imprezowej dzielnicy Gangnam, co w moim mniemaniu nie stanowiło żadnego problemu. Stwierdziłem, że wezmę taksówkę z przystanku autobusowego i w kilka minut będę u celu. Jakże błędne było to założenie. Zaraz obok przystanku, przy ulicy stało zaparkowanych chyba z 10 taksówek. Po czterech próbach rozłożyłem ręce i zrezygnowałem. Każdy taksówkarz na pytanie, czy mnie zabierze pod podany adres kręcił głową, machał rękami i zamykał okno, ewidentnie kończąc rozmowę (słabo u nich z angielskim, stąd ta żywa gestykulacja). Zostało mi zasuwanie na piechotę. Okazało się, że w Seulu taksówkarze mają idiotyczną zasadę olewania krótkich kursów mniej więcej od godziny 23-ciej. Interesują ich tylko kursy "na drugą stronę miasta". Dopytałem się następnego dnia w biurze o co im może chodzić. Oczywiście, jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o pieniądze. Podobno nie kalkuluje im się jeździć na krótkich trasach i tylko biorą pasażerów jadących daleko. Ruszając w drogę niejako tracą miejsce w kolejce na postoju, więc musi im się to opłacić. Widziałem na twarzach moich rozmówców lekkie zażenowanie, kiedy mi o tym opowiadali.
Piesza wycieczka nie była tak banalna jakby się mogło wydawać. Nieświadomy niczego wyciągnąłem telefon, włączyłem niezawodne Google Maps, i stałem przez kilka minut, jak pacan nie pojmując jakim cudem Google nie potrafi znaleźć adresu hotelu, a po tym jak znalazłem go sam na mapie, także nie potrafił mi wyznaczyć trasy którą mam iść. Ponownie z wyjaśnieniami przyszli ludzie z biura. Jak się okazuje, Korea Południowa jest cały czas w stanie wojny. Jest to oczywiście spowodowane niestabilną sytuacją z ich północnym sąsiadem. W związku z tym mapy Googlowe celowo mają bardzo ograniczone możliwości, aby nie pomagać potencjalnemu najeźdźcy.

Po nie do końca miłym początku, następnego dnia na lunch zabrali mnie na wyśmienitą chińszczyznę. Była to koreańska chińszczyzna, całkiem inna iż ta, którą można zjeść w Londynie. Wieczorem na kolację poszliśmy na niesamowitą koreańską wersję kuchni włoskiej. Szczególnie wyjątkowy był krab miękkoskorupowy (Soft-shell crab) usmażony w całości i obtoczony w chrupiącej panierce, a do tego korniszony pokrojone w plasterki i usmażone w panierce na głębokim tłuszczu. Dla kogoś kto lubi chrupiące rzeczy, był to raj w gębie :)
Restauracja nazywała się Melting Shop, którą gorąco polecam.

Po jedzeniu poszliśmy na tradycyjny ryżowy napój wyskokowy zwany Makgeolli. Wygląda jak kremowe mleko i smakuje lekko drożdżami. Pije się go z cynowych miseczek i pogryza owocami morza. Spróbowałem raz, i chyba na tym poprzestanę.

Następnego dnia rano, już bez kombinowania, zamówiłem taksówkę i udałem się na lotnisko, aby po męczącym i pełnym wrażeń tygodniu wrócić do domu.

O ile ostatnia moja wycieczka to Japonii była dla mnie totalną nowością, o tyle tym razem spałem w tym samym hotelu i chodziłem do pracy już znanymi mi ścieżkami. W Kobe wylądowałem w niedzielę wieczorem, a opuścić miałem w piątek. Żadnego wolnego weekendu a i godziny pracy przekraczają wszelkie standardy. Na zwiedzanie czasu za bardzo nie było, za to był czas na piwko z koleżankami z biura 🙂 W ten sposób dowiedziałem się wielu ciekawostek o Japonii i ich kulturze, jakże odmiennej od naszej:

• Japonia jest zwana "Azjatyckimi wyspami Galapagos" z racji, że są tak inni od reszty świata.
• Gdziekolwiek zobaczymy listę ichnich prefektur, odpowiednik naszych województw, będą one wylistowane w porządku geograficznym, a nie alfabetycznym. Od północy do południa.
• W kulturze zachodniej zasady dobrego wychowania nakazują w przejściu puścić przodem kobietę. W Japonii przodem puszcza się szefa, bez względu na płeć.
• Przyjmując nowego pracownika, najważniejszym czynnikiem jest wiek. Młody pracownik może być materiałem na żonę / męża dla szefa. "Stary" pracownik, nie daj boże dzieciaty i mężaty jest niewiele wart w oczach szefa. Można by zapytać o wartość wiedzy czy doświadczenia starszego pracownika, ale oni wychodzą z założenia, że każdego można wszystkiego nauczyć.
• Na zachodzie sex się sprzedaje, tutaj jest tematem tabu, a roznegliżowana pani na plakacie odstrasza klientów miast ich przyciągać. W to miejsce mają swoje słodkie nastolatki.

Kobe Beef

Miasto Kobe jest słynne, szczególnie w kręgach miłośników czerwonego mięsa, ze swojej specyficznej wołowiny. Wołowina z Kobe zawdzięcza swoją popularność delikatności mięsa i unikalnemu smakowi. Poprzednim razem nie udało się spróbować ale tym razem, już wcześniej poprosiłem o rezerwację w restauracji. Wreszcie, po długim dniu pracy udaliśmy się na wyczekiwaną przeze mnie kolację. Zasiedliśmy wokół specyficznego blatu grzewczego i wybraliśmy swoje potrawy. Jedynym minusem całego wyjścia był fakt, że nasz kucharz był bardzo młody i ewidentnie uczył się zawodu. Wielokrotnie próbował sprawnie przerzucić mięsko czy warzywa z miejsca na miejsce, ale niestety mu to za bardzo nie wychodziło. Całe szczęście efekt końcowy był wyśmienity. Mięso było tak kruche że rozpływało się w ustach. Przy pierwszym kęsie przypomniałem sobie wizytę w londyńskim Angus Steakhouse. Stek dobry ale musiałem się nieźle namęczyć przy krojeniu a potem przy przeżuwaniu. Tutaj o niczym takim nie było mowy. Mięso mogłem sobie "pokroić" pałeczkami, a pogryźć mógłbym nawet samymi dziąsłami 🙂 O smaku i delikatności wołowiny z Kobe mógłbym napisać cały esej, ale to i tak nie będzie nawet blisko ekstazy jaką odczuwałem podczas jedzenia.

Te małe, żółte płatki u szczytu talerza to prażony czosnek. Pyszności. W piątek wieczorem ruszyłem w drogę powrotną do Londynu z przesiadką w Dubaju. Taka okazja nie zdarza się często. Oczywiście musiałem ją wykorzystać i zwiedzić Dubaj. Szczegóły jutro 🙂

Ostatni dzień w Seulu. Przenoszę się na kolejne pięć dni do Kobe w Japonii. Lot mam dopiero wieczorem, więc trzeba maksymalnie wykorzystać wolny czas. Wstałem rano, zwinąłem swoje zabawki i ruszyłem w stronę najwyższego punktu widokowego w Seulu. Bagaż zostawiłem w przechowalni w hotelu. Tutaj muszę wspomnieć, że Koreański oddział firmy zakwaterował mnie w bardzo fajnym hotelu, zdjęcie lobby obok 🙂

Seoul Tower (Namsan Tower)

Wieża jest najwyższym punktem widokowym, na który można wejść / wjechać. Wyżej to już tylko samolotem. Wieża stoi na szczycie wzgórza Namsan. Na samą górę nie można wjechać samochodem, ale są ładne, widokowe ścieżki dla pieszych turystów, oraz co chwilę odjeżdżają autobusy. Z najwyższego przystanku, to już tylko kilka minut piechotką i docieramy na mały placyk z kafejkami, tarasami widokowymi i o dziwno "bamba lamba" Indianinem. Oni są wszędzie 🙂
Wielokrotnie, w różnych krajach widziałem bardzo fajny zwyczaj przypinania kłódek do lampy, płotu czy ogrodzenia. Na tych kłódkach zakochani zapisują swoje imiona i tym aktem zapinania kłódki przypieczętowują swoją miłość. Gdziekolwiek się z tym zwyczajem spotykałem, co najwyżej mógłbym powiedzieć, że kłódek było "sporo". Koreańczycy się nie cackają, a kłódek było tam baaaardzo dużo, spokojnie można powiedzieć tysiące. Z jednej strony wieży calutkie ogrodzenie było obczepione kłódkami, a z drugiej ustawione były specjalne metalowe drzewka, także całkowicie pokryte kłódkami. Takiej ilości kłódek w jednym miejscu jeszcze nigdzie nie widziałem.

Widok ze szczytu wieży jest na prawdę imponujący. Na każdym z okien widokowych jest naklejona nazwa innego miasta leżącego tysiące kilometrów w prostej linii od nas.

Żegnaj Koreo Południowa

Z ciężkim sercem opuszczam Seul, bo chętnie bym tu jeszcze posiedział i pozwiedzał, szczególnie okolice pozamiejskie.

Na lotnisku okazało się, że mój samolot ma godzinne opóźnienie, więc zacząłem się błąkać po lotniskowych sklepach i knajpach. Zagrzałem na chwilę miejsce w jakiejś kafejce gdzie zauważyłem, że mają koreańską wersję sushi czyli gimbap. Kolejna tradycyjna potrwa zaliczona 🙂

Kilka ogólnych spostrzeżeń:

• Prawie wszyscy mają wielkie telefony typu Samsung Galaxy Note,
• w metrze mają zasięg w telefonach i dostępne, płatne WiFi,
• bardzo często na przejściu dla pieszych, na chodniku można spotkać czekającego na zielone światło motocyklistę, a raczej skuterowca. Również często jeżdżą oni bez kasków,
• taksówki są stosunkowo tanie,
• w większości przypadków, bez problemów dogadamy się po angielsku,
• ogólnie ludzie są bardzo życzliwi.

Poniżej krótki filmik Osaki z lotu ptaka.

Seul, żegnaj – Osaka / Kobe, witaj 🙂

W piątek zakończyłem pracę i wreszcie mogę pozwiedzać kraj kwitnącej wiśni jak prawdziwy turysta. W zeszłym tygodniu dołączyła do mnie moja Monika i dzisiaj razem opuściliśmy Kobe. Zastanawialiśmy się czy pojechać do Nara, jak niektórzy sugerowali w komentarzach. Urlopu długiego niestety nie mam, więc wybór padł na Tokio. Nie chcieliśmy tracić czasu na przejazdy, szukanie hotelu itp.

Shinkansen (bullet train)

Z Kobe do Tokio mogliśmy się dostać na wiele sposobów. Wybraliśmy taki, który jest możliwy tylko tutaj, a mianowicie super szybki pociąg Shinkansen. Mieliśmy do przejechania prawie 600km, co nam się udało w niecałe 3 godziny. Myślę że wynik całkiem imponujący. Niestety nie jest to tania impreza, ale z szybkości i komfortu podróżowania byliśmy zadowoleni. W pociągu był dostępny bezprzewodowy internet, ale trzeba było się wcześniej zarejestrować na stronie NTT docomo, gdzie dostajemy hasło umożliwiające połączenie się z internetem w podróży. Małym “szokiem” kulturowym było kiedy konduktor wszedł do naszego wagonu, zatrzymał się w drzwiach, ukłonił i dopiero przystąpił do sprawdzania biletów. Potem zwróciłem uwagę, że za każdym razem jak wychodził z wagonu lub do niego wchodził przystawał na chwilkę przy drzwiach i się kłaniał.
O ile w Kobe było zimno, ale śnieg widziałem tylko raz przez chwilkę, tak w okolicach Nagoya czuliśmy się prawie jak w Polsce. Śnieg całkowicie pokrywał dachy domów i zalegał na ziemi przy drogach.

Tokyo

Nooooo wreszcie. To jest Japonia jakiej się spodziewałem. Dziwność i odmienność na każdym kroku 🙂 Pod wieloma względami Kobe było “inne”, ale nie tak bardzo jak Tokio. Tutaj zaszliśmy do najbliższego sklepu spożywczego i nawet znane nam z polski warzywa wyglądały inaczej.

Ruszyliśmy na zwiedzanie okolicy naszego hotelu. Jak się okazało jest to jedna z główniejszych ulic z niezliczoną ilością sklepów, barów i kafejek. Drapacze chmur i ludzie mówiący po angielsku. Dla nas, w Kobe, niemałym problemem było dogadanie się z autochtonami. Błąkając się po okolicy natknęliśmy się na budynek CSS (internetowe geeki zrozumieją :P), małe przedstawienie dwóch gejszy, kamiennego kotka i mangowy samochód 🙂

Dzisiejsze zdjęcia udostępnia Monika Chwiejczak 🙂

Jak już wspomniałem wcześniej wysłano mnie tutaj do pracy. Jeżeli wam się wydaje że dużo pracujecie to muszę was wyprowadzić z błędu. W Polsce, w Anglii czy zapewne gdziekolwiek indziej w “zachodnim” świecie praca to wakacje. Osiem godzin dziennie, przerwa na lunch itp. Tutaj przyszedłem do biura lekko przed 9 rano i już kilka osób było. Wyszedłem po 22 wieczorem i to nie jako ostatni. Kyoko, z którą blisko współpracuję pracowała w niedzielę od 12 w południe, do 11 wieczorem. Tak, tak, w niedzielę. Nie każdy pracuje tutaj w weekend ale też to nie jest czymś dziwnym. Więc cieszcie się chłopcy i dziewczynki że pracujecie tylko osiem godzin dziennie i pięć dni w tygodniu 🙂

Biuro jest w odległości pięciominutowego spaceru od hotelu. Z racji braku nazw ulic czy numerów na budynkach znalezienie właściwego adresu graniczy z cudem. Oczywiście jeżeli szukamy sklepu to takowy posiada szyld, wystawę czy inne logo które łatwo zauważyć. Sytuacja się mocno komplikuje w momencie kiedy szukamy biura firmy a dookoła nas są same kilkunastopiętrowe biurowce. Całe szczęście że ludzie tutaj są życzliwi i nawet mimo że nie rozumieliśmy wzajemnie co jeden mówi do drugiego, byliśmy w stanie jakoś się “dogadać” i w końcu trafiłem do celu.

W ciągu dnia opuściliśmy biuro na chwilę w celu zdobycia pożywienia. Będąc w sklepie Kyoko pokazywała mi różne gotowe obiadki tłumacząc co to jest. Były to same dania ryżowe lub noodelsy. Zapytałem dlaczego nie ma sushi na co usłyszałem odpowiedź że oni wcale tak dużo sushi nie jedzą i to jest bardziej Japońska potrawa dla turystów niż, jakby się mogło wydawać, danie narodowe 🙂
Koniec końców w ciągu mojego długiego dnia pracy jadłem dwa obiadki i nie było to sushi.

W pewnym momencie zaszła potrzeba wyprawy do przybytku gdzie nawet król chodzi piechotą. O ile takie duże pisuary już widywałem i raczej nie są niczym specjalnym to ubikacji kucanej jeszcze chyba na żywo nie widziałem 🙂

Mój obecny klient wysłał mnie na dwa tygodnie do Japonii aby pomóc oddziałowi firmy w uruchomieniu nowej strony internetowej. Oczywistym jest że korzystam z takiej okazji i pozwiedzam troszkę Japonię 🙂

Leciałem z Londynu do Osaki z przesiadką w Paryżu. Przy odprawie poprosiłem panią o miejsce przy oknie, jako że chciałem popstrykać trochę zdjęć z samolotu. Pani zapytała czy nie przeszkadza mi miejsce przy wyjściu awaryjnym. Na co ja odparłem, że nie, aby tylko było przy oknie. Jak się później okazało moje “miejsce przy oknie” nie do końca było takie jak je sobie wyobrażałem. Okno było, a jakże, ale za moim siedzeniem. Do tego nie było siedzenia przede mną, więc nie miałem stoliczka ani monitorka w zagłówku przed sobą tak jak wszyscy inni. Zacząłem się lekko podłamywać że będzie to baaaaardzo długi lot. Pomyślałem sobie, że gorzej to już chyba trafić nie mogłem. Wystartowaliśmy i chwile później okazało się że jednak może być gorzej. Zaczęło mi coś kapać na głowę. Tu już mnie coś po prostu trafiło (dosłownie). Zagadnąłem najbliższa osobę z obsługi a ten wytarł chusteczką zbierające się nade mną krople wody i przyniósł mi zapas papierowych chusteczek żebym sobie później sam wycierał. Po czym magicznie z oparcia mojego fotela, ze spodu wyciągnął telewizorek na małym wysięgniku, a z górnej części tegoż samego oparcia, mały rozkładany stoliczek. Świat znowu stał się piękny 🙂

Wbrew pozorom taki kilkunastogodzinny lot może być całkiem produktywny. Przeczytałem od deski do deski Haruki Murakami – Po zmierzchu, obejrzałem w tragicznej jakości i z jeszcze gorszym dźwiękiem Cowboys and Aliens, Super 8 i Real Steel. Muszę przyznać, że mają całkiem niezły wybór filmów. Teraz co prawda padam na pysk z niewyspania, bo nie potrafię spać w samolocie, autobusie czy innym pociągu.

Wylądowałem w Osace.

Z Osaki do mojego celu czyli Kobe jest bezpośredni autobus, co jest ładnie oznaczone. Za to już znalezienie zarezerwowanego hotelu w Kobe to był nie lada wyczyn. O ile nazwy ulic czasami tutaj mają, tak już numeru budynku nie widziałem ani razu. Adres hotelu z email’a rezerwacyjnego oczywiście taki numer posiada 🙂 Szukając drogi zaczepiłem kilka osób włączając w to trzech bardzo roześmianych policjantów. Nie znali ani jednego słowa po angielsku, ale za to cieszyli się cały czas podczas gdy próbowali mi wytłumaczyć gdzie mam iść.
Najbardziej pomocny okazał się jakiś młodziak z iPhone'm. Koniec końców hotel znalazłem, ale jak się okazało doba hotelowa zaczyna się od godziny 15, a ja tam dotarłem lekko po 12. Nie ma rady trzeba było poczekać. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że w hotelu w ogóle nie mają wifi :/ Całe szczęście że jest internet po kablu w pokoju.

Pierwsze spostrzeżenia co do Japonii:

• Wszyscy maja wielgachne kolorowe, błyszczące komórki, albo iPhone'y.
• Jestem w centrum miasta, a jest tu tak cicho i spokojnie jakbym był na wsi. Samochody jeżdżą ale są jakieś jakby cichsze niż gdzie indziej.
• Spotkałem się już z czymś takim jak strefa niskiej emisji spalin (vide centrum Londynu), ale tutaj w centrum miasta maja strefę nie palenia papierosów! Ciekawe czy to tylko w Kobe czy ogólnie w Japonii to norma.

Teraz czas odespać podróż. Jutro do roboty.

Na koniec kilka zdjęć zrobionych z autobusu w drodze z Osaki do Kobe.